Από καιρό ήθελα να τα πούμε ομορφιά μου. Έτσι δε σου άρεσε πάντα να με λες; Ομορφιά μου !!!! Δυστυχώς ή ευτυχώς, ποτέ δεν θα διαβάσεις αυτό το γράμμα. Πάει τόσος καιρός που δεν είμαστε μαζί. Κι όμως, έχω ακόμα το υπέροχο πρόσωπό σου «σφηνωμένο» μέσα στο μυαλό μου. Αυτή η λαμπερή έκφραση του προσώπου σου. Μελαχρινός, γλυκός, ντροπαλός, αλλά με μάτια σπινθηροβόλα και διαπεραστικά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που σε πρωτοείδα, αγάπη μου !!! Εγώ φοιτήτρια στα Ιωάννινα. Μαζί με την Έλλη την Ελένη και την Μυρτώ στην πορεία διαμαρτυρίας για την παιδεία. Ψιλόβροχο, με έναν γκρίζο, μουντό ουρανό να «πλακώνει» την ψυχή μου. Περνάμε μπροστά από τη λέσχη Αξιωματικών. Εσύ ψυχρός, αδιάφορος, προβληματισμένος, «στον κόσμο σου». Γιατί ήσουν έτσι ομορφιά μου; Αργότερα, μου είπες ότι ήσουν έτσι, γιατί έμαθες ότι φεύγεις μετάθεση στο Κιλκίς.
Αυτό έφταιγε ψυχή μου, ή πρόσφατος χωρισμός σου με τη σύζυγό σου; Η Μυρτώ σου λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». «Αγάπη, Ειρήνη» πρόσθεσε με τη βραχνή φωνή της η Έλλη. Εσύ ομορφιά μου, γέλασες και με κοίταξες βαθειά στα μάτια !!! Δεν θυμάμαι τι, αλλά με μια διακριτική και γεμάτη τρυφερότητα κίνηση, μου έβαλες κάτι στην τσέπη του παλτού μου… Σε δευτερόλεπτα, ΜΕ ΚΥΡΙΕΥΣΕΣ αγάπη μου. Χωρίς μάχη, χωρίς πόλεμο, χωρίς αίμα, ΚΑΤΕΚΤΗΣΕΣ τα ΠΑΝΤΑ από μένα. Και εγώ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ, ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΗ στο βλέμμα των υπέροχων ματιών σου, χωρίς καν να μου το ζητήσεις. Ποτέ δεν σου είπα αυτά που ένιωσα, εκείνη τη στιγμή αγάπη μου. Ούτε καν στα κορίτσια. Και ποιος να με πιστέψει άραγε; Εδώ εγώ η ίδια δεν μπορώ να κατανοήσω αυτό που μου συνέβη. Το έβλεπα στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, και κορόιδευα και από επάνω. «Που τα σκέφτονται και τα κάνουν;» έλεγα. Ήμουν σε όλο το κορμί «μουδιασμένη», ανήμπορη να κουνηθώ. Κοιταχτήκαμε, λες και δεν υπήρχαν άλλοι γύρω μας. Δεν «άκουγα» τις ιαχές και τα βροντερά συνθήματα της πορείας. Δεν ένιωθα τίποτα. Μόνο την καρδιά μου να χτυπά τρελά, να φτερουγίζει και το στομάχι μου να κομπιάζει. Και τι είπες και με αποτελείωσες; « Και μόνο που βλέπω αυτό το πρόσωπο, για μένα σήμερα έχει ΛΙΑΚΑΔΑ, και θα έχει για ΠΑΝΤΑ αν σε ξαναδώ». Από εκείνη τη στιγμή έσβησαν όλα γύρω μου αγάπη μου. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ξύπνησα σε ένα καφέ, με τα κορίτσια τρομοκρατημένα για την απρόσμενη λαχτάρα που τους προσέφερα.
Ασυναίσθητα μέσα στη ζάλη μου, βάζω το παγωμένο μου χέρι στην τσέπη. Μια «μίνι» Lacta!!! Στο ορκίζομαι αγάπη μου. Ποτέ δεν την έφαγα. Ούτε καν εκείνη τη στιγμή που όλοι νόμιζαν ότι είχα υπογλυκαιμία. Αν την έτρωγα, πιστεύω πως θα σε «έχανα» για πάντα. Πάντα την κουβαλώ μαζί μου. Όσο την έχω, τόσο νιώθω την παρουσία σου, τη μυρωδιά σου, την ίδια σου την ύπαρξη. Που να βρίσκεσαι τώρα άγγελέ μου; Ποια αγκαλιά ζεσταίνει το σώμα σου; Ποια στόμα γεύεται τη γλύκα των χειλιών σου; Λίγους μήνες ζήσαμε ΜΑΖΙ το όνειρο ομορφιά μου. Τι έφταιξε; Τι κάναμε λάθος; Έκανα κάτι που σε πείραξε; Κάτι που πλήγωσε την ευαίσθητη ψυχή σου; Πως καταφέρνεις και «κρύβεις» τόση παιδική ψυχή, πίσω από την αγέρωχη, αυστηρή και σκληροτράχηλη στολή του αξιωματικού; Δεν τολμάω να σου δείξω πόσο σ΄αγαπώ. Το ξέρω δεν θα με κοροϊδέψεις εσύ, όπως κάνουν οι φίλες μου όταν τους το λέω. Δεν υπάρχει αγάπη σήμερα, λένε. Πιστεύω πως έχουν δίκιο. Εγώ θυμάμαι κάτι, που μου διάβασες από το μυθιστόρημα «Το τέλος του Εφιάλτη».
Θυμάμαι που μου είπες ότι στις παρακάτω προτάσεις περικλείονται τα πάντα για τον έρωτα. Δεν έχεις άδικο αστέρι μου. Πάντα ήσουν ρεαλιστής και διαφορετικός. …….« Δεν ερωτεύεσαι τον άλλον για αυτό που είναι, αλλά για αυτό που προσφέρει η παρουσία του σε εσένα τον ίδιο. Αν διακοπεί η προσφορά του, συναισθηματικά, υλικά, ή αισθητικά, παύει και ο έρωτας…….» «…… Στον έρωτα δεν αγαπάς πραγματικά κάποιον άλλον, αλλά τον εαυτό σου τον ίδιο. Είναι κατάσταση λήψης, όχι προσφοράς. Τις δικές σου ανάγκες καλύπτεις, όχι τις ανάγκες εκείνου που δήθεν αγαπάς. Για αυτό, άλλωστε, ο έρωτας συνδυάζεται με ζήλια. Ο ερωτευμένος δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άλλον. Ενδιαφέρεται για τον εαυτό του.
Για αυτό ζηλεύει. Ο αληθινός εραστής, ο εραστής της ψυχής, δεν ζηλεύει. Δεν μπορεί να ζηλέψει. Τι να ζηλέψει; Είναι παράλογη η ζήλια, αν αγαπάς ουσιαστικά τον άλλον και όχι μόνο τον εαυτό σου. Έρωτας σημαίνει κτητική στάση απέναντι στον άλλον.» Ας είσαι καλά όπου κι αν βρίσκεσαι… ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΟΥ !!!!!
Post new Comment