Το όνομά μου είναι Γιώτα και η δική μας ιστορία αγάπης με τον Δημήτρη ξεκίνησε πριν από περίπου 7 χρόνια και συγκεκριμένα στις 11 Μαρτίου του 2003.
Ήμουν μόλις 22 χρονών και είχα 7 μήνες που, αφού πήρα το πτυχίο μου, έψαχνα εντατικά να βρω δουλεία. Είχα αρχίσει να απογοητεύομαι όταν βρήκα μια αγγελία για υπάλληλο γραφείου σε μεταφορική εταιρεία κοντά στο σπίτι μου. Δεν είχα άλλες επιλογές και έτσι αποφάσισα να πάω για την συνέντευξη. Όλα φάνηκε να πήγαν καλά και όπως σε όλες τις συνεντεύξεις που είχα δώσει, πήρα την γνωστή απάντηση: «Θα σας ειδοποιήσουμε!».
Ήταν Φεβρουάριος και ότι είχαν έρθει οι Απόκριες. Είχα ήδη ενάμιση χρόνο σχέση με ένα παιδί από Πάτρα και αφού είχαν περάσει αρκετές μέρες χωρίς καμία ειδοποίηση από την εταιρία, αποφάσισα να περάσω τις Απόκριες στο κέντρο του καρναβαλιού την Πάτρα!!!Δύο μέρες πριν την επιστροφή μου στην Αθήνα ήρθε το πολυπόθητο τηλέφωνο που μου ανακοίνωνε ότι σε τρεις μέρες έπιανα δουλειά…
11 Μαρτίου 2003. Πρώτη μέρα στην καινούρια μου δουλεία και κατά το μεσημέρι, αφού έχω γνωριστεί με τους συναδέλφους και κατατοπίζομαι στα βασικά φτάνει η ώρα που επιστρέφουν οι οδηγοί από τα δρομολόγιά τους. Ο υπέυθυνος της εταιρίας μου συστήνει κάποια στιγμή τον γιό του, τον Δημήτρη, που μόλις είχε γυρίσει από το δρομολόγιο. «Χάρηκα» λέω εγώ όσο πιο ευγενικά μπορούσα… «Το νου σου!!!» ήταν η απάντησή που πήρα και η αρνητική εντύπωση δεν άργησε να έρθει…
Οι μέρες περνούσαν, η σχέση μου εξ’ αποστάσεως συνεχιζόταν και η αμηχανία στην δουλεία είχε αντικατασταθεί με ευχάριστες ώρες εργασίας και χαβαλέ.
Ο Δημήτρης είχε αρχίσει να είναι φιλικός και σιγά σιγά η αρνητική εντύπωση έφυγε και την θέση της πήρε η φιλική, όπως νόμιζα, συμπάθεια. Εγώ μονίμως σε ένα τηλέφωνο να διατηρώ ζεστή την σχέση που είχα συνηθίσει να έχω και με έκανε να νιώθω ερωτευμένη και ο Δημήτρης όσο παιρνούσε ο καιρός να γίνεται όλο και πιο φιλικός, να με γυρίζει σπίτι στο σχόλασμα γιατί μέναμε στην ίδια περιοχή, μέχρι που άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες προτάσεις για καφεδάκι… Θεωρούσα πως δεν θα βοηθούσε να αρχίσω να βγαίνω μαζί του τετ α τετ έστω και φιλικά όταν η ίδια η απόσταση έβαζε ήδη δυσκολία στην σχέση μου. Ο Δημήτρης να επιμένει, εγω να αρνούμαι βρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες ακόμα και να του δώσω το κινητό μου γιατί και αυτό, χωρίς να ξέρω το λόγο, με έκανε να αισθάνομαι ένοχη… Το καλό το παλικάρι όμως, που λέει και η παροιμία, βρήκε άλλο μονοπατί και εκμεταλλευόμενος κάποια στιγμή που είχα αφήσει μόνο του το κινητό μου στο γραφείο έκανε αναπάντητη στο δικό του. Το ίδιο απόγευμα ενώ χαλάρωνα στο σπίτι μου χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα τον Δημήτρη να μου προτείνει εντελώς φυσικά καφεδάκι χωρίς να μου εξηγεί που βρήκε το νούμερό μου. Αρνήθηκα για άλλη μια φορά και ας έπιασα τον εαυτό μου να γοητεύεται και να προβληματίζεται…
Η άνοιξη ήταν προς το τέλος της κι εγώ είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ πως κάτι δεν πάει καλά με τα συναισθήματά μου. Αποτέλεσμα ήταν ένα βραδάκι να βρίσκομαι σε μια καφετέρια με θέα την Αθήνα να πίνω ποτό με… τον Δημήτρη!!! Ήταν η πρώτη μας συνάντηση εκτός δουλειάς και όπως είναι λογικό περάσαν αρκετές ώρες, να συζητάμε διάφορα προσωπικά, για την δουλεία και ότι μπορείτε να φανταστείτε… Όσπου κάποια στιγμή ο Δημήτρης παίρνοντας σοβαρό ύφος με ρώτησε: «Θα με παντρευόσουν?». Έμεινα!!! Τι άλλο να έλεγα από το κλασικό αφού έχω σχέση και δε μπορω να σου απαντήσω αλλά αν δεν είχα ίσως…
Είχε μπει καλοκαίρι και όλο αυτό τον καιρό οι βόλτες για ποτάκι γινόταν όλο και πιο συχνές και ο Δημήτρης με φλέρταρε πλέον ανοιχτά… Το πρόβλημά μου ήταν ότι το ήθελα κι εγώ αυτό το φλερτ αλλά δεν έκανα και τίποτα παραπέρα. Ούτε τη σχέση μου σταματούσα, ούτε και στον Δημήτρη έκοβα τη φόρα! Έτσι πέρασε όλο το καλοκαίρι μέχρι που τέλος Αυγούστου, φανερά εκνευρισμένος από την όλη κατάσταση, ο Δημήτρης μου ανακοίνωσε πως ή χωρίζω και να είμαι μαζί του ή μένουμε τα καλύτερα φιλαράκια… Φυσικά η ανασφάλειά μου δε με άφησε να δώσω μια οριστική απάντηση, φοβούμενη να αφήσω την σιγουριά της μόνιμης σχέσης έστω και αν ένιωθα ερωτευμένη.
Η συμπεριφορά του Δημήτρη άλλαξε. Έγινε φιλικός και σταμάτησε κάθε είδους φλερτ απέναντί μου. Τότε ήταν που ο έρωτας αποφάσισε να πατήσει πόδι και να με κάνει να χωρίσω μέσα σε ένα πρωινό από το τηλέφωνο!!! Τα πράγματα είχαν πάρει όμως άλλη τροπή από αυτή που φανταζόμουν εγώ. Ταυτόχρονα με τον έρωτα που κυριάρχησε εμένα, ο αντρικός εγωισμός κυριάρχησε τον Δημήτρη!!! 3 μήνες του είχα ψήσει το ψάρι στα χείλει, 3 μήνες μου το έψησε αυτός… Από αρχές Σεπτέμβρη που είχα χωρίσει, θεωρόντας πως θα είμαστε μαζί, μέχρι αρχές Δεκέμβρη το μόνο που άκουγα να μου τρυπάει τα αυτιά ήταν το «Είμαστε τα καλύτερα φιλαράκια» και εγώ έλιωνα. Έπρεπε να κάνω κάτι πιο δραστικό και ποια είναι καλύτερη συνταγή από τη ζήλια?
9/12/2003. Μέσα σε 1 μόλις βδομάδα από όταν πήρε χαμπάρι ότι βγαίνω με κάποιον για καφέ με πήρε τηλέφωνο να βρεθούμε. Φυσικά δέχτηκα. Ήρθε με πήρε από τη σχολή υπολογιστών και πριν ακόμα με χαιρετήσει μου έθεσε το δίλλημα: « Ή με αυτόν ή μαζί μου!!!». Σε μισή ώρα βρισκόμασταν στο στέκι μας στο Θησείο κάνοντας ξεκάθαρο πλέον ότι είμαστε ζευγάρι…
Πέρασαν 4 μήνες σχέσης χωρίς μεγάλες εκδηλώσεις έρωτα από μεριά του, κάτι που ήθελα να το αποδίδω στον χαρακτήρα του και μόνο. Όμως μέσα μου κάτι με έτρωγε… Μια κρύο μια ζέστη με είχε και άρχισα να πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ένα απόγευμα που θα βγαίναμε το προαίσθημά μου μου έλεγε πως αν μου πει να πάμε στο στέκι μας όλα είναι εντάξει, αν μου πει να πάμε κάπου κοντά σημαίνει πως θέλει να χωρίσουμε… Δεν ξέρω πως μου είχε κολήσει αυτό στο μυαλό και μόλις βρεθήκαμε τον ρώτησα: «Που θα πάμε?» «Δεν πάμε κάπου εδώ κοντά σήμερα?» ήταν η απάντηση κι εγώ κοκκάλωσα… 4 ώρες μείναμε στην καφετέρια προσπαθώντας να του αλλάξω γνώμη και να μην χωρίσουμε γιατί πίστευα, ή ήθελα να πιστέψω, ότι δεν χωρίζαμε επειδή δε με ήθελε αλλά επειδή φοβήθηκε τα αισθήματά του και την πρώτη του μεγάλη σχέση… Ήταν σε μεγάλη σύγκρουση μέσα του… Φαινόταν στα λόγια του που κάθε λίγο και λιγάκι μου έλεγε και άλλη δικαιολογία. Τίποτα δεν κατάφερα με τα λόγια και ο χωρισμός ήρθε μαζί με την δική μου κατάθλιψη…
Οι μέρες περνούσαν κι εγώ στα μαύρα χάλια να περνάω το μαρτύριο να τον βλέπω κάθε μέρα στη δουλεία… 3 μήνες υπέφερα… Όλοι μου έλεγαν να ξεκολήσω, η κολλητή μου μου δήλωνε, ύστερα από συζήτηση που είχε μαζί του, ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει, αλλά εγώ δεν άκουγα κανέναν… Διάβαζα το βλέμμα του. Κάτι με έκανε να είμαι σίγουρη πως θα γυρίσει και ας ήταν απόλυτος σε κάθε μας κουβέντα ότι είχαμε τελειώσει!!! Μπορεί να μην ήθελε να είμαστε μαζί αλλά δε με άφηνε με τον τρόπο του και να προχωρήσω τη ζωή μου… Κάθε φορά που έπερνε χαμπάρι ότι είμαι έξω με ρώταγε που είμαι και στο μισάωρο βρισκόταν εκεί!!! Ερχόταν σπίτι μου για καφέ, μου ζήταγε να βγούμε αλλά για σχέση ούτε κουβέντα…
Αρχές Αυγούστου ήρθε η ποληπόθητη άδεια του καλοκαιριού και Σαββάτο έφευγα με την κολλητή μου για διακοπές!!! Εκείνες τις μέρες ήμασταν τσακωμένοι με τον Δημήτρη και δεν λέγαμε ούτε γειά. Παρασκευή χαιρέτησα τους συναδέλφους και στο σχόλασμα με πήγε σπίτι ο κολητός του Δημήτρη με το φορτηγό (μαζί με τον Δημήτρη) όπως γινόταν από τον Δεκέμβριο που τα είχαμε φτιάξει… Το βράδυ βοηθούσα τον πατέρα μου στην ταβέρνα όταν χτύπησε το κινητό μου και ήταν ο κολητός του Δημήτρη!!! Που βρήκε το κινητό μου σκέφτηκα. Με ρώτησε αν θα είμαι στο μαγαζί γιατί θέλει να έρθει να φάει… Το μυαλό μου άρχισε να παίρνει στροφές αφού όλο αυτόν τον καιρό δεν είχα τέτοιες σχέσεις μαζί του… Μέχρι που το μυστήριο λύθηκε… Κοιτάζοντας την πόρτα τον βλέπω να μπαίνει μέσα παρέα με τον Δημήτρη ο οποίος είχε ένα τεράστιο χαμόγελο αμηχανίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του… Ο φίλος του με πήρε σε ένα τραπέζι να μιλήσουμε κι εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα… Μου εξήγησε πως το απόγευμα που με άφησαν σπίτι εκείνοι συνέχισαν για βόλτα όπου, μετά από μια πολύωρη κουβέντα για μένα, ο Δημήτρης δάκρυσε και παραδέχτηκε ότι με αγαπάει. «Τον πήρα με το ζόρι και στον έφερα!» μου είπε. Του εξήγησα ότι έχουν γίνει τόσα, ότι δεν του έχω εμπιστοσύνη, τι θα γίνει αν ξαναγίνουν τα ίδια και τέλοσπάντων ήθελα να το παίξω δύσκολη. Αφού «πείστικα» να δώσω μια ακόμα ευκαιρία περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ τελειώνοντας τη δουλειά και αποχαιρετόντας τον φυσικά αφού το άλλο πρωί έφυγα για διακοπές με την κολητή μου!!! Μια εβδομάδα έλειψα και ο Δημήτρης είχε αλλάξει εντελώς… Όσο ήμουν διακοπές μου τηλεφωνούσε πάνω από 10 φορές την ημέρα, μου μιλούσε τρυφερά, μου έλεγε πως του λείπω και εγώ έκανα τον σταυρό μου για τον άλλο εαυτό του που έκρυβε τόσο καιρό…
Από τον Αύγουστο του 2004 είμαστε μαζί, ευτυχισμένοι και χωρίς «απρόοπτα»… Τον Δεκέμβριο του 2006 αρραβωνιστήκαμε και σε λίγες μέρες κλείνουμε 1 χρόνο παντρεμένοι απαντώντας του σε αυτό που με είχε ρωτήσει στο πρώτο ραντεβού μας: «Θα με παντρευόσουν?»…!!!!
Post new Comment