Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η σχέση μου τον Νίκο δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως την πιο πετυχημένη. Περνούσαμε καλά μαζί, αλλά δεν υπήρχε αυτή η σπίθα. Ίσως το ότι δεν δεθήκαμε παραπάνω οφείλονταν στην άσχημη εικόνα που είχαν οι γονείς μου για εκείνον.
Θέλοντας, λοιπόν να κάνουμε μια καλή πράξη με τον Νίκο για τους φίλους αποφασίσαμε να κανονίσουμε τυφλό ραντεβού. Στολιστήκαμε, ντυθήκαμε με την κολλητή μου και πήραμε το δρόμο για το εστιατόριο στο οποίο μας περίμεναν ο Νίκος και ο φίλος του.

Ήταν πασιφανές ότι δεν υπήρχε μέλλον για τους δύο φίλους μας. Η βραδιά ήταν ηλεκτρισμένη. Προσπαθώντας να κάνω τη βραδιά πιο ευχάριστη, δεν έδινα και πολύ σημασία στον Μάνο το φίλο του Νίκου. Ούτε καλά-καλά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είχα προσέξει. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να φτιάξω το κέφι της Αναστασίας και να την κάνω να φανεί καλή στα μάτια των δύο αγοριών.
Τελειώνοντας το φαγητό, αποφασίσαμε χωρίς ενθουσιασμό να πάμε σε ένα μπαράκι. Σκεφτήκαμε ότι λίγο η μουσική, λίγο το αλκοόλ θα βοηθούσαν να σπάσει ο πάγος. Αλλά και εκεί ο πάγος έγινε παγόβουνο. Ο Μάνος βρήκε κάτι γνωστούς του και η Αναστασία βρήκε κάποιον άλλο να ασχοληθεί. Ο καθένας μας περνούσε καλά χωρίς να έχει ανάγκη τον άλλο.

Τα σφηνάκια έπεφταν βροχή και χωρίς να το καταλάβω είχε ξημερώσει. Ξαφνικά με έπιασε πανικός για να γυρίσω σπίτι. Μπαίνουμε και οι 4 στο αμάξι του Μάνου και αφήνουμε πρώτα την Αναστασία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής, καθισμένη πίσω έβλεπα τα μάτια του Μάνου από τον καθρέφτη να με επεξεργάζονται. Δεν είχα προσέξει όλο το βράδυ πόσο όμορφα και πόσα γελαστά ήταν.
Φτάνοντας στο σπίτι μου, μας περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο πατέρας μου σε έξαλλη κατάσταση να πηγαίνει πέρα-δώθε στην αυλή μας! Βλέποντάς τον ο Νίκος από μακριά τα έχασε και γυρνάει και μου λέει με πολύ φυσικό τρόπο «Κατέβα εδώ». Τον κοιτάω απορημένη και τότε ο Μάνος λέει «Είσαι σοβαρός; Πού θα αφήσουμε εδώ μόνη της την κοπέλα; Όλοι μαζί δεν βγήκαμε;». Για λίγα λεπτά λογομάχησαν για το πού θα ήταν σωστό να με αφήσουν και εγώ ήμουν έτοιμη να κλάψω. Τότε ο Μάνος Πατάει γκάζι και πάει μπροστά στην είσοδο της αυλής μας. Κατεβαίνει πηγαίνει προς τον πατέρα μου και λέει «Μάνος Λεωνίδης, μαθηματικός. Χάρηκα πολύ κύριε. Συγγνώμη που αργήσαμε.». Ο πατέρας μου μένει άφωνος και ο Μάνος επιστρέφει στο αμάξι. Εγώ πριν κατεβώ λέω στον «Νίκο δεν θέλω να σε ξαναδώ ούτε ζωγραφιστό».

Ο Μάνος μου με συνοδεύει ως την είσοδο μου χαμογελάει και μου λέει «Θα τα ξαναπούμε». Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι μου μια τεράστια ανθοδέσμη και το μήνυμα «Αν δεν κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα από τον πατέρα σου, θα ήθελα να σε ξαναδώ. Φιλιά Μάνος 6944…….»
Και από εκείνη τη μέρα βρήκα αυτό που πάντα ζητούσα… Μια γλυκιά σπίθα.