Ο έρωτας λένε πως είναι τυφλός..Η αγάπη απο την άλλη είναι η λογική συνέχεια του έρωτα. Η αληθινή αγάπη είναι αυτό που όλοι θέλουμε, ποθούμε. Και όταν το βρούμε είναι κάτι που αλλάζει ολόκληρη την ζωή μας. Ίσως ακόμα και να την σημαδέψει για πάντα. Εγώ λοιπόν θα σας διηγηθώ την δική μου ιστορία αγάπης, η οποία σημάδεψε την ψυχή μου.
Αρχές καλοκαιριού του 2006. Ήμουν σε μία καφετέρια στη Γλυφάδα και απολάμβανα το καφεδάκι μου. Μόνος. Κόσμος πολύς. Εκεί που διάβαζα την αθλητική μου εφημερίδα ξαφνικά νιώθω ένα άγγιγμα στο γόνατο μου. Ένα μικρό κοριτσάκι, ένα αγγελουδάκι έρχεται και μου ζητάει να διαβάσει μαζί μου. Αμήχανος εγώ ακούω σχεδόν αμέσως μία φωνή να λέει: <Αγγελική μην ενοχλείς τον κύριο,έλα εδώ!>. Ήταν η μητέρα της μικρής. Μόλις γύρισα να τη δω όμως αντίκρυσα μία νέα κοπέλα .Είχε μακριά μαλλιά,καστανά,πράσινα μάτια και πολύ ωραίο σώμα. Πανέμορφη...<Δεν με πειράζει η μικρή καθόλου.> Απο εκείνη τη στιγμή και μετά άρχισαμε το παιχνίδι με το παιδάκι,ήρθε και η μητέρα της στο τραπέζι. Το όνομα της ήταν Μαρκλέ. Ήταν μόλις 20 ετών! Ο πατέρας της ήταν Αιγύπτιος και η μητέρα της Ελληνίδα.Αφού λοιπόν πέρασε η ώρα έφυγαν για το σπίτι.Έμεινα για λίγη ώρα ακόμα μόνος και θα έλεγα με μία γλυκιά γεύση στη καρδιά μου.Την είχα ερωτευτεί..Το βλέμμα της είχε κλέψει την καρδιά μου..Την επόμενη μέρα πήγα ξανά στο ίδιο μέρος με την ελπίδα να την ξαναδώ,να της μιλήσω..Πέταξα απο την χαρά μου όταν την αντίκρυσα να κάθεται στην ίδια ακριβώς θέση που καθόταν και την προηγούμενη μέρα. Προς έκπληξη μου βλέπω την Αγγελικούλα να τρέχει προς εμένα και να αγγαλιάζει τα πόδια μου. Ήταν κάτι το οποίο με έκανε να χαρώ ιδιαίτερα αλλά και να με κάνει να την πάρω στην αγκαλιά μου. Κάθησα μαζί τους.
Απο εκείνη την ημέρα και μετά βλεπόμασταν σχεδόν κάθε μέρα. Μετά τη δουλειά μας, πριν και γενικότερα οποιαδήποτε ώρα και μέρα. Τα πράγματα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Ερωτευτήκαμε..Ήμασταν μαζί πια.
Η ζωή μου είχε αλλάξει. Ζούσα ένα όνειρο. Ένα όνειρο το οποίο ήταν αληθινό. Ένιωθα πως είχα βρεί το άλλο μου μισό, την αδερφή ψυχή μου. Είχα βρεί την αληθινή αγάπη..Αν και ήμουν τότε μόλις 22 ετών πίστεψα πως είχα βρεί τη γυναίκα την οποία θα μπορούσα να ζήσω μαζί της το υπόλοιπο της ζωής μου.Μόνο και μόνο όταν την κοίταζα μέσα στα μάτια της η καρδιά μου γέμιζε απο λουλούδια..Πέρασε ο καιρός και παρόλαυτα είχα πολλές απορίες.Ήθελα να μάθω για την ζωή της.
Αναρωτιόμουν πως γίνεται να είναι μητέρα σε τέτοια ηλικία. Γνώρισα μια κοπέλα η οποία για την ηλικία της ήταν πάρα πολυ ώριμη,συνεσταλμένη,χωρίς όμως να έχει χάσει αυτή τη μαγεία, την ενέργεια και όλα τα χαρακτηριστικά που έχουμε όλοι μας στα νεανικά μας χρόνια. Ήταν απλά μία πολύ νέα μαμά με όρεξη για ζωή..Μέσα της όμως φαινόταν πως είχε περάσει πολλά. Έτσι λοιπόν μία μέρα μιλήσαμε. Αυτά που έμαθα με συντάρραξαν. Η Μαρκλέ γεννήθηκε στο Κάιρο, είχε έναν
πολύ αυστηρό πατέρα ο οποίος ακολουθούσε πιστά τις παραδόσεις της πατρίδας του. Μία απο αυτές είναι κάποιες φορές να τάζουν τα παιδιά τους για γάμο απο την στιγμή της γέννησης τους. Μάλιστα όταν συμβαίνει αυτό τα παντρεύουν σε μικρή ηλικία. Δυστυχώς η Μαρκλέ σε ηλικία 13 ετών παντρεύτηκε έναν 30άρη.Ένα γεγονός το οποίο ήταν απάνθρωπο, χυδαίο θα έλεγα.Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο εφιάλτης της.Την χτυπούσε και την βίαζε συνεχώς.Αποτέλεσμα ήταν μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μόλις στα 14 της.Η Μαρκλέ όμως αποφάσισε να κρατήσει το μωρό.Γέννησε και μετά απο ένα χρόνο ξεκίνησε μόνη της για την Ελλάδα.Για μία καινούργια ζωή.Μόνη της.Με ένα παιδί στην αγκαλιά της.Εδώ με τη βοήθεια κάποιων Ελλήνων συγγενών της βρήκε μία πολύ καλή δουλειά. Πήρε δάνειο και έχτισε το δικό της σπίτι.Η ιστορία της με συντάρραξε..Με άγγιξε ακόμα περισσότερο στη καρδιά.Ένιωσα ακόμα περισσότερο πως είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Και αυτό γιατί έχω περάσει και εγώ πολλά στη ζωή μου ήδη και αυτό με έκανε να την καταλάβω απόλυτα..
Οι μέρες πέρναγαν. Η αγάπη μας ολοένα γινόταν και πιο δυνατή. Ήταν αυτό που ήθελα πάντα για μένα. Ήταν το διαμάντι της ζωής μου.Σχόλια φίλων μου και συγγενών μου ήταν εναντίον αυτής της σχέσης. <Έχει παιδί,που πας να μπλέξεις?>και διάφορα άλλα.Ποτέ μα ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω πίσω,για κανένα λόγο.Και πόσο μάλλον για αυτό το μικρό αγγελούδι που σε κοίταζε μέσ'τα μάτια και σε έκανε να λιώνεις για χάρη της.Η αγάπη δεν έχει όρια.Η αγάπη είναι το πιο αγνό πράγμα στο κόσμο και δεν περιορίζεται. Είναι ευλογία Θεού.Σιγα σιγά λοιπόν αρχίσαμε να συζούμε.Περνάγαμε μονάδικες στιγμές!Εγώ,η Μαρκλέ και η Αγγελικούλα..Μία μέρα συνέβη κάτι το οποίο επίσης με έκανε να αισθανθώ μοναδικά.Είχα πάρει δώρο ένα ζευγάρι παπούτσια στη μικρή.Τα άνοιξε,τα δοκίμασε,πέταξε απο χαρά!Μετά απο λίγο έπρεπε να φύγω για δουλειά.Είμαι στη πόρτα και ένα γλυκό φιλί της Μαρκλέ με αποχαιρετίζει καθώς ακούω:<Μπαμπά μην φεύγεις!>.Έμεινα άναυδος μετά απο αυτό.Η Αγγελική με είχε αποκαλέσει πατέρα της..Η καρδιά μου έσφιξε απο χαρά και απο συγκίνηση μαζί.Τα μάτια μου είχαν βουρκώσει όταν αντίκρυσαν τα ήδη βουρκωμένα μάτια της αγάπης μου..της μητέρας της.Η συγκίνηση ήταν διάχυτη.Προσπαθούσαμε να μην δείξουμε πως είχαμε δακρύσει και οι δύο στο παιδί. Η Αγγελική δεν είχε γνωρίσει τον πατέρα της ποτέ. Μετά απο τόσα πολλά που είχαμε περάσει οι 3 μας αισθάνθηκε μέσα της να με φωνάξει έτσι.
Με άγγιξε στη καρδιά. Απο τότε με φώναζε συνέχεια έτσι.
Όλα ήταν ιδανικά μέχρι που μία μέρα αποφασίζει η Μαρκλέ να πάει στην Αίγυπτο. Δεν μου είπε το λόγο. Είπε πως ήθελε να πάει για 2-3 μέρες και θα επέστρεφε. Και με μία μεγάλη έκπληξη. Περίμενα..Περίμενα ένα μήνα. Προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί της αλλά δεν την έβρισκα με τίποτα. Είχα τρομάξει. Ήμουν χάλια ψυχολογικά. Το μυαλό μου πήγαινε στο χειρότερο. Μία μέρα ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει. Ήταν εκείνη! Ξέσπασα σε δάκρυα όταν άκουσα τη φωνή της. Γρήγορα όμως η συγκίνηση μου μετατράπηκε σε οργή και θυμό. Έμαθα λοιπόν πως η Μαρκλέ είχε ενημερώσει τους δικούς της για εμάς και για την κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν. Εκείνοι αμέσως της επιτέθηκαν φραστικά λέγοντας της επίσης πως το σωστό θα ήταν να τα ξαναβρεί με τον άντρα της! Πάνω στην ένταση ο πατέρας της παθαίνει έμφραγμα και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο! Έτσι λοιπον με όλα αυτα τα συνταρακτικά γεγονότα η Μαρκλέ κάθησε μαζί του, δίπλα του.
Ώσπου να γίνει καλά. Τελικά ο πατέρας της δεν τα καταφέρνει. Την ίδια ημέρα η Μαρκλέ δέχεται άνανδρη επίθεση απο συγγενείς της. Ξυλοκοπείται άγρια και σε άσχημη κατάσταση βρίσκεται αυτή πλέον στο νοσοκομείο. Όλα πήγαν ανάποδα.
ΟΛΑ! Έπαθα σοκ μόλις άκουσα για όλα αυτά. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί. Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίζω να πάρω το πρώτο αεροπλάνο για Αίγυπτο το επόμενο πρωινό .Πρώτη φορά θα ταξίδευα στο εξωτερικό. Δεν ήξερα καν πού να πάω. Ήμουν χαμένος μέσα στη σκέψη μου για το τί άσχημα πράγματα μας είχαν βρει.
Φτάνω στο Κάιρο. Βρίσκω ρωτώντας το νοσοκομείο. Επιτέλους! Κατάφερα να τη συναντήσω, να την αγγίξω ξανά...να την σφίξω στην αγκαλιά μου και πάλι..Η κοπέλα ήταν στη χειρότερη ψυχολογική κατάσταση που θα μπορούσε να βρεθεί οποιοσδήποτε απο εμάς μετά απο όλα αυτά. Της είπα να προσπαθήσουμε να τα ξεχάσουμε όλα. Να φύγουμε για την Ελλάδα,να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα.
Μου είπε πως πλέον όλα είχαν αλλάξει. Δεν θα επέστρεφε ποτε πια στην Ελλάδα. Αισθανόταν υπεύθυνη για όλα αυτά και για τον θάνατο του πατέρα της.Είπε πως οι συγγενείς της απειλούσαν να μας σκοτώσουν και τους δύο εαν ήμασταν και πάλι μαζί. Και το παιδί. Φοβόταν μήπως χάσει τα πάντα. Δεν ήθελε να βάλλει σε τέτοιο κίνδυνο εμένα και προπάντων το παιδί. Είπε πως το καλύτερο θα ήταν να μην συνεχίσουμε πλέον μαζί για το καλό όλων. Όσο και να προσπάθησα να την μεταπείσω αλλά και να τις δείξω τις λύσεις τις οποίες είχαμε δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει. Δεν θέλησα να την πιέσω. Η αγάπη δεν σημαίνει πίεση. Σεβάστηκα την απόφαση της όσο δύσκολο κι αν ήταν αυτό για μένα. Επέστρεψα την επόμενη μέρα πίσω
..Ήταν το τέλος. Έπρεπε να συνεχίσω την ζωή μου χωρίς αυτήν. Ήταν πολύ δύσκολο..Ένας Γολγοθάς..
Όπου και να είναι, ότι και να κάνει ξέρει πως την αγαπάω..Ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου..
Post new Comment