Η μοίρα παίζει όμορφα παιχνίδια!
Ποδόσφαιρο 2008. Εθνική Ελλάδος – Σουηδία. Αν και γυναίκες μαζί με την φίλη μου έχουμε τρέλα με την εθνική μας και αποφασίσαμε να πάμε κάπου έξω να γιορτάσουμε και πάλι την προσδοκώμενη νίκη. Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περιμέναμε και ανεβήκαμε στο αστικό να επιστρέψουμε στο σπίτι λιγάκι απογοητευμένες. Μπροστά από τις δικές μας θέσεις καθόταν μια κοπέλα λιγάκι αγοροκόριτσο, ντυμένη με φανέλα της εθνικής και ένα παλικάρι. Ήταν και οι δυο γύρω στα 22. καθώς τους είδα το βλέμμα μου πάγωσε. Μιλούσαν στην νοηματική. Νοηματική;;;; Τρελάθηκα!!! Είναι περίπου 3 χρόνια που μαθαίνω νοηματική και έχω τρέλα με τα κωφά άτομα. Τα σέβομαι, τα θαυμάζω και όποτε τύχη και συναντήσω κάποιον του μιλάω με πολύ χαρά.
«θα τους μιλήσω», είπα στη φίλη μου.
«μην τους ενοχλείς και αυτούς» απάντησε εκείνη γνωρίζοντας την τρέλα που έχω.
Τους άφησα στην ησυχία τους όχι επειδή μου το είπε εκείνη αλλά επειδή ντρεπόμουν να τους χτυπήσω την πλάτη και να τους μιλήσω. Έπαψα να μιλώ με τη φίλη μου και περίμενα ένα βλέμμα – αφορμή για να τους μιλήσω. Καθόμουν κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι τους αλλά.. Τίποτα!
Ξαφνικά, οι δυο τους σηκώνονται και ετοιμάζονται να κατέβουν..
«Πφφφφφφφ.. έχασα την ευκαιρία» σκέφτηκα.
Ωστόσο το κουμπί για την στάση ήταν πολύ κοντά σε μένα και κατάλαβα ότι δυσκολευόταν να το πατήσουν καθώς τους εμπόδιζε ο κόσμος που ήταν όρθιος.
Να η ευκαιρία μου! Πατάω το κουμπί και με ευχαριστούν με ένα νόημα τους.
Τους μιλάω αμέσως με νοηματική και ενθουσιάζονται. Τους εξηγώ ότι μαθαίνω νοηματική και ότι είναι η νέα μου αγάπη. Χαίρονται που κάποιος που ακούει μαθαίνει τη δική τους γλώσσα. Με καληνυχτίζουν και κατεβαίνουν από το αστικό. Ένα φιλί μου στέλνει το αγόρι και αμέσως κοκκινίζει.
«καληνύχτα» απαντάω με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Είμαι στο γραφείο και βαριέμαι. Δεν έχει καθόλου δουλειά τώρα το καλοκαίρι. Ούτε το τηλέφωνο δε χτυπάει και είμαι μόνη μου. Μπαίνω να χαζέψω στο Διαδίκτυο. Σε μια στήλη κάτι σαν τα Blogs διαβάζω έναν τίτλο. «ρατσισμός» χμ.. ενδιαφέρον..
Μπαίνω μέσα και διαβάζω προσεκτικά. «είμαι κωφός και θέλω να διαμαρτυρηθώ για τον ρατσισμό που δέχομαι εγώ και οι φίλοι μου. Πάω για καφέ και δεν ακούω τη φωνή μου. Είναι πολύ σιγά και δεν με ακούει η σερβιτόρα. Φωνάζω πιο δυνατά άλλα δεν ελέγχω τον ήχο μου και με ακούει όλο το μαγαζί. Και γελάνε μαζί μας. Είναι άδικο αυτό. Ντρέπομαι. Και αυτό δε γίνεται μόνο στο καφέ…»
Αμέσως απαντάω.. γράφω πως δεν είναι σωστό αυτό που πιστεύει. Κανείς δεν είναι ρατσιστής απέναντι στους κωφούς. Κανείς άνθρωπος δεν τους κοροϊδεύει. Και αν το κάνει… απλά δεν είναι άνθρωπος!!
Μου απαντάει και μου στέλνει αίτηση να γίνω φίλη του. Στο προφίλ του γράφει πως μένει Θεσσαλονίκη 22 χρονών. Ένα χρόνο μικρότερος μου. Θα ήθελα να τον γνωρίσω από κοντά αν και δεν εμπιστεύομαι τέτοιες γνωριμίες ο τύπος είναι κωφός και εγώ τον λάτρεψα για αυτόν τον λόγο.
Μιλάμε σε προσωπική συνομιλία και ανακαλύπτει ο ένας τον άλλον. Του εξηγώ ότι έχω τρέλα με τη νοηματική και μου λέει πως τώρα βρίσκεται Πελοπόννησο για το καλοκαίρι στους γονείς του και θα ξανανέβει Θεσσαλονίκη για την εξεταστική στο πανεπιστήμιο. Τον θαύμασα ακόμα περισσότερο. Είναι κωφός, είναι μακριά από την οικογένειά του και είναι φοιτητής πανεπιστημίου.
Περνάνε μερικές μέρες συνομιλιών στο Διαδίκτυο και με ρωτάει:
«σε ποια περιοχή μένεις στη Θεσσαλονίκη;»
«γιατί θες να μάθεις;» τον ρωτάω.
«θέλω να δω ποιο αστικό παίρνεις… γιατί ένα βράδυ…»
«πλάκα κάνεις;;;;;;;;;» τον κόβω πριν ολοκληρώσει.
«..μια κοπέλα..» συνεχίζει αυτός.
«την ημέρα της εθνικής;;;;;;» ρωτάω αμέσως, «στο 10 το αστικό;»
«πλάκα κάνεις» μου λέει αυτός.
Πέρασαν μερικά λεπτά μέχρι να γράψω πάλι. Είναι δυνατόν;;;;;
Ήταν αυτός! Το αγόρι που καθόταν στο αστικό μπροστά μου εκείνο το βράδυ. Ένα μήνα πριν!!! Δεν γνώριζα το όνομα του, δε γνώριζε το δικό μου. Δεν συστηθήκαμε απλά μίλησα λιγάκι για τη νοηματική και είπαμε μια καληνύχτα. Και τώρα τον βρίσκω στην οθόνη του υπολογιστή μου χιλιόμετρα μακριά.
Η μοίρα αν θέλει μπορεί να παίξει πολύ όμορφα παιχνίδια.
Όλο το καλοκαίρι μιλούσαμε και περιμέναμε τη στιγμή που θα συναντηθούμε.
Η στιγμή έφτασε. 22 Αυγούστου 2008! Τον βλέπω.. τον αγγίζω και από εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι θα τον αγαπήσω με όλη μου την καρδιά.
Μέχρι τώρα ζούμε την αγάπη μας.
Εκεί που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με παλιότερες σχέσεις τώρα βρήκα επιτέλους την σωστή επικοινωνία. Με δυο γλώσσες, με δυο κόσμους τόσο διαφορετικούς.. αλλά με την αγάπη στην καρδιά να είναι η ίδια!!!
Πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να με αποτρέψουν από αυτή τη σχέση. Πολλοί είναι εκείνοι που ακόμα προσπαθούν. Αλλά εγώ παλεύω να τους αποδείξω ότι έχουν άδικο. Και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω.
Είναι πολύ όμορφος ο νέος κόσμος που γνώρισα. Υπάρχουν άνθρωποι που δε ζούμε μέσα τον ήχο. Αυτό δε τους εμποδίζει να ζουν μέσα στην αγάπη. Οι κωφοί εμένα με δέχτηκαν με χαρά μέσα στη δική τους κοινωνία. Το ίδιο οφείλει να δεχτεί τον άντρα που αγαπώ η δική μου κοινωνία.
Post new Comment