Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Οκτώβριος 2006
Μόλις είχα βάλει τέλος σε μια σύντομη σχέση και ένιωθα παραπάνω ελεύθερη κ σίγουρη για μένα όσο ποτέ… μέρες καταλήψεων και ο χρόνος άπλετος… τότε ήταν η εποχή που όλοι, όπως και εγώ, είχαν ένα προφίλ στο ΗΙ5.. εγώ πάλι, σκότωνα την ώρα μου σε online παιχνίδια με αγαπημένο το τάβλι, κάθε φορά με διαφορετικό αντίπαλο… Εκεί έκανα αρκετές γνωριμίες ανάμεσα τους και μία που θα μου άλλαζε την καθημερινότητα μου για τους επόμενους μήνες αλλά και τη ζωή μου λίγο αργότερα… Με ένα από τα παιδιά που παίζαμε μαζί έτυχε να μιλήσουμε αρκετά και να γνωριστούμε καλύτερα. Ένα βράδυ που μιλούσαμε, βάλαμε και κάμερα.. εκείνος ήταν με φίλους στο σπίτι ενώ εγώ μόνη μου… εγώ ήμουν στο φοιτητικό μου σπίτι στην Πάτρα και αυτός στο φοιτητικό του σπίτι στο Liverpool… πάνω στην αναμπουμπούλα και τον ενθουσιασμό, δεν έδωσα και πολλή βάση στην όλη εικόνα που είχα απέναντι μου.
Μετά από μερικές μέρες με κάνει φίλη του στο site ένα άλλο από τα παιδιά της παρέας. Δεν τον ήξερα και πάλι, δεν έδωσα πολλή σημασία. Στις αρχές δεν μιλούσαμε σχεδόν καθόλου πέρα από τα τυπικά, όμως από τα topic που έβαζε ανά διαστήματα καταλάβαινα πως κάτι δεν πήγαινε καλά στη ζωή του. Ένα βράδυ έτυχε να μιλήσουμε λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο…είχε μερικές μέρες που είχε χωρίσει και αυτός αλλά ήταν το ίδιο καλά με μένα.. ακολούθησαν πολλές συζητήσεις, αόριστες, γενικές, για τις σχολές μας, για ρούχα, για ταξίδια, για προτιμήσεις, για ζώδια, για τραγούδια… οτιδήποτε ζητάει κάποιος να μάθει για ένα άλλο πρόσωπο με το οποίο μιλάει πρώτη φορά… Μέχρι εκείνη τη στιγμή τίποτα το ερωτικό δεν υπήρχε στον ορίζοντα.. ούτε από μέρους μου αλλά ούτε και από εκείνον. Ύστερα ήρθε και η κάμερα..  και οι ώρες περνούσαν, με ένα πλήθος συζητήσεων χωρίς τελειωμό για τα πάντα… ώσπου ξημέρωσε.. την επόμενη βραδιά, πάλι τα ίδια… ατελείωτες ώρες μπροστά στον υπολογιστή μέχρι το πρωί… κάθε φορά που ξάπλωνα χαμογελούσα όλο κ πιο πολύ…και όσο περνούσαν οι μέρες και οι συζητήσεις μας το χαμόγελο παρέμενε στο πρόσωπο μου όλο και περισσότερο… είχαμε αρχίσει και οι δύο να βλέπουμε πόσο πολύ ταιριάζαμε… στις απόψεις, στα γούστα, σε όλα… πολλές φορές βάζαμε απλά την κάμερα και καθόμασταν να κοιτάμε ο ένας τον άλλο ακούγοντας ένα από τα τραγούδια που είχαμε λατρέψει εκείνη την περίοδο… toop toop… μια ίδια λέξη, δύο φορές… Κάθε βράδυ δίναμε το δικό μας ραντεβού στον φανταστικό κόσμο του ιντερνέτ όπου μπορεί να μας φέρει τόσο κοντά παρόλο που στην πραγματικότητα ήμασταν παρά πολύ μακριά…

Νοέμβριος 2006
Είχε ήδη μπει ο Νοέμβριος και παρόλο που ξέραμε από την αρχή ότι οι πιθανότητες να βρεθούμε ήταν λίγες αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα … όταν εκείνος θα ερχόταν στην Ελλάδα για τις γιορτές εγώ θα γύριζα στο νησί μου… πολλά τα εμπόδια όμως εμείς θέλαμε απελπισμένα να βρεθούμε…  φοβερή σύμπτωση? Ο κολλητός του στο Liverpool ήταν και αυτός από το ίδιο νησί και μάλιστα γνωστός μου… Μας ένωναν τόσα πράγματα κ όμως ήμασταν τόσο μακριά. Σιγά σιγά αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα για το πότε θα βρεθούμε… και οι μέρες περνούσαν και τα σενάρια για τη συνάντησή μας γίνονταν ακόμα πιο έντονα…

Δεκέμβριος 2006
Έφτασε και ο Δεκέμβριος..  Η ημερομηνία μας …17 Δεκεμβρίου… τόπος συνάντησης… Αθήνα.. Σύνταγμα… Όπως στις διαφημίσεις λέγαμε… δυο άγνωστοι συναντώνται σε μια πλατεία… 2 μέρες πριν βρεθούμε λέγαμε κοροϊδευτικά ο ένας στον άλλο «ραντεβού στο σύνταγμα, στις 7, στη δεξιά γωνία του τετράγωνου σιντριβανιού»… σαν χτες το θυμάμαι… συζητούσαμε ώρες ατελείωτες για το τι θα κάναμε όταν βρεθούμε, τι θα πούμε ο ένας στον άλλο, που θα πάμε και ας είχαμε μόνο δυο μέρες μέχρι να φύγω και εγώ για τον τόπο μου.. έφτασε επιτέλους η πολυπόθητη μέρα κ ανυπομονούσα  για τη μεγάλη βραδιά που θα τον έβλεπα.. τα εμπόδια δεν έλειψαν όμως… καθυστέρηση στην πτήση, κλειστό το κινητό, αμφιβολίες για το αν θα γίνονταν τελικά όλα όσα λέγαμε τους τελευταίους μήνες… Ανυπομονησία, άγχος, ενθουσιασμός….
Τελικά το τηλέφωνο χτύπησε για να δώσει ένα τέλος σε όλες αυτές τις άσχημες σκέψεις και να με κάνει να συνεχίσω να πιστεύω ότι όντως θα πραγματοποιούνταν όλα αυτά.. Έμενα στο σπίτι της κολλητής μου στην Αθήνα, η οποία είχε παρασυρθεί από εμένα κ την όλη ιστορία και έκανε όνειρα κ αυτή μαζί μου… το ραντεβού μας δεν θα γινόταν όπως το είχαμε προγραμματίσει, δεν μας πείραξε όμως γιατί ξέραμε ότι ήμασταν πολύ κοντά πλέον, στην ίδια πόλη, μετά από τόσο καιρό, τι πείραζαν λίγες παραπάνω ώρες….
Το βράδυ βγήκαμε με την κολλητή μου και πήγαμε να βρούμε κάτι άλλους φίλους μας σε ένα μαγαζί στο γκάζι… λίγο μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε το τηλέφωνο μου… «που είσαι?»… «όταν σου κάνω αναπάντητη βγες στην πόρτα»…. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από την χαρά…. Το χαμόγελο δεν έλεγε να φύγει από το πρόσωπο μου… όσο πλησίαζε η ώρα όλο και πιο πολύ… το ίδιο και η φίλη μου που με έβλεπε τόσο ευτυχισμένη για κάτι που ούτε καν είχα δει από κοντά… Πριν καλά καλά καταλάβω τι επρόκειτο να συμβεί η πολυπόθητη αναπάντητη ήταν στο κινητό μου… Κοίταξα την κολλητή μου, την αγκάλιασα και έτρεξα προς το μέρος της πόρτας… Βγήκα έξω, προσπαθώντας να τον πάρω τηλέφωνο… έκανε τόσο κρύο αλλά δεν με πείραζε… και ξαφνικά… νάτος… από μακριά… να κρατάει το κινητό ψηλά όση ώρα εγώ τον καλούσα και να χαμογελάει… εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να ήμασταν μόνο εμείς οι δύο στον υπαίθριο αυτό χώρο… και ας ήταν γεμάτος κόσμο που περίμενε να μπει στο κλαμπ.. έτρεξα να τον αγκαλιάσω, το ίδιο και εκείνος… και στη μέση της απόστασης με άρπαξε με σήκωσε ψηλά και με φίλησε… δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα… ήταν λες και ήμασταν από καιρό μαζί… ήταν όλα ονειρικά… δεν πιστεύαμε ότι όντως τα είχαμε καταφέρει… κοιτούσαμε αγκαλιασμένοι ο ένας το πρόσωπο του άλλου και χαμογελούσαμε…  πρέπει να ήμασταν για ώρα στο δικό μας κόσμο κοιτώντας μόνο ο ένας τον άλλο… μέχρι τη στιγμή που μας διέκοψε ο αδερφός του που είχε έρθει μαζί του… «συγνώμη που διακόπτω αλλά μας κοιτάνε όλοι», είπε… κ τότε αρχίσαμε να γελάμε ακόμα περισσότερο…. Περάσαμε μια απίστευτη νύχτα στο τέλος της οποίας δεν αντέχαμε να αποχωριστούμε ο ένας τον άλλο…έτσι κ έγινε…γύρισε μαζί μας στο σπίτι… η κολλητή μου μας έκανε τον σοφέρ αφού είχαμε κάτσει και οι δύο στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, αγκαλιασμένοι, να μην ξεκολλάμε ο ένας από τον άλλο… περάσαμε 2 απίστευτες μέρες λέγοντας ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές  του δικού μας σίριαλ…(τότε παιζόταν το «2 μέρες μόνο» του Παπακαλιάτη).  Το ραντεβού μας το κάναμε την επόμενη μέρα το απόγευμα… μπορεί να μην βρεθήκαμε στο Σύνταγμα, πήγαμε όμως μαζί εκεί και κάναμε ότι είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε όταν θα βρισκόμασταν… το τελευταίο βράδυ μας πριν φύγω θέλησε να με ξεναγήσει στο δικό του μέρος, τον Πειραιά. Μου έδειξε όλα τα αγαπημένα του μέρη, και έτσι τα αγάπησα κ εγώ μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα κάθε φορά που ακούω Πειραιά, η περνάω από εκεί να τον σκέφτομαι και να χαμογελάω…

Ιανουάριος 2007
Από την ημέρα που βρεθήκαμε ήμασταν μαζί… μας χώρισαν οι 2 εβδομάδες των γιορτών αλλά ξέραμε ότι μετά πάλι θα βρισκόμασταν… έτσι κ έγινε.. μετά τις διακοπές γύρισε μαζί μου στην Πάτρα και έμεινε για μια εβδομάδα…περνούσαμε τέλεια οι δύο μας… μέχρι που έφτασε πάλι ο καιρός να φύγει… «τώρα…σαν και πρώτα» λέγαμε… και ξανά ολονύχτιες συνομιλίες στο ιντερνέτ, ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα.. γράμματα και e-mails που ανταλλάσαμε… μετά από περίπου ένα μήνα απόστασης… είχε έρθει η σειρά μου να πάω να τον βρω… όταν του ανακοίνωσα ότι θα πήγαινα μόνη μου στην Αγγλία μόνο και μόνο για εκείνον κόντεψε να τρελαθεί από χαρά. Το ίδιο και εγώ. Η κολλητή μου που ήξερε όλη την απίστευτη ιστορία μας  από την πρώτη της στιγμή και έμαθε τι θα έκανα το μόνο που μπορούσε να μου πει ήταν «είσαι τρελή κοπέλα μου!». Με έβλεπε όμως τόσο χαρούμενη και ευτυχισμένη που δεν μπορούσε να μου πει τίποτα άλλο παρά «ζήσε το όσο καλύτερα μπορείς». Έτσι και έφυγα… 14 Φεβρουαρίου ήμουν στο Liverpool και στην πολυπόθητη αγκαλιά του αγαπημένου μου ο οποίος ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι έκανα τόσο ταξίδι μόνη μου για εκείνον.. έμεινα 10 απίστευτες μέρες εκεί, με γνώρισε σε όλες τις παρέες του μέχρι που έφτασε η ώρα της επιστροφής στην Ελλάδα και του αποχωρισμού για άλλη μια φορά… όμως δεν γυρνούσα μόνη μου… είχα παρέα και το.. «παιδί» μας…ένα απίστευτο αρκουδάκι που μου έκανε δώρο για να μου κρατάει συντροφιά.
Μετά από καιρό και πάνω που είχαν αρχίσει τα προβλήματα λόγω απόστασης έφτασε και το Πάσχα, ήρθε και εκείνος στην Ελλάδα, περάσαμε αρκετές μέρες πάλι μαζί αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο με αποτέλεσμα να χωρίσουμε και να χαθούμε για ένα χρονικό διάστημα… άδοξο τέλος για μια σχέση με τόσο πάθος και απίστευτες στιγμές σκεφτόμουν… ποτέ όμως δεν πρέπει να προτρέχουμε..

Οκτώβριος 2007
Ένα χρόνο μετά από την γνωριμία με τον απόλυτο έρωτα.. Και πάλι στο φοιτητικό μου σπίτι, πάλι στην ίδια θέση, στον ίδιο υπολογιστή… μιλάω με πολλούς φίλους μου και κανονίζουμε να πάμε σε ένα φεστιβάλ στο Βέλγιο, μέσω Γερμανίας… Προγράμματα, εισιτήρια, ενθουσιασμός για άλλη μια φορά και ατελείωτες ώρες μπροστά  στον υπολογιστή… και εννοείται το topic της κατάστασης μου  να ανακοινώνει την συμμετοχή μου σε ένα τέτοιο μεγάλο event. Μαζί με πολλούς γνωστούς μου το topic το είδε και εκείνος…ο περσινός και –όπως νόμιζα- ξεχασμένος μου έρωτας.. αυτό στάθηκε η αφορμή να ξαναμιλήσουμε… «δεν το πιστεύω! Πλάκα μου κάνεις!» μου είπε… κανόνιζε κ εκείνος να πάει στο ίδιο φεστιβάλ με κάποιες φίλες του. Και να που εκεί που δεν το περιμέναμε, βρεθήκαμε πάλι στην ίδια φάση, ένα χρόνο μετά, να συζητάμε ατελείωτες ώρες για το πώς θα βρεθούμε στο Βέλγιο αυτή τη φορά… το γνωστό «χαζοχαμόγελο», όπως το αποκαλούσαν οι φίλες μου, κάθε φορά που αναφερόμουν σε αυτόν, επανήλθε στο πρόσωπο μου…Λες και το ζούσα όλο αυτό για πρώτη φορά με τον ίδιο όμως άνθρωπο..

Νοέμβριος 2007.
Βρίσκομαι στη Γερμανία, στο σπίτι του φίλου μας που θα μας φιλοξενούσε μέχρι την ημέρα του φεστιβάλ. Την επομένη πήγαμε στο Βέλγιο όπου γινόταν το event και εκεί όπου θα τον ξαναέβλεπα… Βρεθήκαμε αρκετές ώρες μετά ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που τραγουδούσε και χόρευε σε έξαλλους ρυθμούς. Λες και ξαναπαιζόταν η ίδια ταινία με διαφορετικό σκηνικό, ειδωθήκαμε και πάλι από μακριά και τρέξαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.. Άλλες δύο μέρες, μόνο για εμάς, μας περίμεναν.  Λίγες εβδομάδες αργότερα, αφού έχουμε γυρίσει και πάλι στα σπίτια μας, του είπα και πάλι ότι δεν θέλω να έχουμε άλλες επαφές και σταματήσαμε να μιλάμε.
 

17 Δεκεμβρίου 2007
Βρίσκομαι πάλι στην Αθήνα, λίγες μέρες πριν κατέβω στο νησί… και έχω μια έντονη επιθυμία να τον δω… μάταια όμως… το μόνο που κατάφερα ήταν να πέσω σε κατάθλιψη αφού δεν ήθελε να μου μιλήσει και με το δίκιο του.

Οκτώβριος 2008
Χωρίς να έχω συναίσθηση της συγκεκριμένης περιόδου που τα προηγούμενα 2 χρόνια είχαν συμβεί τα πιο απίστευτα και ρομαντικά πράγματα στη ζωή μου έχω μια ανεξήγητη αναστάτωση… τον σκέφτομαι και πάλι…πολύ έντονα… με μια ανεξήγητη επιθυμία να τον δω, παρόλο που είχα ήδη μια σχέση. Αυτή την περίοδο την έχει στιγματίσει το τραγούδι  «breathless»…το οποίο άκουγα μανιωδώς και πίστευα πως κάθε στίχος του περιέγραφε τη δική μας ιστορία… Πλέον δεν είχα κανένα τρόπο επικοινωνίας μαζί του, ούτε τηλέφωνο, ούτε e-mail, ούτε τίποτα… Έχει ήδη αρχίσει η μόδα του facebook κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν με είχε απασχολήσει… Και όμως γυρίζοντας από την Κρήτη όπου είχα πάει, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω τη δική μου σελίδα και να ψάξω να τον βρω. Είχα μια ελπίδα ότι θα μπορούσα και πάλι να του μιλήσω. Έτσι και έγινε, το ένστικτό μου δεν με πρόδωσε. Μπροστά  μου είχα το προφίλ του και την άμεση απάντηση του στο αίτημα φιλίας που του είχα στείλει. Χαρήκαμε τόσο πολύ που μπορούσαμε και πάλι να μιλάμε, ανεξαρτήτως του τι είχε γίνει μεταξύ μας, λες και τα είχαμε αφήσει όλα πίσω και προσπαθούσαμε να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο.. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα την ανάγκη να κάνω ερωτική εξομολόγηση σε κάποιον και να του πω όσα ένιωθα χωρίς να τον αφήσω να μιλήσει. Δεν ζητούσα τίποτα παραπάνω, ήθελα απλά να του τα πω, να βγουν από μέσα μου. Το ίδιο όμως ήθελε να κάνει κ εκείνος. Εκείνο το βράδυ κράτησε πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα. Και πάλι συζητούσαμε για ώρες, μέχρι το πρωί… παρόλα αυτά τίποτα παραπάνω δεν μπορούσαμε να κάνουμε αφού και οι δύο είχαμε άλλες σχέσεις. Όμως και πάλι το ίδιο χαμόγελο είχε κάνει την εμφάνιση του… Τα Χριστούγεννα που ακολούθησαν παρόλο που είχαμε δώσει το γνωστό ραντεβού στην Αθήνα, δεν καταφέραμε να βρεθούμε…

Νοέμβριος 2009
Έχω να του μιλήσω από τον Ιανουάριο… εδώ και κάνα μήνα έχω αρχίσει πάλι να τον σκέφτομαι… αφορμή: η διαφήμιση της lacta… «Στείλτε και εσείς τη δικιά σας ιστορία αγάπης» έλεγε το διαφημιστικό. Δεν είχα δώσει και πολλή σημασία, αλλά το σκεφτόμουν. Έψαχνα ένα τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του αφού πάλι είχαμε απομακρυνθεί και τον είχα χάσει. Βρήκα κατά τύχη το παλιό του e-mail που ήξερα ότι το άνοιγε που και που. Του έστειλα «χρόνια πολλά» για τα γενέθλια του που είχαν περάσει και για να δω αν είναι καλά και πως τα πάει… πέρασαν 2-3 εβδομάδες χωρίς απάντηση.. μέχρι χτες.. Ανοίγω τα εισερχόμενα μηνύματα μου όπου με περιμένει μια έκπληξη… μήνυμα από εκείνον… και πάλι σκάει το γνωστό χαμόγελο στο πρόσωπο μου και μόνο βλέποντας το όνομά του. «psit, how r u?? i was dreaming about u few nights ago..hope to be fine» . Ε, τώρα θα τα ακούσει το βρωμόπαιδο που εξαφανίστηκε τόσο καιρό, σκέφτομαι ενώ έχω ήδη αρχίσει να πληκτρολογώ την απάντηση μου..
Μέσα στα πολλά που είπαμε μετά από τόσο καιρό μία ήταν η ερώτηση στην οποία ζητούσαμε και οι δύο απάντηση «πώς και με θυμήθηκες;»… όπως αποδείχτηκε το παλιό του e-mail δεν το άνοιγε πια οπότε δεν είχε πάρει το mail μου και το μήνυμα που μου έστειλε δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό. Εκείνος με είχε δει στον ύπνο του, εγώ πάλι τον έψαχνα με αφορμή το σποτάκι, γιατί σκέφτηκα πως η ιστορία μας ήταν ακριβώς αυτό που περιέγραφε η διαφήμιση και πως άξιζε να την δημοσιοποιήσουμε ακόμα και τίποτα να μην γινόταν… άλλωστε όπως κάθε τρελός έρωτας, κάθε πραγματική αγάπη, κάθε καινούριος ενθουσιασμός, έτσι και η δική μας σχέση πολλές φορές είχε μοιραστεί και γράψει πάνω σε μια lacta…
Έτσι, παράλληλα με τη συνομιλία μας, είπα να επισκεφθώ την ανάλογη σελίδα για να δω τι ακριβώς ήταν αυτός ο διαγωνισμός.. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι οι ημερομηνίες είχαν πάρει παράταση η οποία όμως λήγει σήμερα.. Σημαδιακό ή όχι είπα να το ρισκάρω και να στείλω και εγώ την δικιά μου ειλικρινά πραγματική ιστορία…
Σήμερα αυτός είναι ακόμα στο Liverpool και εγώ ακόμα στην Πάτρα… λες και τίποτα δεν έχει αλλάξει…μιλάμε ακόμα με τον ίδιο ενθουσιασμό κάθε φορά λες και είναι η πρώτη φορά… Λέμε το επόμενο μας ραντεβού να γίνει πάλι τον Δεκέμβριο στο γνωστό σημείο και φέτος ελπίζω να καταφέρουμε να βρεθούμε...
Όπως και να έχει, ήταν η πιο τέλεια, γλυκιά και απίστευτη εμπειρία που έχω ζήσει και θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή συνοδευόμενη από το γνωστό… «χαζοχαμογελακι».

TooP - TooP