Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η ιστορία μου ξεκινάει πριν χρόνια… Γνωριστήκαμε στις καλοκαιρινές μας διακοπές εγώ ήμουν 5 και αυτός 8! Είχε έρθει για διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά του στο εξοχικό μας.  Οι παππουδες μας, μας είχαν αγορασει μια φουσκωτή βαρκούλα… την οποία ειχαμε τοποθετήσει στην αυλή του σπιτιού και ξαπλώναμε μέσα! Ένα μεσημέρι αφού είχαμε τελειώσει το φαγητό είχαμε ξαπλώσει στην «φωλίτσα» μας. Κάποια στιγμή με φώναξε η γιαγιά μου για να πάρω επιδόρπιο και καθώς πήγα να σηκωθώ απο τη βάρκα, ο Στέλιος με τράβηξε πίσω και όταν έπεσα στη βάρκα  με φίλησε (στο στόμα)… Μετά πήγε να σηκωθεί αυτός για να πάρει το επιδορπιο και τον εριξα εγώ και τον φίλησα και έτσι συνεχιστηκε αυτό το παιχνιδακι μέχρι τη στιγμη που κατάφερα να σηκωθώ και ετρεξα να πω στη γιαγιά μου να τον διώξει γιατί δεν ήθελα να τον παντρευτω (νόμιζα οτι επειδή με είχε φιλήσει θα έπρεπε να τον παντρευτώ και οτι θα έκανα τα παιδιά) . Μετά απο αυτό το σκηνικό η σχέση μου με τον Στέλιο έγινε πολύ περίεργη καθώς δεν ήθελα να του μιλάω, ένιωθα οτι μου είχε κανει κακό και του κρατούσα κακία. Ξαναήρθε το επόμενο καλοκαίρι όμως εγώ  κρατούσα το ίδιο στυλάκι και δεν του πολυμιλούσα.

Τα χρόνια περάσαν… και πάντα ένιωθα ότι  ίσως αυτός να ήταν το άλλο μου μισό! Μάθαινα νέα του κάθε χρόνο που ερχόντουσαν ο παππούς και η γιαγιά του. Όμως ο λόγος που βρεθήκαμε ξανά 12 χρόνια μετά από το ιστορικό αυτο καλοκαίρι ήταν δυστυχώς το ετήσιο μνημόσυνο του παππού μου! Με τον που τον είδα και κατάλαβα ότι ήταν αυτός τρελάθηκα, ξαφνικά όλες οι αναμνήσεις βγήκαν πάλι στην επιφάνεια, ήταν εκεί και ήθελα πάρα πολυ να τον γνωρίσω καλύτερα. Καθήσαμε μαζι στο τραπέζι και αναλύσαμε τις ζωές μας τα τελευταία χρόνια… βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες και καθώς ποζάραμε όλοι παρατηρούσαν οτι υπήρχε μια φοβερή χημεία μεταξύ μας.
Από εκείνη τη στιγμή δεν σταματήσαμε να μιλάμε λεπτό…μέρα νύχτα με ένα τηλέφωνο στο χέρι γιατι δυστυχώς εγώ ήμουν Θεσσαλονίκη και αυτός Αθήνα… Ξαναβρεθήκαμε 2 φορές που κατέβηκα εγώ ( τη μία φορά ήταν για το ετήσιο μνημόσυνο του παππου του και την αλλη απλα για να τον δω)… περάσαμε 195 μέρες έτσι… μιλούσαμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο και κάναμε όνειρα για τη ζωή μας καθώς εγώ εκείνη τη χρονιά θα έδινα πανελλήνιες και ονειρευόμουν να περάσω αθήνα…
Όμως η ζωή μας τα έφερε αλλιώς καθώς ο Στέλιος ξεκίνησε μία σχέση στην Αθήνα…Με έβαλε να ψάξω να βρω ποια ήταν αυτή και όταν άρχισα να του λέω διάφορες υποψήφιες γύρισε και μου είπε « ε, ναι λοιπόν η Ελίνα είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατι σε πειράζει που έχω γκόμενα γλυκιά μου?» και έτσι γκρεμιστηκε απότομα το κάστρο στο οποίο είχα στεγάσει όλο αυτό το παραμύθι….

Προσπαθησα πολυ σκληρά να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να μου ρίξει την ψυχολογία αλλα δυστυχώς δεν τα κατάφερα κι έτσι δεν περασα στην Αθήνα… αλλά στην Θεσσαλονίκη! Και έτσι σταματήσαμε να μιλάμε…
Μετά απο μήνες κατάφερα κι εγώ να αρχίσω μια σχέση! Με τον Νίκο περνούσα πάρα πολύ ωραία και το καλύτερο ήταν οτι ήταν και αυτός από θεσσαλονίκη… Ήμουν ευτυχισμένη μαζί του αν κ δεν σταμάτησα ποτέ να σκέφτομαι τον Στέλιο με τον οποίο κρατούσαμε μιά απλή φιλική σχέση. Ο Στέλιος χώρισε πριν κλείσω τον πρώτο μήνα με τον Νίκο. Ήμουν ευτυχισμένη και αυτό τον έκανε να θυμηθεί και πάλι όσα είχαμε περάσει μαζί. Αρχισε έτσι μετά απο 4 μήνες να προσπαθεί να με ξανακερδίσει, αν και ήξερε οτι ήμουν με τον Νικο και οτι ήμουν ευυχισμένη... Τελικά τη σχέση μου ίσως να την έβλεπα τέλεια γιατί με έκανε να μη σκέφτομαι και στεναχωριέμαι για τον Στέλιο. Έτσι όπως είναι λογικό, όταν άρχισε να με πολιορκεί ξανά ο Στέλιος, αν και του έψησα αρχικά το ψάρι στα χείλη, δεν άργησα να σβήσω ότι αφορούσε τον Νικο και να ξαναβάλω παντού τον Στέλιο… Έτσι πήγα να τον βρω στην Αθήνα, περάσαμε μια μέρα μαζί και συνειδητοποιήσαμε οτι είμαστε όντως φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο… Οταν λοιπόν επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη χώρισα με τον Νικο και άρχισα να ασχολούμε με τον Στέλιο και πάλι… βέβαια το πήραμε πιο χαλαρά απο την προηγούμενη φορα… έτσι ξαναξεκινήσαμε μια σχέση αυτή τη φορά όμως ελεύθερη και όχι σοβαρή καθώς με τέτοια απόσταση ήταν λίγο δύσκολο κατι σοβαρό! Περνούσαν οι μήνες και εμείς όλο και πιο ευτυχισμένοι… και όταν ξαναβρεθήκαμε είμασταν και οι δυο τόσο ευτυχισμένοι, κάναμε όνειρα μαζί όμως αυτή τη φορά το νιώθαμε και οι δύο… Η ιστορία μας όμως δεν σταματάει εδώ συνεχίζεται…και πιστεύω οτι στο τέλος θα καταλήξουμε μαζί και αυτή τη φορά στην ίδια πόλη…

Μπορεί η ιστορία μου να έχει πολλά λάθη ορθογραφικα ή συντακτικά αλλα προσπάθησα να τη γράψω όσο πιο γρήγορα για να προλάβω τη προθεσμία… καθώς το είδα τελευταία στιγμή… Πάντως όσα λάθη και να έχει ένα είναι σίγουρο… είναι απίστευτο το συναίσθημα να βρει κάποιος το άλλο του μισό πόσο μάλλον όταν το βρίσκει απο τα 5 του…
Τζούλια