Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 2002

Η 15χρονη τότε Ευτυχία με την οικογένειά της αποφάσισαν να πάνε διακοπες στην Μάνη..Κλείσανε δωμάτιο στο Οίτυλο και ξεκίνησαν για 15 ξέγνοιαστες μέρες . Ο Σπύρος 17 χρονών ένα παιδί του χωριού με ενδιαφέροντα όπως μηχανάκια αυτοκίνητα και φυσικά beach boley!Είχαν ιδρύσει και μια ομάδα τα γουρούνια και κάθε μέρα έκαναν προπόνηση σε ένα μικρό καφέ με γήπεδο βολευ στην παραλία του Οίτυλου . Οι διακοπές κυλούσαν ήρεμα μέχρι την στιγμή που η Ευτυχία γνωρίστηκε με την κόρη της γυναίκας που είχε τα ενοικιαζόμενα η οποία ήταν η κοπέλα ενός απ την παρέα του Σπύρου . Έτσι η Ευτυχία σταμάτησε να γυρίζει κάθε μέρα με τους γονείς της τ γραφικά χωριουδάκια της Μάνης και αρχισε να πηγαίνει κάθε απόγευμα σε εκείνη την παραλία ...

πολύ γέλιο και ευχάριστες στιγμές επικρατούσαν κάθε απόγευμα σε εκέινη την παραλία . Δε χρειάστηκε πάνω από μια ματιά για εντοπίσουν ο ένας τον άλλον αλλα ήταν και οι δύο πολύ ντοπαλοί γαι να πουν έστω δυο κουβέντες..Ο μέρες κυλούσαν παίζοντας όλο το απόγευμα βόλευ και αργά το βράδυ κάθονταν στα τραπεζάκια της καφετέριας όλοι μαζί και γελούσαν . έπειτα ο καθένας τραβούσε το δρόμο για το σπίτι..Πάντα ο ένας έψαχνε το βλέμμα του άλλου..μια κουβέντα για να την σχολιάσει αλλα μέχρι υπήρχε πολύ αμηχανία..το προτελευταίο βράδυ ή παρέα κανόνισε να πάει σε ένα μπαράκι να διασκεδάσει.πρώτα πήγαν τα κορίτσια και μετά τ αγόρια..μόνο όταν συνηπήρχαν και οι δυο στον ίδιο χώρο άρχισε το κέφι.Μετά από πολύ χορό η Ευτυχία κοίταζε τη θέα(την παραλία του οίτυλου από ψηλά με τον ήλιο σιγά σιγά να ανατέλει) ήρθε ο Σπύρος από πίσω της και τότε έιχαν την πρώτη τους κουβέντα σχολιάζοντας το όμορφο τοπίο..την τελευταία μέρα ήταν και οι δύο πολύ ανήσυχοι..Η ευτυχία θα εφεύγε την επομένη..Μετά απ΄το βόλευ τον προκάλεσε σε μια παρτίδα τάβλι..εκεί συνειδητοποίησαν πόσα κοινά είχαν..ήταν και οι δύο ζυγοί και πραγματικά μοιράζονταν την ίδια τρέλα και τον ίδιο αυθορμητισμό..Εκεί βάλαν ένα στόιχημα που έγινε η αφορμή ννα ανταλλάξουν κινητά αφού κανένας απ τους δυο δεν τολμόυσε ουσιαστηκά απλά να το ζητήσει..το βράδυ έφτανε στο τέλος του και δεν ξέραν τι να κάνουν όταν ξαφνικά πετάχτηκαν και οι δύο όρθιοι λέγοντας παμε για νυχτερινό μπάνιο??? και οι δύο ξέσπασαν στα γέλια και οι παρέα τους κοιτούσε περίεργα αφού κανείς δεν καταλάβαινε και δεν μοιραζόταν την χημεία που υπήρχε μεταξύ τους..Ευτυχώς κανείς άλλος δεν ακολούθησε και έτσι βρέθηκαν οι δύο τους να κάνουν μπάνιο σε μια άδεια παραλία με μόνη θέα το φεγγάρι..Η ευτυχία έχασε το δαχτυλίδι της σε εκείνη την παραλία και ε΄νώ στεναχωρηθηκε πολύ δεν ήθελε να χάσει τις λίγες στιγμές που περνούσαν μαζί ψάχνοντάς το..οταν βγήκαν να στεγνώσουν κάθησαν πάνω σε ένα πεζούλι με αρκετή απόσταση μεταξύ τους η οποία σιγά σιγά λιγόστευε..όταν εφτασαν σε απόσταση αναπνοής έμειναν εκέι μαγνητισμένοι για αρκετά δευτερόλεπτα ακίνητοι σαν να αποτελούσαν μέρος μιας φωτογραφίας και ξαφνικα..... Έλα Ευτυχία φεύγουμε ακούστηκε η φωνή της μητέρας της απ το δρομο...¨ετσι το πρώτοο φίλί..δεν έπεσε ποτε...τους έμεινε αποθυμένο.. επικοινωνούσαν με μηνύματα στα οποία πάντα αναπολούσαν εκίνο το βράδυ λέγοντας πόσο χαζοί ήταν που δεν το τόλμησαν...ο καθένας όμως τραβούσε το δρόμο του αφου 300 χλμ δεν ήταν και μικρό εμπόδιο να αντιμετωπίσουν σε τέτοια ηλικία

20 Μαρτίου του 2003
Ο σπύρος φαντάρος πλέον ερχόταν στην Αθήνα για να πάει στο στρατιωτικό νοσοκομείο 401 λόγο μιας κολλητικής αρρώστιας...ενώ κανένας δεν τόλησε να πάει δεν στάθηκε εμπόδιο για την ευτυχία η οποία μόλισ το έμαθε (αφου συνέχιζαν να μιλούν αραιά και που) οργάνωσε αμέσως το σχέδιο στο μυαλό της..Ευκαιρία ήταν η παρέλαση της 25 μαρτίου που αμεσως μόλις τελείωσε άλλαξε ρούχα και πήρε το δρόμο για το κέντρο της Αθήνας...Τον είδε μέσα σε πολλούς...Φορούσε μια ροζ πιτζαμούλα 2-3 νούμερα μεγαλύτερη και κάτι παντόφλες mitsuko καφε που΄φορούσαν οι παππούδες..Άρχισαν αμέσως να μιλάνε να λένε τα νεα τους..Πάλι υπήρχε πολύ αμηχανία και κανένας δεν τολμούσε να πεί κάτι εκ΄τος απ΄το πόσο ωραίο ήταν εκέινη την βραδιά..όταν είχαν νικήσει λίγο την αμηχανία τους καιπήγαν επιτέλους να δώσουν εκέινο το πρώτο φιλι ακούστηκε η φωνή του φρουρού που τους ενημέρωνε πως το επισκεπτήριο τελείωσε...έτσι χάθηκε και άλλη μια φορά η μαγική στιγμή που είχαν δημιουργήσει..

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2003
Η οικογένεια της Ευτυχίας αποφάσισε να πάει διακοπές στην Κω...Εκει ομως τελούσε τη θητεία του ο Σπύρος....μόλις πάτησε το πόδι της στο νησί κανόνισαν αμέσως να βρεθούν καθώς ήταν η τέλευταία του μέρα στο νησί.. θα τον μετέφεραν στην Σπάρτη..άφησε τα πράγματά του στο αεροδρόμιο και πήγε στο ξενοδοχείο που θα μενε εκέινη..μιλούσαν ώρες και πάλι υπήρχε ι ίδια αμηχανία , η ίδια χημεία..είχε πάρει το ΤΑΠ(την ταυτότητα αναγνώρισης πτωματος των φαντάρων ) του στα χέρια της..πλησίαζε η ώρα που θα αποχωρούσε και δεν ήξεραν τι να κάνουν..την ώρα που είχαν πλησιάζει πολύ πάλι εμφανίστηκαν οι γονείς της και έτσι ο Σπύρος μπήκε στο ταξί χωρίς ο ένας να γευτέι τα χείλη του άλλου...Το ΤΑΠ ήταν πλεον δικό της..
2 χρόνια μετά Η ευτυχία τον πήρε τηλέφωνο στα γεννέθλια του να του ευχηθεί αλλα απάντησε μια γυναικεία φωνή ενγμερώνοντας την πως ο ίδιος δεν ήταν εκει..Δεν ξαναπήρε ποτέ και έτσι έχαναν κάθε επαφή...ο καθένας είχε τραβήξει το δρόμο του..Ο σπύρος μόλις τέλιωσε τη θητεία του ανέβηκε μόνιμα στην αθήνα κάνοντας δίαφορες δουλειές..έκανε μια σχέση που κράτησε 3 χρόνια και ετοιμαζόταν να παντρευτούν.Η Ευτυχία δούλευε και σπούδαζε ταυτόχρονα και είχε και εκείνη μια σχέση 3.5 χόνια ...

ΜΑΡΤΙΟΣ 2009
Η Ευτυχία θα μετακόμιζε σε καινούριο σπίτι και έτσι όπως τοποθετούσε τα πράγματά της σε κούτες βρίσκει σε ένα συρτάρι το ΤΑΠ του Σπύρου αλλα ήταν πια μια παιδική ανάμνηση..το κρατούσε στα χέρια της και θυμόταν κάθε στιγμη που είχαν μοιραστεί και πόσο ταίριαζαν και τότε σκέφτηκε πως ήταν άδικο που το είχε εκείνη και καλύτερο θα ήταν να του το έστελνε για να το δώσει σε κάποιον δικό του άνθρωπο..Κάπου είχε την διευθυνσή του αλλα δεν μπορούσε να θυμηθεί..και τότε το μάτι της έπεσε στον ανοιχτό υπολογιστή που ήταν στην σελίδα του facebook... βρε λες???? αναρωτήθηκε και αμέσως πληκτρολόγησε το όνομά του..ένα αποτέλεσμα αναζήτησης βρέθηκε...ειχε φωτογραφία ένα αυτοκίνητο και δεν μπορουσε να καταλάβει αν ήταν εκείνος η όχι...έστειλε δειλά ένα μήνυμα... μηπως είσαι απο τον Πύργο? λιγα λεπτά μετά ήρθε η απάντηση.. άν εννοείς τον πύργο ηλείας οχι...με ξερεις? την ώρα που η Ευτυχία πληκτρολογουσε την απάντηση είμαι εγώ που έχω κάτι δικό σου απ το στρατο..? της ήρθε ένα μήνυμα απ το Σπύρο που έλεγε ωπα κάτσε γιατί έφαγα φρίκη...μηπως έχεις κάτι δικό μου απ το στρατο?????? τα μηνύατα στάλθηκαν ταυτόχρονα...
και έτσι συνεχίστηκε η συζήτηση απαντώντας ο ένας στις ερωτήσεις του άλλου χωρίς κάν να ειπωθούν...κανείς τους δεν έιχε ξεχάσει....Ο σπύρος πρόσφατα χωρισμένος δεν τολμούσε να πει τίποτα στη Ευτυχία που είχε ακόμα σχέση αλλα δεν ήταν ευτυχισμένη σε αυτήν..Βρέθηκαν μετά σπό 3 εβδομάδες που μιλούσαν κρυφά στην σχολή της πριν απο το μάθημά της για καφέ..είχαν πει ποιος όποιος έφτανε πρώτος θα έστελνε στον άλλον..Μόλις είχε αλλάξει η ώρα και ο Σπύρος πηγε μια ώρα νωρίτερα αλλα σε λάθος σχολή!εκείνη φοιτούσε στα τει αθήνας ενώ εκείνος πήγε στα τει πειραιά..μέτα απο λίγο τελικά κατάφεραν να βρεθούν στις 11 το πρωι...είχαν πάρα πολλά να πουν..τόσα χρόνια κενό να καλύψουν..υπήρχε πάρα πολύ αμηχανία...πράγματα τους έπεφταν απ τα χέρια όλη την ώρα..συνέχεια μπέρδευαν τα λόγια τους και η συχνοουρία πήγαινε σύννεφο...κοίταξαν για πρώτη φορά το ρολόι 18.00 η ώρα όταν εννοείται οτι το μάθημα είχε χαθεί αφου είχε μάθημα στις 14.00!!το πρώτο φιλί έπεσε την δεύτερη μέρα ...ενα πρώτο φιλί που δώθηκε 7 χρόνια μετά..μετά απο αυτό το φιλί κατάλαβαν πως αυτό που ένιωθαν δεν ήταν απλά ένας παιδικός χαμένος έρωτας κάποιων διακοπών..Βρισκόνταυσαν κάθε μέρα για 5 μέρες.Ο Σπύρος ήδη αισθανόταν άσχημα που έμπαινε ανάμεσα σε μια σχέση και το ίδιο αιθανόταν και η ευτυχία ένοχη και για τους δυο.Την παρασκευή Ο Σπύρος είχε αποφασίσει πως θα πηγαινε γαι καφέ μαζί της για τελευταία φορά και εκείνη το ήξερε το ένιωθε.Ηταν θέμα ωρών για την Ευτυχία να χωρίσει και..να ζήσουν το επιτέλους το αποθυμένο τους πλέον με ώριμο μυαλό και με εμπειρίες ώστε να εκτιμήσουν ακόμα πιο πολύ στιγμές και καταστάσεις..το ΤΑΠ πλεον της ανήκει δικαιωματικά..