Αν σας είναι εύκολο διαβάσετε την ιστορία έως το τέλος,είναι αλήθεια συγκλονιστίκη,τέλεια, η πιο γλυκιά ιστορία του κόσμου!Αξίζει πραγματικά...Είναι η ιστορία του ιταλού και της Χαράς!Γράφω αρκετές λεπτομέρειες, αλλά είναι για να κατανοήσετε καλύτερα την ιστορία και να έρθετε πιο κοντά με τη σκέψη σας στην πραγματικότητα. Κάθε φορά που διηγούμαστε τη δική μας ιστορία αγάπης, τα άτομα που είναι απέναντί μας μένουν άναυδοι...κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό.Μία σχέση που ξεχειλίζει από αγάπη και από απίστευτα πολλά εμπόδια επίσης,που όμως παλεύουμε και τα ξεπερνάμε όσο μπορούμε!Παρά τις δυσκολίες όμως είμαστε ευτυχισμένοι γιατί η αγάπη τα νικάει όλα.Ακόμη νιώθουμε μία σουβλιά, έπειτα από 3 χρόνια σχέσης, να διαπερνάει το στομάχι μας σε κάθε μας φιλί και σε κάθε σκέψη οπoιασδήποτε στιγμής από το πολυτάραχο και ταυτόχρονα τόσο γλυκό παρελθόν μας!
Τα ονόματα μας: Paolo και Χαρά
Το επίθετό μας: Τρελά Ερωτευμένοι (ααααχ...)
Ηλικία: 22 (Paolo) και 19 (Χαρά)
ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ...
Θα ξεκινήσω λίγο δυσάρεστα γιατί ξεκινήσαμε να γράφουμε μαζί την ιστορία μας, αλλά ο άγγελός μου (ο Paolo), λόγω ότι υπηρετεί την πατρίδα έφυγε και τώρα γράφω μόνη μου την ιστορία μας!Αλλά δεν απογοητεύομαι, γιατί είναι δίπλα μου με την σκέψη του και είναι σαν να τη γράφουμε μαζί αυτή τη στιγμή, έστω και αν είναι μακριά μου!
Συναντηθίκαμε για πρώτη φορά στις 16 Αυγούστου το 2006, περίπου στις 22:15...Εκείνος είχε μετακομήσει από την Ιταλία στην Κρήτη το 2002, όπου και έμενε μόνιμα.Εγώ είχα πάει για διακοπές στο πατρικό της μαμάς μου (στην Κρήτη), όπως έκανα κάθε καλοκαίρι.Εκείνο το βράδυ λοιπόν, είχε έρθει με ένα φίλο του στην πόλη που έμενα, να συναντήσουν ένα κοινό μας φίλο.Τον ενημέρωσαν, τον φίλο μας αυτό, όμως για τον ερχομό τους λίγο αργά, αφού είχαν ήδη φτάσει στην πόλη μας δηλαδή, με αποτέλεσμα να μην πάει μόνος του να τους βρει, αλλά με όλη την παρέα που ήμασταν από το απόγευμα μαζί.Πήγαμε λοιπόν να τους βρούμε, χωρίς να τους γνωρίζουμε βέβαια όλοι οι υπόλοιποι της παρέας.Το μόνο που γνωρίζαμε ήταν το όνομά τους και ότι ο Paolo είναι ιταλός και αυτό το μάθαμε δύο λεπτά πριν τους συναντήσουμε.Έτσι ξεκίνησε η περιπετειώδης βραδιά...Περιπετειώδης γιατί φτάνοντας στο μέρος που μας περίμεναν, ο καλός μου είχε αφαιρεθεί κοιτώντας με (πράγμα που δεν το είχα παρατηρήσει και που μου το εξωμολογήθηκε άλλη στιγμή) και δεν μας μίλησε όταν τους χαιρετήσαμε! Η φίλη μου ενώ κάθισε δίπλα του στο παγκάκι που καθόταν,μη γνωρίζοντας ότι μιλούσε άπτεστα ελληνικά, άρχισε να τον στολίζει κανονικότατα (τι κρυο...λος άνθρωπος είναι αυτός,πολύ μεγάλος γάιδαρος,να τους χαιρετήσουμε και να μη μας πει έστω ένα γεια ο αγενέστατος!!! και άλλα ωραία κοσμητικά που καλύτερα να μην τα αναφέρω....).Το αγγελουδάκι μου όμως ήσυχο ήσυχο,δεν μίλησε!!!Δεν της είπε τίποτα...Απλά σιωπούσε και με κοιτούσε. Σε αντίθεση βέβαια με τον φίλο του που δεν το άφησε έτσι και άρχισε να της μιλάει ανάλογα με τα όσα είχε πει για τον κολλήτο του προ ολίγου...Αφού σταμάτησαν να τρώγονται η φίλη μου με τον φίλο του, γυρνάει ο Paolo με ύφος σαν να μην είχε συμβεί τίποτα και λέει στον φίλο του: δεν πάμε καμιά βολτα καλύτερα;;; και έσκασα στα γέλια με την ανοησία που διαπίστωσα ότι έκανε η φίλη μου! Μετά από ώρα λοιπόν αφού μιλήσαμε ήρεμα, λύθηκε η παρεξήγηση!Ο Paolo με πλησίασε και μιλούσαμε για ώρες μετά οι δυο μας,.Καμία επικοινωνία με τους γύρω μας!Σαν να μην υπήρχαν...Ζήτησε τον αριθμό μου και φυσικά τον έδωσα!
Συζητούσαμε,γελούσαμε,περνούσαμε υπέροχα!!!Μετά ήρθε η ώρα να φύγουν,έτσι μας χαιρέτησαν και πήραν το δρόμο του γυρισμού...Την επόμενη ημέρα με πήρε τηλέφωνο,την μεθεπόμενη ημέρα συναντηθίκαμε οι δυο μας και έπειτα άλλες δυο φορές μέχρι τις 27 Αυγούστου που τελείωσαν οι διακοπές μου.Στις συναντήσεις μας περνούσαμε υπέροχα!Με το που συναντιώμασταν σταματούσε να υπάρχει ο γύρω κόσμος και για τους δυο μας.Ήταν σαν να ήμασταν μέσα σε ένα συννεφάκι-φουσκίτσα που μας απομόνωνε από τον υπόλοιπο κόσμο,σταματούσε η ώρα,σταματούσαν οι έννοιες,οι σκέψεις πέρα από αυτό που ζούσαμε.Μιλούσαμε για να γνωριστούμε καλύτερα,πηγαίναμε ρομαντικές βόλτες στην παραλία δίπλα δίπλα,γελούσαμε,τραγουδούσαμε μαζί ευτυχισμένοι,κοιτιόμασταν επί ώρες έντονα στα μάτια προσπαθόντας να μπει ο ένας όχι στη σκέψη του άλλου,αλλά στην καρδιά και τα καταφέραμε και οι δύο περίφημα τελικά!Εγώ κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι αν δεν σπάσει η καρδιά μου από τους τόσο δυνατούς χτύπους δεν θα σπάσει ποτέ από τίποτα!(τη στιγμή που στεκόταν μπροστά μου, μου κρατούσε τα χέρια απαλά και με τα μεγάλα υπέροχα ματάκια του με κοιτούσε τόσο έντονα στα μάτια, τόσο που νόμιζα ότι θα λοιποθυμήσω) Ηταν μαγικά...ότι και να πω είναι πραγματικά λίγο!Δεν μπορώ να περιγάψω τη μοναδικότητα των στιγμών αυτών!!Στις 28 του μηνός έφτασα τελικά στον προορισμό μου και με το που μπαίνω σπίτι χτυπάει το τηλέφωνο!Το μόνο άτομο που δεν περίμενα ήταν να είναι ο Paolo...Νόμιζα ότι φεύγοντας θα με διέγραφε εντελώς, εφόσον δεν του χάρισα ούτε ένα φιλί όσο ήμασταν μαζί,(Δεν το έκανα γιατί το έπαιζα δύσκολη ή κατι τέτοιο,απλά δεν έκανε την κίνηση γιατί γνώριζε ότι δεν είχα δώσει ακόμη το πρώτο μου φιλί και το θεωρούσε ιεροσυλία, όπως μου εκμυστηρεύτηκε τον επόμενο χρόνο, το να με φιλήσει και ίσως να δώσω το πρώτο μου φιλί με ένα άτομο που να μην το ήθελα πραγματικά.)Πραγματικά πετούσα απ τη χαρά μου, χοροπηδούσα, χόρευα, ήμουν.....η πιο ευτυχισμένη κοπέλα του κόσμου που δεν με άφησε στο παρελθόν αλλά θέλησε να παραμείνω και στο παρόν του αλλά και όπως αποδείχτηκε και στο μέλλον του!Με πήρε να με ρώτησει πώς ήταν το ταξίδι μου μου είπε.Σκέφτηκα ότι αυτές οι έντονες στιγμές δεν ήταν μόνο για εμένα τόσο δυνατές, αλλά και για εκείνον!!Έτσι ανακάλυψα πέρα από τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε ότι είναι και αυτός τόσο μοναδικός για εμένα!!!Μέτα με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε 4-5 ημέρες, μετά κάθε 3, μετά κάθε δυο ε και στο τέλος μοιραζόμασταν τα πάντα εξ αποστάσεως...μιλούσαμε καθημερινά επί ώρες, γνωρίζοντας έτσι σιγά σιγά καλύτερα ο ένας τον άλλο!Στέλναμε και γράμματα για έκπληξη,έτσι στα ξαφνικά...Μου έστειλε και ένα δεματάκι δώρο με όλα τα cd που είχαν κάποιο τραγούδι από αυτά που είχαμε ακούσει μαζί.ΟΛΑ τα θυμόταν ένα-ένα!!Ο,τι τραγούδι είχαμε ακούσει μαζί,μου το είχε στείλει με το cd του.(Είναι φανταστικός...και είναι έτσι έπειτα και από 3 χρόνια!Είναι πολύ ρομαντικός και γλυκός!)Ήμασταν κυριολεκτικά σαν να είχαμε κανονικά...σχέση!Σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και ταυτόχρονα να ανακαλύπταμε ο ένας τον κόσμο του άλλου για πρώτη φορά και να εισχωρούσαμε λίγο σε αυτόν!
Τον Οκτώβριο ήταν να φύγει για μία σχολή στη Γερμανία που τον είχαν δεχτεί αλλά τελικά τα παράτησε με τη δικαιολογία ότι ήθελε να μείνει για να μάθει καλύτερα το ελληνικό σύστημα εκπάιδευσης.Όταν είχε έρθει στην Έλλαδα δεν γνώριζαν ελληνικά όλοι στην οικογέναιά του και ήταν σε ηλικία 15 χρονών.Πήγε στα μέσα της 1ης λυκείου και δεν ήταν πόλλες οι επιλογές του υπό αυτες τις συνθήκες μέχρι το τέλος της 3ης λυκείου.Έτσι λοιπόν παρέμεινε στην Ελλάδα, δούλευε και έμενε στο δικό του σπίτι.Το καλοκαίρι του 2007 κατέβηκα στην Κρήτη.Παρακαλούσα το θεό να γίνει οτιδήποτε αρκεί να είμαι εκεί στα γενέθλιά του, λόγω ότι ο πατέρας μου διαφωνούσε στο να πάω εκεί διακοπές!Δυστυχώς όμως νιώθω τύψεις ακόμη γι αυτό που έγινε.Με θεωρώ υπεύθυνη που παρακαλούσα το θεό να γίνει “οτιδήποτε” ώστε να πάω στην Κρήτη.Βέβαια δεν εννοούσα και κάτι τέτοιο....Δύο ημέρες πριν τα γενέθλιά του πέθανε μία θεία μου στην Κρήτη εντελώς ξαφνικά,υγειέστατη (μεγάλη βέβαια σε ηλικία)και έτσι μία ημέρα πριν τα γενέθλια του ήμουν στην Κρήτη για την κηδεία.Πραγματικά λυπάμαι πολύ και έχω ενοχές. Σην πρώτη μας συνάντηση μόλις τον είδα μετά από ένα χρόνο εκεί που ήμουν όρθια λύγισα....Αρχισαν να τρέμουν τα πόδια μου.Χάρηκα απίστευτα.Πήγαμε για ένα ποτό με θέα το τεράστιο πορτοκαλί φεγγαρι να βγαίνει από τα ήρεμα νερά του λιμανιού!Μία θέα που πραγματικά είναι δύσκολο να την ξεχάσω!Δεν με κοιτούσε καν.Δεν σήκωνε το κεφάλι να με κοιτάξει στα μάτια.Εκνευρίστηκα γιατί μου περνούσαν διάφορα από το μυαλό.Τελικά μετά από ώρες έμαθα γιατί το έκανε αυτό...Επειτα από αυτό πήγαμε βόλτα στο λιμανάκι όταν στάθηκε μπρόστα μου και με κοίταξε βαθιά στα μάτια σιωπηλός,με άγγιξε απάλα με το ένα χέρι στο πλάι στο λαιμό και με το άλλο με αγκάλιασε από τη μέση!Οι καρδιές μας χτυπούσαν σαν τρελές, αφού αγκαλιασμένοι όπως είχαμε μείνει ακούγαμε ο ένας την καρδούλα του άλλου...Ήταν το πρώτο μου φιλί και με τον άνθρωπο της ζωής μου!Δεν είναι πολύ όμορφο;;;Εγω νιώθω πολύ τυχερή!Ότι και να πω είναι αδύνατο να περιγράψω τη στιγμή μας αυτή!Μου είπε κιόλας ότι ο λόγος που δεν με κοιτούσε ήταν αυτός.Δεν ήθελε να παρασηρθεί και να με φιλήσει χωρίς να είναι βέβαιος ότι το ήθελα και εγώ πραγματικά!Όλο το διάστημα συναντιόμασταν κάθε μέρα,κάναμε ρομαντικές βολτούλες.βγαίναμε,περνούσαμε φανταστικά!!!Μετά από ένα μήνα (01/08/07) γίναμε ένα...το δέσιμο όλο και πιο μεγάλο,το συναίσθημα όλο και πιο δυνατό,η αγάπη παντοτινή!!!Στις 7 του ίδιου μήνα έφυγα και πάλι για να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη...Ήθελα να πηδήσω από το πλοίο για να γυρίσω να τον βρω...Ήθελα να πεθάνω γιατί έφευγα μακριά του και δεν ήξερα πότε θα τον ξαναδώ!Εκείνος ήταν κομμάτια...έκλαψε ο γλυκός μου!Λύγισε...Δεν το άντεχε ούτε και εκείνος!Καλά για εμένα δεν το συζητώ,τα μάτια μου δεν άνοιγαν από το κλάμα!
Το Σεπτεμβριο μετακόμησε στην Αθηνα για να είμαστε πιο κοντά,γράφτηκε σε ένα ΙΕΚ και έπιασε και δουλειά.Από τα 17 του δεν ανεχόταν να του παίρνει ούτε 1 cent η μαμά του.Όλα τα έξοδα του μόνος του.Ενοίκια,σχολή, δικές του προσωπικές ανάγκες,όλα,όλα,όλα.... συν έξοδα για δρομολόγια στη Λάρισα από όπου είμαι για να με βλέπει λόγω ότι εγώ ήμουν σε περίοδο 3ης λυκείου και δεν ήθελε να ταλαιπωρούμαι.Μου είπε ότι παράτησε τη σχολή στη Γερμανία γιατι δεν ήθελε να με χάσει,ήθελε από όταν με γνώρισε καλύτερα να μείνει όσο γίνεται πιο κοντά μου και δεν ήθελε να με αποσπάσει από το στόχο μου...(Γράφω και συγκινούμε με τον άγγελό μου...είναι υπέροχος)Δρομολόγια στη Λάρισα για λίγες ώρες.Με φόβο μην μας δει κανείς γνωστός και το μαρτυρήσει στον πατέρα μου που είναι απόλυτα κάθετος σε αυτή τη σχέση ακόμη και τώρα.Τελίκα δηλώνω στο μηχανογραφικό όλες τις σχολές στην Αθήνα για να είμαστε μαζί.Δηλώνω ενδίαμεσα και μια σχολή στην Ορεστιάδα γιατί επέμεναν οι γονείς μου.Σπουδάζε και ο αδερφος μου εκεί.Τους έκανα το χατήρι σκεπτόμενη ότι 2225 πιο πάνω η σχολή από τα δικά μου μόρια,αποκλειεται να πέσουν τόσο...Και έρχεται το σοκ! 2250 κάτω τα μόρια της σχολής!Πάλι απόσταση...Πάλι εμπόδια...Τελίκα βρίσκομαι σε ένα σπιτί με έναν αδερφό πράκτορα του πατέρα για το τι κάνω και τι δεν κάνω πλήρη πληροφόρηση,δηλαδή εναντίον της σχέσης,με μόνο υποστηρικτή την αδύναμη γνώμη της μητέρας μου.Ψυχολογικό πόλεμο καθημερινά από τους γύρω μας (εγώ από αδερφό και πατέρα και ο καλός μου από φίλους που του πιπίλιζαν το μυαλό να με αφήσει για να μην εχεουμε άλλα εμπόδια και προβλήματα),εκβιασμούς από τον αδερφό μου για να με αφήσει να τον δω, χωρίς να το μαρτυρήσει στον πατέρα μου,μετακινήσεις σχεδόν κάθε σαβ/κο με αεροπλάνο Αλεξανδρούπολη-Αθήνα και το αντίστροφο ή 12ωρα ταξίδια με λεωφορείο ή και 16ωρα με τρένο και γενικότερα μία κατάσταση ΜΑ-ΡΤΥ-ΡΙΟ... και ο Paolo μου επίσης το ίδιο.Με δουλειά και σχολή μαζί...Εν αλλάξ οι μετακινήσεις αυτες.Μία εκείνος μία εγώ!Οταν πρωτοήρθα για σπουδές ήρθε με τις οικονομίες του για ένα μήνα εδώ μπας και μετακομήσει στην Ορεστιάδα να είμαστε μαζί αλλά από σχολές και δουλειές για να συντηρείται μόνος του τζίφος...Αρα πάλι επιστροφή στην Αθήνα και με εμάς να μας έχουν μάθει απ έξω αεροσυνοδοί,εισπράκτορες,όλοι...Ξαφνικά έρχεται το μεγάλο μπαμ!Χωρίς ελληνική ταυτότητα,χωρίς να του δίνουν υποικοότητα ελληνική ενώ παρακαλούσε για κάτι τέτοιο και ρωτούσε και πάλευε να την αποκτήσει,καλείται μια μέρα να παρουσιαστεί φαντάρος στα 22 του...Τι να πεις!!! Κανείς δεν τα βγάζει πέρα με την ελληνική γραφειοκρατία!!!Άλλη μια δοκιμασία όλη δική μας...Αλλά επειδή ο επιμένων νικά καθώς και ο τολμών νικά , εγώ πάλεψα και νικήσαμε!Νικησαμε γιατί το αξίζουμε και κατάλαβα ότι μόνο η αληθινή αγάπη μπορεί να νικήσει τα πάντα! Λέω οκ...φαντάρος???φαντάρος...κανένα πρόβλημα!Πήρα τηλ σε στρατολογικά γραφεία,σε πολτικά γραφεία,όπου μπορείται να φανταστείται,ακόμη και στο γενικό επιτελείο στρατού (Γ.Ε.Σ) και τελικά....ΕΡΧΕΤΑΙ!
Μετά από αυτό το γολγωθά που σε κάθε άδειά του είχαμε πάλι δρομολόγια Αθήνα-Αλεξ/πολη-Ορεστιάδα,τρέξιμο με ξενοδοχεία κλπ φορτία που μας έκαναν κομμάτια και άγχος με τους εκβιασμούς του αδερφού μου και και και και...συνέχεια προβλήματα!Στις 13 Νοεμβρίου φεύγει από το την Πελοπόννησο ο άγγελός μου που τον είχαν μέχρι τώρα 1400χλμ μακρία μου και έρχεται στην Ορεστιάδα στην πόλη μέσα,κέντρο και σε καλή ειδικότητα που την μάθαμε κιόλας...Ο αδερφός μου τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο τελείωνει με τη σχολή του και μένουμε επιτέλους μαζί με τον καλό μου,χωρίς εκβιασμούς,χωρίς φόβους,χωρίς άλλη απόσταση πια και το κυριότερο χωρίς άλλους πάνω από το κεφάλι μας!!!Τόση ταλαιπωρία,τόσο άγχος,τόσες θυσίες επί 3 χρόνια και νικήσαμε όλα τα εμπόδια...Τέρμα πια οι άπειροι αποχαιρετισμοί μας και τα δάκρυα στα αεροδρόμια κ στους σταθμούς.Τέρμα ο εφιάλτης του ρολο ι ού,έχουμε τόση ώρα ακόμη που θα είμαστε μαζί,έχω τόση ώρα μπροστά μου μέχρι να βρεθώ στην αγκαλιά του/ης.Τέρμα όλα τα μαρτύρια που περάσαμε!Όλα ανήκουν στο παρελθόν,όλα πλέον τα έχουμε νικήσει και θα είμαστε πια επιτέλους μαζί!Τώρα δεν κλαίω πια από λύπη και από αγχος για το πώς θα αντιμετωπήσουμε τα νέα προβλήματα αλλά από απίστευτη χαρά!!!Η ζωή χαμογάλασε και σε εμάς...Νιώθω η πιο ευτυχισμένη κοπέλα του κόσμου που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο!Νιώθω τυχερή που μοιράζομαι τη ζωή μου μαζί του και που η αμοιβαία μας και προπαντώς αληθινή αγάπη μας, μάς έχει φέρει τόσο κοντά έστω και από απόσταση!Τον λατρεύω,είναι η ζωή μου,θέλω να ζήσω μαζί του για πάντα,να μοιραζόμαστε τα πάντα!Κάθε στιγμή θέλω να τη ζήσουμε μαζί,είτε καλή είτε κακή,όλα να τα αντιμετωπίζουμε μαζί,όπως αντιμετωπίσαμε τόσα και τόσα μέχρι τώρα!Το μόνο που ελπίζω είναι όλα όσα και αν μας τύχουν να έχουν το ίδιο happy end, όπως και τώρα!Τώρα πια μόνο ο κουμπάρος μας λείπει :-) όλα τα άλλα.... τα λύσαμε!!!
LACTA... ΤΟ ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΜΑΣ!!!
Τώρα όσον αφορά τις Lacta είναι το σήμα κατατεθέν μας!!!Όταν δώσαμε το πρώτο μας φιλί,επειδή γνώριζε ότι τρελαίνομαι για μία συγκεκριμένη σοκολατίτσα...(δεν σας λέω ποια...μαντέψτε!!!) μου έκλεισε τα μάτια, με πήρε αγκαλιά ενώ με είχε αφήσει λίγα λεπτάκια μόνη και με πήγε στο αυτοκίνητο.Με άφησε να ανοίξω τα μάτια λοιπόν και τι να δω;;;Ένα τεράστιο καλάθι στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου με κόκκινες κορδέλες και με 308 μικρούλες Lacta σοκολατίτσες και μου είπε ότι είναι τόσες όσες οι μέρες που είχε να με δει από τον προηγούμενο χρόνο!Τις είχε αγοράσει την προηγούμενη ημέρα, που έμαθε ότι πήγα στην Κρήτη και είχε αφήσει όλα τα περίπτερα χωρίς Lacta μικρές!Μάλιστα δεν έφταναν και πήγε από το super market (Xαλκιαδάκη) και πήρε και από εκεί όσες είχε στο ράφι σχεδόν!Τις είχε αφήσει στον κοινό μας φίλο (να μην λιώσουν κιόλας καλοκαιριάτικα,κρίμα...)ώστε αν όντως δεν συγκρατιόταν και με φιλούσε να μου τις έδινε,αλλιώς δεν μου είπε τι θα τις έκανε τώρα που το θυμάμαι...(Ευκαιρία τώρα που το θυμήθικα να τον ρωτήσω και μάθω τι θα τις έκανε αν δεν με φιλούσε!)Από τότε έχουμε καθιερώσει σε κάθε μας συνάντηση να παίρνουμε από το μέρος μας μία Lacta (απ τις μεγάλες να τη μοιραζόμαστε εννοείται) και να την πάμε δώρο σε αυτόν που μας περιμένει!!!Ένα έχω να σας πω...Με αυτήν την τακτική με έχει καλομάθει και από τότε έχω πάρει 10 κιλά σχεδόν τρώγοντας τα υπέροχα σοκολατένια δωράκια του (πριν τον γνωρίσω είχα να φάω σοκολάτα 2 χρόνια λόγω κάλου στον εγκέφαλο με δίαιτες κλπ).
Με μεγάλη εκτίμηση,
μια ιστορία αγάπης για το LOVE LACTA
από ένα “LACTOMANIA” ζευγαράκι!!!
Post new Comment