Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Μόλις είχα επιβιβαστεί στο αεροπλάνο και η θέση μου ήταν δίπλα στο παράθυρο. Ο χρόνος για την Μυτιλήνη ήταν πολύ σύντομος και δεν μπήκα καν στην διαδικασία να ανοίξω το lap top για να δουλέψω. Κάθησα αναπαυτικά στο κάθισμα, χάζεψα για λίγα λεπτά τις φιγούρες των συνταξιδιωτών μου και όταν το αεροπλάνο ξεκίνησε, γύρισα το κεφάλι μου προς το παράθυρο.
Αρχίσαμε να παίρνουμε ύψος και αρκετές περιοχές, ακτογραμμές και βουνά του λεκανοπεδίου έγιναν ορατά. Ο κόλπος του Μαραθώνα, η Πεντέλη, τα Μεσόγεια. Είχα πολύ καιρό να απολαύσω την θέα από τόσο ψηλά. Στα συχνά μου ταξίδια στο εσωτερικό και εξωτερικό το μόνο που έκανα ήταν να ετοιμάζω παρουσιάσεις και να ολοκληρώνω αρχεία. Εκείνο το ταξίδι όμως ήταν διαφορετικό.
Πριν δύο ημέρες, η γιαγιά μου έφυγε ξαφνικά απο την ζωή και έπρεπε να βρίσκομαι στην κηδεία με την υπόλοιπη οικογένεια. Είχαν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από το τελευταίο καλοκαίρι που πέρασα μαζί της στο χωριό. Ασυναίσθητα έκλεισα τα μάτια, καθώς η θύμιση των ανέμελων, χαρούμενων εφηβικών στιγμών μου γλύκανε την ψυχή. Δεν άνοιξα τα μάτια και απλά αφέθηκα στο παρελθόν. Παιχνίδια και κολύμπι στον κόλπο της Καλλονής, απογευματινές βόλτες στο χωριό και κρυφτό, σκανταλιές και χαζοκλοπές στο μπακάλικο της γιαγιάς…και ξάφνου η μορφή του Νικόλα γέμισε την σκέψη μου.
Άνοιξα τα μάτια από έκπληξη και όμορφη ταραχή. Χαμογέλασα πονηρά και ξαναγύρισα στο ταξίδι της ζωής μου..
Κάθε βράδυ περιμέναμε καρτερικά να πέσει ο ήλιος για να μην μας ξεχωρίσουν συγχωριανοί και γείτονες. Έπαιρνα κρυφά από την γιαγιά σοκολάτες και βουτήματα και τον συναντούσα. Ανέβαινα στο μικρό μηχανάκι και αράζαμε σε παραλίες και ξέφωτα.
Τα μεσημέρια που όλοι ξεκουράζονταν δίναμε ραντεβού στο μικρό δωμάτιο του Αγροτικού συνεταιρισμού. Οργανώναμε τις επόμενες συναντήσεις μας και κάναμε σχέδια πως θα επικοινωνούσαμε όταν θα έφευγα για Αθήνα.
Υπήρχαν βράδυα που την είχα κοπανήσει από το σπίτι για να βρεθούμε αγκαλιά, να εξερευνήσουμε το σώμα μας και να γνωρίσουμε την μαγεία του έρωτα. Άφηνα μισάνοιχτη την πόρτα του πάνω σπιτιού και μόλις άκουγα από το ανοιχτό παράθυρο τον ήχο του αυτοκινήτου του να κατεβαίνει την πλαγιά του βουνού, σηκωνόμουν από το κρεββάτι. Σταματούσε με σβηστά τα φώτα γύρω στα πενήντα μέτρα πιο μακρυά από το σπίτι και τότε ξεκινούσα προσεχτικά την κρυφή μου έξοδο. Στην τελευταία μας απαγορευμένη νύχτα, λίγο πριν φύγω για Αθήνα, φοβηθήκαμε ότι μας κατάλαβαν. Κατέβαινα αργά τα σκαλιά όταν γλύστρισε από τα χέρια μου η μεγάλη σοκολάτα που είχα πάρει για τον αποχωρισμό μας «Νικόλας & Αλίκη 19.08.88»
Το τράνταγμα της προσγείωσης με απομάκρυνε από τις όμορφες στιγμές και άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματα μου.
Στο χωριό κατάφερα να φθάσω λίγο πριν την κηδεία και αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Είχαν μαζευτεί όλοι από τις προηγούμενες ημέρες και τα είχαν διοργανώσει όλα με αγάπη. Είχαν φτιάξει το σπίτι, είχαν δρομολογήσει τα απαραίτητα, υποδέχονταν κόσμο και είχαν επιμεληθεί το τραπέζι που θα ακολουθούσε για την ψυχούλα της. Δεν άργησα να προσαρμοστώ στην ατμόσφαιρα κι αμέσως χώθηκα κι εγώ στις δουλειές.
Μετά από λίγο ώρες, αποχαιρετήσαμε την γιαγιά και φάγαμε αναπολώντας φάσεις της ζωής της και ανάλογες συμπεριφορές. Η ώρα κύλησε γρήγορα και αργά το βράδυ, αφού πρώτα όλα είχανε τακτοποιηθεί, τους καληνύχτισα και ανέβηκα στο δωματιό μου. Άνοιξα την πόρτα και ένιωσα ότι δεν είχε περάσει ούτε μια ημέρα απο εκείνο το καλοκαίρι…ούτε καν οι αφίσες που είχα κολλήσει σαν έφηβη στους τοίχους. Wham, Whitney Houston, Rob Lowe. Με έπιασε μελαγχολία για εκείνα τα χρόνια και δεν μου κολλούσε ύπνος. Έβαλα ένα ποτήρι κρασί και βγήκα στην μεγάλη μπροστινή βεράντα.
Παλιά, γνώριμα και αγαπημένα ερεθίσματα άρχισαν να αποκαλύπτονται και να με ταξιδεύουν.
Η μυρωδιά του χωριού και της εξοχής.
Ο ήχος των πουλιών και των ζώων της νύχτας.
Ο πεντακάθαρος ξάστερος ουρανός.
Μετά από ώρα, είχα χαλαρώσει τόσο πολύ που ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ, όταν άκουσα ένα αυτοκίνητο να σταματάει κάτω από το σπίτι. Η ώρα ήταν περασμένη και ψιλοανησύχησα. Σηκώθηκα από την πολυθρόνα για να δω ποιος ήταν και είδα τον Νικόλα ! Μόνο όταν ξαναντίκρυσα το προσωπό του συνειδητοποίησα πως ότι είχα ζήσει και αποκτήσει τόσα χρόνια μακρυά του δεν είχαν νόημα και αξία. Η αληθινή μου ζωή είχε σταματήσει εκείνο το καλοκαίρι του ’88.
Ανταλάξαμε τυπικές κουβέντες και κάποια στιγμή μπήκε στο αμάξι. Πλησίασε το αγροτικό στο δένδρο που ήταν δίπλα στο μπαλκόνι και άρχισε να σκαρφαλώνει. Από την καρότσα στην οροφή της καμπίνας. Από την οροφή στα πρώτα κλαδιά του δέντρου. Από τα κλαδιά στην άκρη της βεράντας.
Στάθηκε απεναντί μου μετά από τόσα χρόνια και αρχίσαμε να βουρκώνουμε. Αγγίζαμε ο ένας τον άλλον απαλά και στοργικά λες και ήμασταν ψέμα, ώσπου ο Νικόλας έβγαλε από το πορτοφόλι του το περιτύλιγμα εκείνης της σοκολάτας…
Αγκαλιστήκαμε και τα χείλη μας ξαναενωθήκαν. Δεν ήταν ανάμνηση και λησμονιά ενός εφηβικού έρωτα. Ήταν αγάπη και ευλογία.