Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Ένα καλοκαίρι διαφορετικό από όλα τα άλλα ξεκίνησε μια ιστορία αγάπης που κλονίστηκε επανειλημμένα, έχασε πολλές μάχες αλλά τελικά επικράτησε στον πόλεμο που η ίδια δημιούργησε.
Η Βίκυ είχε μόλις τελειώσει το λύκειο και είχε μπροστά της ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι καθώς είχε γράψει πολύ καλά στις πανελλαδικές και έπιανε με ευκολία τη σχολή που ήθελε. Προτέρημα της λοιπόν ήταν να οργανώσει τις τέλειες πρώτες διακοπές της με φίλες. Προορισμος: η Σκιάθος. Ένα κοσμοπολίτικο νησί με φυσική ομορφιά. Το πλοίο ήταν μόνο η αρχή.
Κορίτσια φώναξαν αλλά καμία δε γύρισε. Παρόλαυτα το παιχνίδι με τα μάτια μεταξύ του Άρη και της Βίκυ ήταν το πρώτο σημάδι του αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Το πλοίο έφτασε στο νησί και η παρέα του Άρη χάθηκε μέσα στα στενά δρομάκια της πόλης της Σκιάθου.
Οι 2 παρέες συναντιοντουσαν συχνα τις πρώτες 2 μέρες και την τρίτη μέρα γνωρίστηκαν σε μια παραλία του νησιου. Εκείνο το βράδυ βγήκαν όλοι μαζί. Η Βίκυ με τον Άρη αρχικά ήταν απόμακροι καθώς ο Άρης απέφευγε να την πλησιάσει περισσότερο λόγω της ψυχρότητας που έβγαζε εκείνη. Ήταν πανέμορφη αλλά κρύα. Και εκείνος όμως ήταν πολύ ωραιός. Κάνεις απ τους 2 δεν ήταν ευχαριστημένος με αυτή την απόσταση που ασυναίσθητα ίσως κρατούσαν ο ένας απο τον άλλον. Ώσπου το τελευταίο βράδυ μετά απο παρέμβαση μιας φίλης της και ενός φίλου του έδωσαν το πρώτο τους φιλί που και οι 2 περίμεναν όσες μέρεσ βρισκόντουσαν. Ήταν ίσως η πιο όμορφη στιγμή των διακοπών τους. Το βράδυ εκείνο τελείωσε το επόμενο πρωί καθώς η Βίκυ και η παρέα της αποχαιρετούσαν τον Άρη και την παρέα του που έφευγαν μια μέρα πριν απο αυτές.
Εκείνος ήταν απο Αθήνα και εκείνη θα περνούσε στην Αθήνα. Εκείνος ήταν ένα χρόνο μικρότερος, εκείνη δεν την πείραζε κι ήταν πρόθυμη να τον βοηθήσει να πετύχει. Εκείνος ήταν ερωτευμένος, εκείνη ακόμα περισσότερο... Δεν ήταν όμως τόσο απλά τα πράγματα.
Το διάβασμα και τα φροντιστήρια του Αρη δεν τους επέτρεπαν να περνάνε πολύ χρόνο μαζί. Η Βίκυ είχε κι αυτή τη τα μαθήματα της όμως δεν ήταν υποχρεωτικά και μπορούσε να μην πηγαίνει σε κάποια. Η περιοχη του Άρη ήταν αρκετά μακριά από την περιοχή στην οποία είχε νοικιάσει η κοπέλα του γεγονός που δυσχέραινε τισ συναντήσεις τους. Η Βίκυ δεν ήθελε να τον πιέσει γιατί ήξερε πως είναι να πηγαίνεις 3η λυκειου. Έτσι κύριο μέσο επικοινωνίας τους ήταν το κινητό κΑΙ το msn. Όταν βρισκόντουσαν όμως όλα έμοιαζαν υπέροχα και κάθε φορά καταλάβαιναν πόσο λείπει ο ένας στον άλλο. Οι βόλτες χέρι με χέρι, τα ρομαντικά λόγια, τα φιλια και οι ζεστές αγκαλιέσ τους τουσ έφερναν όλο και πιο κοντα. Ήταν κάτι όμως που δεν υπολόγιζε κανείς απ τους δυο.
Η Βίκυ επέστρεφε κάποια Σαββατοκύριακα στην πόλη της για να δει την οικογένειά της και πάντα έβγαινε με την παρέα της που μαζευόταν συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Ο Αλέξανδρος ήταν κι αυτός εκεί πάντα όταν έβγαιναν. Είχε σταματήσει να τη νοιάζει απο τότε που γνώρισε τον Άρη όμως αυτός όση σημασία δεν της έδινε όταν έπρεπε τόση της έδινε τώρα. Βέβαια η Άλκηστις δεν του έδειχνε κάτι αντίστοιχο. Τα ίδια με κάποιες μόνο διαφορές συνέβαιναν και στην περιοχή του Άρη. Η Όλγα ήταν η πρώην κοπέλα του η οποία είχε ένα είδος ψύχωσης μαζί του. Της άρεσε να τον παιδεύει απο πάντα και συνέχιζε να του την πέφτει ακόμα και όταν ήταν πια με την Βίκυ. Ούτε ο Άρης ούτε η Βίκυ είχαν ποτε αναφέρει κάτι για αυτές τις καταστάσεις απλά γνώριζαν την ύπαρξη του Αλέξανδρου και της ΌΛγας αντίστοιχα.
Η σχέση τους άρχισε να έχει πολλά σκαμπανεβάσματα μετά τον τέταρτο μήνα και η συμπεριφορά του Άρη άρχισε να ξενίζει την Βίκυ η οποία άρχισε με τη σειρά της να κάνει διάφορα σενάρια στο μυαλό της και να του κάνει ανοίγματα σχετικά με αυτά. Αποτέλεσμα ήταν ο Άρης να δηλώσει ότι πιέζεται και θέλει να είναι μόνος και η Βίκυ, καχύποπτη όπως ήταν, να έχει πλέον σίγουρο πως αυτό έχει σχέση με την πρώην του. Αυτός ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις μικροχωρισμούς που ακολούθησαν. Οι λόγοι ποίκιλαν: Aδιαφορία απο την πλευρά του Άρη, συχνοί έξοδοι της Βίκυς με τισ παρέεσ της, μηνύματα της πρώην του στο κινητό του, ελάχιστος χρόνος για να βρίσκονται. Τελικά όμως πάντα επέστρεφαν ο ένας στον άλλον. Η πρώην του Άρη ωστόσο συνέχιζε να στοιχειώνει το μυαλό τησ Βίκυς ενώ ο Αλέξανδρος επέμενε. Όταν έφτασε η στιγμή της αλήθειας μεταξύ του ζευγαριού και αποκάλυψε ο ένας στον άλλον πως κάθε φορά που χωρίζανε ο μεν επέστρεφε περιστασιακα στην Όλγα και η δε στον Αλέξανδρο επικρατησε σιωπή χωρίς όμως ξέσπασμα. Το ξέσπασμα ήταν αυτό που ακολουθούσε τουσ χωρισμούς και τώρα δεν ήταν αυτός ο καταλληλότεροσ τρόπος αντίδρασης. Ήταν περιττό μετα από όλα αυτά. Περισσότερο περιττό όμως ήταν να μάθει ο ένας για τον άλλον και τα άλλα άτομα με τα οποία έτρεχε κάτι όταν χωρίζανε. Για τον απλό λόγο πως δεν είχε καμία συναισθηματικη σημασία. Ήταν απλά ένας τρόπος να ξεχνιούνται από την απουσία του άλλου.
Είχε φτάσει πια το επόμενο καλοκαίρι και μετά από ένα τριήμερο που πέρασαν μαζί στο Ναύπλιο άρχισαν να αποκαλύπτονται τα γεγονότα που έμοιαζαν να τους απομακρύνουν πολλά χιλιόμετρα μακριά. Τουσ είχε πιάσει κρίση ειλικρίνειας. Αποτέλεσμά; Χώρισαν. Αλλα ήταν κάτι που δεν έγινε εκούσια απο καμία μεριά κατα βάθος. Το σίγουρο εκείνη τη στιγμή ήταν πως δεν γινόταν να είναι μαζί μετα από όλα αυτά. Έκοψαν κάθε επαφή. Η οποιαδήποτε επαφή θα τουσ πλήγωνε.
Χρείαστηκαν 4 χρόνια για να καταλάβουν πόσο αγαπάει ο ένας τον άλλον και πως δεν ήταν τυχαία η γνωριμία τουσ ούτε όσα πέρασαν μαζί. Αυτη η αγάπη είχε μέλλον και το παρελθόν της ήταν απλά μια δοκιμασία. Τέσσερα χρόνια τώρα απασχολούσαν τον εαυτό τους με αλλα πράγματα: με τη σχολη του ο καθένας (ο Άρης είχε περάσει κι αυτός Αθήνα), με τις παρέεσ τους, τις δουλειές τους. Φυσικά τα φλερτ δεν έλειπαν αλλά κανένα δεν εξελίχθηκε σε κάτι τόσο δυνατο όπως ήταν αυτό μεταξύ τους.
Η επανασύνδεση τους μοιραία και πάλι. Και οι 2 με τις παρέες τουσ αποφάσισαν να ξαναπάνε στη Σκιάθο μετά απο 5 χρόνια για ένα τριήμερο. Για τη Βίκυ ήταν και πάλι χρονιά ορόσημο. Είχε μόλις πάρει το πτυχίο Νομικής. Και για τον Άρη όμως ήταν καθοριστικη χρονιά καθώς και αυτός πήρε το πτυχιο του Οικονομικού. Η παρέα της Βίκυς λοιπόν θα πήγαιναν Πεμπτη Παρασκευη Σάββατο και ο Άρης με την παρέα του Παρασκευή Σάββατο Κυριακή. Η Παρασκευή ήταν το κοινό τουσ βράδυ, στο ίδιο bar, με τισ ίδιες παρέεσ πάνω κάτω, και το πιο σημαντικο, με την ίδια σκέψη και οι δυο: Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν/ην!
Σίγουρα τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Το πρώτο φιλί στη Σκιαθο επαναλήφθηκε με περισσότερη ένταση και με ένα συναίσθημα που είχε γεννηθεί τότε και είχε τώρα πια ωριμάσει. Είναι αυτό που λέμε αγάπη.