Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

 (Πρωτα απο ολα λεγομαι Ελενα και εκεινος Χρηστος)

 Τον Γνώρισα τον Αύγουστο του 2006 μεσα από κοινών
φίλων την παρεεα...
Ηταν μελαχρινος..με πολυ ωραιο χαμογελο και κατι ματια που
καθε φορα που σε κοιταγε..ελιωνες...
Απο την πρωτη φορα που κοιταχτηκαμε ..απο εκεινη την πρωτη ματια...
ηταν λες και σταματησε για ενα λεπτο ο χρονος και εβλεπα γυρω μου
μονο εκεινον...

Με τις μερες αρχισαμε να μιλαμε και εμαθα πως τον πρωτο μου ερωτα
τον ελεγαν Χρηστο...
Αχχ μου φενονταν ολα τοσο μα τοσο ομορφα...
Γιναμε οι καλυτεροι φιλοι..ενιωθα απο την μια ευτιχισμενη που τον
ειχα διπλα μου εστω και σαν φιλο και απο την αλλη δυστυχισμενη
γιατι μου εδιχνε πως με θεωρουσε μονο φιλη του λογο του οτι
ζηταγε την γνωμη μου για κοπελες που τυχων του αρεσαν...Πιστευα
πως ποτε δεν θα με δει σαν κατι παραπανο απο φιλη του...

Αρχησα να δενομαι τοσο πολυ μαζι του που οταν εβλεπα και μιλουσε
με αλλες κοπελες φοβομουν μην τον χασω και ειμουν ετοιμη να
βαλω τα κλαμματα...μα τι να το κανεις τοσο κλαμα που καθε φορα
που με εβλεπε να μην ειμαι καλα με κοιτουσε στα ματια με τοσο
ενδιαφερον να δει τι εχω και με επερνε αγγαλια και εγω χανομουνα
σε ενα κοσμο δικο μου..που μονο εκεινος υπηρχε εκει...

Περασαν 2 χρονια ετσι...εμεις φιλοι ..και οι δυο ερωτευμενοι
μεταξυ μας μα κανεις απο τους δυο να μην τολμαει να το πει λογο
του φοβου της απορηψης...
Οι γυρω μας εβλεπαν πως ειχαμε τοσα κοινα και ταιριαζαμε σχεδον
σε ολα και ζηλευαν...τοσο που αρχισαν να ερχονται να με βρισκουν
και να μου λενε συνεχως πως ο Χρηστος ελεγε τα χειροτερα πισω μου
για μενα..και πως ειχε βαλει στοιχημα το να κανει κατι μαζι μου..

Εγω ενιωθα τοσο προδωμενη που το ιδιο κιολας βραδυ πηγα τον βρηκα
στην δουλεια του και του ειπα πως δεν θελω να τον ξαναδω και να μην
μου ξαναμιλησει ποτε στην ζωη του...πως εγω πλεον πεθανα για εκεινον...
Οσο του τα ελεγα ολα αυτα εβλεπα στο βλεμμα του μια απογοητευση..κατι
που δεν μπορω να το περιγραψω με λογια...εβλεπα πως με κοιτουσε λες και
δεν θα με ξαναεβλεπε ποτε του...
Ειλικρινα δεν ηθελα να του πω ολα αυτα τα λογια....μα ειμουν θολομενη απο
τα ψεματα που μου ειχαν πει..δεν μπορουσα να κατανοησω πως ολο αυτο που
ενιωθα τοσο καιρο και εβρησκε την καποια ανταποκριση ηταν απλα ενα στοιχιμα

Δεν τον ξαναειδα για 4 μηνες...Ειχε κλιστει στο σπιτι του και δεν ειχε
διαθεση να βγει εξω ξεροντας πως για μενα δεν υπαρχει...Ηταν ενα πλασμα
τοσο διαφορετικο και ευαισθητο ...
Καθε μερα ενιωθα πως μου λειπει ολο και πιο πολυ , τοσο που δεν αντεξα
και αποφασισα να κανω εγω το πρωτο βημα...
Μετακομισα στην ιδια πολυκατοικια που εμενε και αυτος...στο ακριβως
διπλα διαμερισμα...Περασε ενας μηνας που ειμουνα εκει και δεν ειχαμε
πει καν "Καλημερα"..

Τον εβλεπα που με κοιτουσε καθε μερα που κατεβενα απο τις σκαλες
χωρις να μιλαει παραμονο με κοιτουσε με ενα επιμονο βλεμμα λες και
ηθελε να μου πει τοσα πολλα κιομος κατι δεν τον αφηνε...
Περασε λιγος καιρος ουτε εβδομαδα και ειπα να κατσω σπιτι εκεινο το βραδυ
και ξυπνια μεχρι αργα να ακουσω μουσικη και να σκεφτω τι θα κανω με αυτο
το θεμα...

Απο εκει που δεν το περιμενα χτυπισε η πορτα και ηταν εκεινος...
Ηταν παλι μπροστα μου και με κοιτουσαν εκεινα τα 2 ματια που με εκαναν
αλλοτε κομματια και αλλοτε την πιο ευτιχισμενη γυναικα του κοσμου...
Του ανοιξα..περασε μεσα...αρχισε να με ρωταει για το λογους που φερθηκα
ετσι εκεινο το βραδυ που μαλωσαμε...και γενικα μου ζητουσε μια λογικη
εξηγησει...Μεχρι που μου ειπε μια φραση που δεν θα ξεχασω ποτε μου...
"Πες μου ματια μου γιατι θες να μεινω μακρια απο την ζωη μου".....
"Σαγαπαω..τι δεν μπορεις να καταλαβεις απο αυτες τις 2 λεξεις"...και
με φιλισε για πρωτη φορα..
Χαθηκα παλι στον κοσμο μου μολις τα ακουσα ολα αυτα...
Ηταν κατι το τοσο διαφορετικο...το τοσο μοναδικο....κατι που δεν
περιγραφεται με λογια....

Μειναμε εναμιση χρονο μαζι στο ιδιο σπιτι...και καθε μερα ηταν
διαφορετικη...ειμουν τοσο ευτιχισμενη...που ολα γυρω μου , μου
φενονταν τοσο μα τοσο ασιμαντα μπροστα στα 2 του ματια....
Ενα πρωι ξυπνησα πηγα να τον παρω τηλεφωνο να δω που ειναι
και τι κανει αλλα δεν προλαβα να παρω...γιατι βρηκα στο PC γραμμενο
ενα σημιομα απο εκεινον..."Δεν γινετε να συνεχιστει αλλο αυτο....Πρεπει
να φυγω...Συγνωμμη..Σαγαπαω.."

Ποτε δεν καταλαβα τι ενοουσε με αυτες τις λεξεις...
Τον εβρισκα εξω και δεν μου μιλουσε καν...με κοιτουσε μονο με ενα βλεμμα
που ελεγε χιλιες λεξεις απο μονο του...λες και πανω μου εβλεπε κατι που
τον ειχε πληγωσει...το αγαπουσε...αλλα κατι τον εμποδιζε ...
Με τον καιρο εμαθα και το τι ειναι αυτο που ακομα τον εμποδιζει...η
μητερα του...Η μητερα του ποτε δεν με συμπαθησε και καθε μερα του εβαζε
λογια μεχρι που καταφερε να μας χωρισει...Εκεινος μεν με αγαπουσε αλλα δεν
μπορουσε να κανει αλλιως....και ετσι εχασα απο την ζωη μου την πρωτη μου
αληθινη αγαπη...και ακομα και τωρα που εχουν περασει 3 μηνες που ειμαστε
χωρια ακομα δεν μου μιλαει και εγω ακομα τον αγαπαω το ιδιο οπως και
παλιοτερα.... και ακομα ελπιζω πως καποια μερα θα ερθει παλι
να με βρει και να με κανει να νιωσω μοναδικη οπως και οταν ειμασταν μαζι... :(