Παρασκευή 1 Αυγ 08…
Η πρώτη μεγάλη έξοδος του καλοκαιριού…η μαζική φυγή των Αθηναίων (και όχι μόνο)προς κάθε πιθανό προορισμό. Και εγώ? Είμαι ακόμα εδώ!!! Μέσα σε ένα γραφείο όλο τρέλα…τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά, ο κόσμος μπαινοβγαίνει και ζητά να εξυπηρετηθεί άμεσα…
«Μααα…Φεύγουμε για διακοπές δεσποινίς μου, δεν μπορείτε να μας εξυπηρετήσετε άμεσα;»
Απελπισία …μετά από έναν πολύ κουραστικό χειμώνα συνειδητοποιώ πως δεν πρόλαβα ούτε διακοπές να οργανώσω! Εργασιοθεραπεία ή δουλεία; Τρομάζω στην ιδέα να μείνω μόνη στην καυτή Αθήνα…πρώτο καλοκαίρι μετά από το διαζύγιο, και δεν έχω κανονίσει ακόμαααα;
Το κινητό μου χτυπά στους ρυθμούς του hit του καλοκαιριού«Αν είσαι σπίτι τότε ετοιμάσου για Χαβάη πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει μόνο μη κάτσουμε άλλο σπίτι…», πόσο πολύ μου ταιριάζει…Yes I do…Πάμε Χαβάη!!!!
Δε χρειάζεται να δω… η αδερφή μου με καλεί «Έλα sis(ter)!!!»
Sister : “Δεν έχω χρόνο να σου εξηγήσω, έχεις κανονίσει άδεια; Πάμε Σύμη;10-20 Αυγ μόνο για 10 μέρες, ο Αντώνης και η Μαρία πήγαν πέρυσι και μου είπαν είναι τέλεια!!! Πάρε με σε 10’ να μου πείς ”.
Εγώ: «Στη Σύμη; Είναι καλά; Μήπως βαρεθούμε; Δεν πάμε κάπου αλλού;»
Μπιπ,μπιπ,μπιπ…μου το είχε κλείσει…Μας χαρίζανε γάιδαρο και τον κοιτούσαμε στα δόντια! Έμεινα χαμένη για λίγο…στο διάστημα! Έτρεξα στον προϊστάμενο και απαίτησα την καλοκαιρινή μου άδεια 10-20 Αυγ 08. Την πήρα (την άδεια)…και την πήρα «Έλα αδερφούλα!It’s a yes!,όμως κανόνισε τα όλα εσύ δεν προλαβαίνω να ψάξω, σε εμπιστεύομαι για Σύμη…φρόντισε! Να περάσουμε καλά μην έχει γερουσία! ».
Sister : “Κανένα πρόβλημα, θα σε πάρω να σου πώ”
Σχεδόν το είχα ξεχάσει όταν με πήρε και μου είπε ότι πετάμε για Ρόδο στις 5 π.μ. της 10ης Αυγ και έχει κανονίσει τα πάντα. Πώς θα περάσουν 10 μέρες; Όμως για μένα είχε ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση…θα πήγαινα σπίτι να το οργανώσω καλύτερα. Ήταν καιρός να βγω λίγο έξω, να περάσω καλά…πλάκα-πλάκα θα ήταν η πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή μου που θα έκανα διακοπές με την αδερφή μου…πώς έγινε αυτό; Δεν έχει σημασία επιτέλους είχα αρχίσει να βγαίνω από τη θλίψη του χειμώνα… “it’s summer time!” για πρώτη φορά χαμογελώ…η ζωή έχει πολλές χαρές αρκεί να θέλουμε να τις ζήσουμε! Και σκέφτομαι ααααααχ! Θέλω να ερωτευθώ ξανά…μπορώ;
Κυριακή 10 Αυγ 08 Προσγείωση στο Διαγόρας, κούρσα για να προλάβουμε το καράβι για Σύμη.
Λίγες ώρες αργότερα δένουμε στη νότια πλευρά του νησιού στον Πανορμίτη.
Εκεί μπροστά στην εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη σκουπίζω τα άσχημα των παλαιοτέρων ετών και ζητώ λίγη απ’τη χάρη του…
Επόμενη στάση το λιμάνι της Σύμης. Μένω άφωνη …μαγευτικό και γραφικό το λιμάνι της Σύμης…δεν ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω…ξαφνικά ανακαλύπτω το γιαπωνεζάκι μέσα μου…μα τι ευκολία αυτές οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, θα προλάβω να «φυλακίσω» όλη αυτή την ομορφιά;!!! Κάτι μέσα μου λέει πως σ’αυτόν εδώ τον τόπο κάτι διαφορετικό συμβαίνει, μια άλλη αύρα, ένα διαφορετικό φως λούζει το νησί…τα χρώματα, τα αρώματα της φύσης, η ιδιαιτερότητα της αρχιτεκτονικής των σπιτιών της. Ω! Σύμη σ’ερωτεύτηκα! Φιλόξενος τόπος, θετική ενέργεια, απερίγραπτη ζέστη…από τη θέρμη των ανθρώπων της άραγεεεεεε;
Οι μέρες περνούν ξέγνοιαστα ανακαλύπτοντας τις ομορφιές του νησιού, τις παραλίες, τα στενά σοκάκια, την Καλή Στράτα…κι όμως κάτι λείπει…μέχρι που…
Πέμπτη 14 Αυγ 08 Η γνωριμία μας με δυο νεαρά αγόρια γίνεται η αιτία να δώσουμε ραντεβού
εκείνο το βράδυ σε τοπικό νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Παραμονή της Παναγίας μεγάλη γιορτή στο νησί. Όλος ο κόσμος είναι κάτω στο Γιαλό…όμως αποφασίζουμε να αποδεχτούμε την πρόταση και ανηφορίζουμε προς το Χωριό. Φτάνουμε έξω από το διασκεδαστήριο, ανοίγουμε την πόρτα και αντικρίζοντας το θέαμα την κλείνουμε και φεύγουμε με την όπισθεν ξεσπώντας σε γέλια… «Μα καλά που έχουμε έρθει; Είμαστε στο σωστό μέρος ; Γιατί είναι μέσα όλα κόκκινα και μαύρα και έχει μόνο παρέες αντρών;» Στα σκαλοπάτια συναντάμε μια παρέα νεαρών παιδιών και τα ρωτάμε αν συμβαίνει κάτι ύποπτο εκεί μέσα… μας διαβεβαιώνουν πως όλα είναι καλά και ότι το party δεν είναι prive. Εκείνη τη στιγμή καταφθάνουν και οι κηδεμόνες των παιδιών οι οποίοι εκτός από τις διαβεβαιώσεις θέλοντας να μας κάνουν να αισθανθούμε άνετα μας προσκαλούν στη δική τους παρέα…και αποδεχόμαστε. Κόσμος φιλόξενος το αισθανθήκαμε…μέχρι και τις θέσεις τους αλλάξανε για να καθίσουμε μαζί τους…τυχαία ή εσκεμμένα…; Μια φορά με αυτούς που μας προσκάλεσαν δεν καθίσαμε…
Και έτσι γνώρισα τον Ερωτόκριτο «σπάνιο το όνομά σου και ωραίο» του είπα και εκείνος μου αποκρίθηκε «το δικό σου;», «Δε θα το πιστέψεις…Αρετή και για σένα από σήμερα η Αρετούσα σου» και χαμογέλασα…τα βλέμματά μας ενώθηκαν…τα μάτια μας είπαν όσα τα λόγια δε μπορούσαν…ένα πετάρισμα στην καρδιά …
Όλο το βράδυ δεν πήρε τα μάτια του από επάνω μου…και εγώ να σκέφτομαι «Δεν είναι δυνατόν Τι παλικάρι! Τι άντρας! Τι Ερωτόκριτος! Τι έρωτας, μα είναι ποτέ δυνατόν; Έρωτας κεραυνοβόλος; Υπάρχει τέτοιο πράγμα;» Ήπιαμε, χορέψαμε , γελάσαμε και όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε … «μη φύγεις, επιστρέφω σε λίγο» μου είπε και πράγματι επέστρεψε να με πάρει καβάλα σε ένα άσπρο άλογο…μα τι λέω με τη μηχανή του ήρθε! Δεν ρώτησε, με όλο το θάρρος και το θράσος του ανθρώπου που ξέρει τη ζωή, του άντρα που ξέρει πώς να κάνει μια γυναίκα να αισθανθεί μοναδική μου ζήτησε να ανέβω στη μηχανή του και να φύγουμε. Και για πρώτη φορά το καθωσπρέπει κορίτσι της πόλης που φιλτράρει τα πάντα μέσα από τη λογική άφησε την Αρετή και έγινε η Αρετούσα.
Ανέβηκα στη μηχανή ενός αγνώστου χωρίς φόβο, ήθελε να μου δείξει το φεγγάρι που κόντευε σε πανσέληνο, τη νυχτερινή Σύμη και τον κόλπο του Πανορμίτη από ψηλά… τι κακό θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από αυτό!
Σε όλη τη διαδρομή μου τραγουδούσε τραγούδια που τα άκουγα ή νόμιζα ότι τα άκουγα για πρώτη φορά …«…είσαι νεράιδα της αυγής, η πιο όμορφη όλης της γης…», «…έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου, μέσα σ’αυτό το σπίτι Πριγκηπέσσα μου…» …τον κρατούσα σφιχτά και άκουγα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά πάνω του, η φωνή του άγγιγμα στην ψυχή μου, τα μάτια του υγρά γελούσαν…καθίσαμε σε ένα παγκάκι αγκαλιά όλο το υπόλοιπο βράδυ μέχρι που μας βρήκε το ξημέρωμα… «Στη Σύμη βρήκε η Αρετούσα τον Ερωτόκριτό της»…ήμουν ερωτευμένη από την πρώτη ματιά χωρίς να μπορώ να πιστέψω πως συνέβη σε εμένα κάτι τέτοιο αλλά και χωρίς να το παραδεχτώ. Με τα πρώτα χτυπήματα της καμπάνας με γύρισε στο δωμάτιό μου χωρίς να ξέρω ποιός είναι, πού μένει, ποιο είναι το τηλέφωνό του, πώς θα τον ξαναδώ…
«Θα σε δω αύριο στο Πανηγύρι της Παναγίας» με φίλησε και έφυγε…όπως ήρθε…έτσι ξαφνικά. Η καρδιά μου κόντεψε να ξεκολλήσει απ’το στήθος μου … έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πιά δική μου αλλά δική του.
Παρασκευή 15 Αυγ 08 Όλη η ημέρα μου φάνηκε αιώνας, ανυπομονούσα να τον δω ξανά…έπρεπε
το δίχως άλλο να βρεθώ στο Πανηγύρι από νωρίς…δεν ήθελα από κάποια παρεξήγηση να τον χάσω. Στις 9μμ. ήμουν εκεί και τον περίμενα…είχα καρφώσει το βλέμμα μου στην είσοδο του ναού και έλεγχα προσεκτικά όποιον έμπαινε στο χώρο. Τα λεπτά και οι ώρες περνούσαν βασανιστικά και ο Ερωτόκριτός μου πουθενά. Είχε αρχίσει να με πιάνει απελπισία… μήπως δεν τον είχα δει, μήπως είχε έρθει νωρίτερα και δε με βρήκε, μήπως είμαι σε λάθος μοναστήρι…μήπως τα κατάλαβα όλα λάθος; Μήπως ήταν όνειρο που τέλειωσε πριν καν αρχίσει; Ώσπου 2 ώρες μετά εντόπισα τη μορφή του στο πλήθος…έσβησαν τα πάντα γύρω μου…έβλεπα μόνο τον Ερωτόκριτό μου…δε με είχε δει σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος του …μου χαμογέλασε και έλαμψε ο ουρανός…ήταν αυτός ήταν ο Έρωτας …
Ζήσαμε μαζί τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών μου ένα μεγάλο έρωτα… δε μπορούσα να φανταστώ πως θα επέστρεφα πίσω, πως θα μπορούσα να συνεχίσω γνωρίζοντας την ύπαρξή του…
Τετάρτη 20 Αυγ 08 «Δε θα’ρθω στο λιμάνι να σε αποχαιρετήσω, μισώ τους αποχαιρετισμούς…
να θυμάσαι πως ότι είναι αληθινό είναι και παντοτινό και αυτό που ζήσαμε είναι αληθινό…»
Πηγαίνοντας στην προβλήτα ανακαλύψαμε πως δεν υπήρχαν εισιτήρια για να φύγουμε και
η χαρά μου ήταν απερίγραπτη…όμως ήξερα πως έπρεπε να φύγω…ζήτησα τη βοήθειά του και
ήταν εκεί …με βοήθησε να φύγω…τραγικό σωστά; Ήρθε και μου έφερε μια Lacta για το ταξίδι
«το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου…όπως λέει και η διαφήμιση…θα έρθω να σε δω στην
Αθήνα». Η συσκευασία είχε ανοιχτεί και είχε μια αφιέρωση και το τηλέφωνό του «Δε θέλω να στεναχωριέσαι για τίποτα ο Ερωτόκριτος σου είναι εδώ για σένα». Και πράγματι φεύγοντας ήξερα και ήξερε πως αυτή δεν θα ήταν η τελευταία φορά…η ιστορία μας θα είχε συνέχεια….
Επιστροφή στην Αθήνα… το μυαλό μου και η καρδιά μου και η ψυχή μου έχουν μείνει πίσω
και πριν προλάβω να το σκεφτώ με επαναφέρει στην πραγματικότητα η κλοπή της τσάντας μου… το κινητό μου οι φωτογραφίες μου από τις διακοπές…οι αναμνήσεις μου…όχι αυτές δε
χάθηκαν… έτρεξα σπίτι να βρω το περιτύλιγμα της σοκολάτας…ήταν η μικρή μου ξαδερφούλα σπίτι και ανενόχλητη έφτιαχνε χαρτοπόλεμο με όλα τα χρωματιστά χαρτάκια που βρήκε στο συρτάρι μου! Δε μπορούσα να το πιστέψω…τέτοια ατυχία! Ίσως να μην ήταν γραφτό … όμως είχα ακόμα ελπίδα…θα μπορούσε να επικοινωνήσει αυτός μαζί μου… δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο απ’το να περιμένω…πολύ αργότερα έμαθα ότι το κινητό του το είχε «πάρει μια γοργόνα στη θάλασσα» κοινώς είχε κάνει μακροβούτι παρεούλα με όλα τα ψαράκια…περίμενε και αυτός εμένα…μπορεί από μικρή να μην ήμουν καλή στα παζλ αλλά μετά από αυτό έμαθα πως η αγάπη όλα τα μπορεί!!! Τελικά κατάφερα να συναρμολογήσω το παζλ από κομφετί της Lacta και μπορεί να μην το πέτυχα ακριβώς με την πρώτη φορά αλλά τι στο καλό πόσοι δυνατοί συνδυασμοί μπορούσαν να υπάρχουν ; Πολλοί υποθέτω και όσοι κι αν ήταν θα τους δοκίμαζα όλους…δε χρειάστηκε…κάπου στη μέση με βρήκε αυτός…τα στοιχεία μου υπήρχαν στο ξενοδοχείο που έμενα…και η ιστορία μας συνεχίζεται …στο δωμάτιο μας υπάρχει κορνιζαρισμένο το παζλ της Lacta που μου είχε δωρίσει….απόδειξη της αγάπης που όλα τα μπορεί…της αγάπης ανάμεσα στον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα …στη Σύμη μια φορά...
Post new Comment