Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Θυμόσαστε παλιά....πολύ παλιά που είχαμε ακόμη δραχμές και ασπρόμαυρες τηλεοράσεις?....Τότε λοιπόν κυκλοφορούσαν στο σχολείο κάτι μαγικά χαρτάκια που διάλεγες κάποιες χώρες από τις οποίες θα ήθελες να αλληλογραφήσεις με παιδιά της ηλικίας σου....ναι, το πρωτόγονο Facebook!!...Tότε λοιπόν ξεκίνησαν όλα!!
Σαν όλα τα παιδιά είχα συμπληρώσει κι εγώ ένα τέτοιο μαγικό χαρτάκι και μου έστειλαν τα στοιχεία ενός Πορτογάλου τα οποία σαφώς εκμεταλλεύτηκα και έστειλα γράμμα...ναι,ναι τα ταχυδρομεία έκαναν δουλειές με φούντες τότε!!

Περιμένοντας λοιπόν απάντηση από τον γοητευτικό πορτογάλο μου....πέρασαν μέρες....μήνες....χρόνια....τόσα που όταν μετά απο 8 χρόνια αποφάσισε να μου απαντήσει είχα ξεχάσει την ύπαρξή του!!!εκείνος όμως όχι!
Βρισκόμαστε πλεόν στο σωτήριο έτος 2001...τη χρονιά που ο Big Brother μιλάει ελληνικά! Ιούλιος και λαμβάνω το πρώτο γράμμα. Φυσικά και δεν είχα ιδέα ποιός είναι....αλλά μόνο και μόνο η διαδικασία προσέγγισης του μου τράβηξε το ενδιαφέρον.Κι έτσι απάντησα....
Οταν ήρθε και το δεύτερο γράμμα μαζί με την φωτογραφία του φυσικά, είπα στη φίλη μου : Εγώ θα πάω στην Πορτογαλία !!Δεν πήγα όμως....γιατί μετά από 1μιση μήνα αλληλογραφιας και αμέτρητων ωρών στα τηλέφωνα...ήρθε ο Σεπτέμβρης και μαζί του και ο Πορτογάλος μου!!!
Θυμάμαι σαν χτες την μέρα που τον περίμενα στο αεροδρόμιο....η αλήθεια είναι οτι δεν ενθουσιάστηκα με την εμφάνιση, αλλά με είχε κερδίσει τόσο με τον τρόπο που μου μιλούσε, τα ποιήματα, τα τόσα κοινά που είχαμε παρ όλες τις διαφορές στην κουλτούρα μας.
Και οι 9 μέρες που καθησε πέρασαν τόσο γρήγορα....τόσο όμορφα...τόσο παραμυθένια....Πρώτη φορά είδα άνθρωπο να τρώει σπανακόπιτα με τόσο ενθουσιασμό!!Να δακρύζει στη θέα της Ακρόπολης.Να μην αφήνει βουνό για βουνό που να μην φωτογραφίζει στα Καλάβρυτα!Να ακούει με τέτοια αφοσίωση την ιστορία της Κνωσσού στην ξενάγηση μας στο Ηράκλειο.Κι όσο ονειρικά ήταν όλα αυτά, τόσο δραματικές ήταν οι στιγμές του αποχωρισμού.
Η μεγαλύτερη ειρωνεία ήταν οτι την ημέρα που πήγαμε στο αεροδρόμιο για να φύγει συνάντησα εντελώς τυχαία 2 συμφοιτήτριες μου οι οποίες έφευγαν με υποτροφία για την Πορτογαλία!!Ολοι πήγαιναν εκεί....εκτός από μένα!!

Εκτός από μένα???Δεν υπήρχε περίπτωση!!Ηταν το άλλο μου μισό.Η πορτογαλική έκδοση του εαυτού μου, σε άντρα!....Κι έτσι κίνησα γη και ουρανό για να βρω λύση.Και τη βρήκα!!
Πήγα και παρακάλεσα καθηγητές....πρυτάνεις...μιλούσα με ενθουσιασμό 5 χρονου για τη νέα μου ζωή στην Πορτογαλία....μέχρι και μπουμπουνιέρες έταξα....και τα κατάφερα!!!!

30 Νοεμβρίου πετούσα για Λισσαβόνα...παρέα με την ελληνίδα μάνα φυσικά που δε θα άφηνε το παιδί της μόνο τις πρώτες μέρες στην ξενιτειά!!
Με υποδέχτηκε εκείνος...ο πριγκηπάς μου.....
Με φιλοξένησε σπίτι του το πρώτο βράδυ, οπου γνώρισα και την οικογένειά του...Την επόμενη μέρα όμως έπρεπε να πάω σε άλλη πόλη μιας και ήμουν εκεί μέσω πανεπιστημίου.....κι αυτό ήταν.Με παράτησε εκεί!!Τι κι αν έκανα αμέτρητα χιλιόμετρα από την μια πόλη στην άλλη τα Σαββατοκύριακα για να τον δω...τι κι αν συνεννοουμουν σαν την Βουγιουκλάκη στην Μαρία της σιωπής μη γνωρίζοντας γρι πορτογαλικά....τίποτα δεν τον συγκινούσε!! Μόνο η μαμά του έβλεπε πόσο τον αγαπούσα και μου έκανε δωράκια για να νιώσω καλύτερα. Το τι πορτογαλικό σίριαλ είδαμε παρέα για να μην μένω μόνη μου, δε φαντάζεστε!! Εκείνος απ’την άλλη, με έβγαζε έξω με τους φίλους του που δεν γνώριζαν αγγλικά, κι έτσι ένιωθα ακόμη χειρότερα. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζα οτι είχα ξεχάσει να μιλάω.Δεν εγκατέλειπα όμως!!Ελληνικό πείσμα!! Και τα κατάφερα!! Πηγαίνοντας ατέλειωτες βολτες στις υπέροχες ακτές του Ατλαντικού....μαθαίνοντας πορτογαλικά σε μικρό χρονικό διάστημα έγινα φίλη με τους φίλους και κυρίως γνωρίζοντας φοιτητές από αλλές χώρες που ήταν στο ίδιο πρόγραμμα μαζί μου.Κι εκεί που οι οδηγοί ΚΤΕΛ με ήξεραν με το μικρό μου όνομα...έχασαν τα ίχνη μου!!Κι εκεί που μετέφραζα στα αγγλικά το Αν είσαι η αγάπη του Πλούταρχου....τώρα τραγουδούσα το Περνώ και μόνη μου καλά της Βανδή!
Μα δεν τελειώνουν οι αγάπες οι μεγάλες, δεν τελειώνουν ....κι εγώ τον αγαπούσα.ενιωσε οτι με χάνει από έναν γοητευτικό Γάλλο κι άρχισε να προσπαθεί πιο πολύ......Και με λύγισαν πάλι τα όμορφα λόγια του,τον αρκούδο που μου πήρε να μου κρατά συντροφιά όσες φορές χρειάστηκε να ταξιδέψω στην Ελλάδα....κι είχα βρει τον πρίγκηπά μου στην χώρα με τα πιό όμορφα παλάτια!!!
Ομως όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος....κι εγώ έπρεπε να γυρίσω πίσω.
Και γύρισα.....

Το 2004, 2 χρόνια μετά, οι Ολυμπιακοί αγώνες επέστρεφαν στην χώρα μας...κι εγω στη δική του.Το φιλικό μας ζυγάρι παντρευόταν κι εγώ έπρεπε να είμαι εκεί!Φανερά ανανεωμένη και πολύ πιο ώριμη....ήμουν εκεί για να τον συνοδεύσω στο γάμο.Και τη μεγάλη βραδιά που ο Σάκης πάλευε για την πρωτιά στη Eyrovision....εγώ μάθαινα τα έθιμα των πορτογαλικών γάμων!!
Με πήγε παντού...ήταν ολος δικός μου....κι όλο το σύμπαν συνομότησε γι αυτό!!Δε θα ξεχάσω ποτέ τα πυροτεχνήματα που γέμησαν τον ουρανό τη νύχτα που βρεθήκαμε....την τελευταία μας νύχτα.