Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Έμοιαζε ένα δρομολόγιο σαν όλα τα άλλα...Όμως δεν ήταν...Το πλοίο πλησίαζε στο λιμάνι...Είχα ελάχιστα λεπτά να της μιλήσω...Και τα λεπτά γίναν δευτερόλεπτα...
Δουλεύω σερβιτόρος σε εστιατόριο σε πολύ γνωστό πλοίο...Καθημερινά βλέπω και σερβίρω πολύ κόσμο...Και μέσα στον κόσμο την είδα...Παρήγγειλε ένα καφέ ελληνικό νομίζω...Ότι και να ταν ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος καφές που σέρβιρα με τόσο μεγάλη αμηχανία..Το ξερα από την πρώτη στιγμη...Την ερωτεύτηκα...Ήταν η ζάχαρη στον πικρό καφέ μου..Το αλάτι στην μοναχική ζωή μου...Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου συνέβαινε εμένα κάτι τέτοιο...Ένιωθα ντροπή, ανασφάλεια αλλά και μια ριψοκίνδυνη σιγουριά.

Φτάνει η ώρα της αποβίβασης. Μαχαίρια αρχίζουν και τρυπάνε το μουδιασμένο μου κορμί. Και εκείνη την στιγμή, την μαγική στιγμή, όπως φεύγει και εγώ την παρατηρώ σαν δειλός από τον πάγκο μου, γυρνάει και με καρφώνει με την ματιά της. Ένα δάκρυ και ένα πικρό χαμόγελο μου άφησε ως τελευταία ανάμνηση. Ήξερα πως με ήθελε...Θα καθόμουν σε αυτόν τον καταραμένο πάγκο νοσταλγώντας την τελευταία εικόνα που μου άφησε ή θα έκανα και γω κάτι ριψοκίνδυνο για τα δικά μου δεδομένα και θα κυνηγούσα το όνειρο; Όπως λέει και ο Χωραφάς στην πολίτικη κουζίνα, όταν φεύγεις και κοιτάζεις πίσω αφήνεις μια υπόσχεση...Νομίζω πως ήταν αρκετή..

Τρέχω σαν ολυμπιονίκης 100 μέτρων να αποβιβαστώ από το πλοίο πριν εγκαταλείψει αυτό το λιμάνι. Δεν με νοίαζει καθόλου η δουλειά μου. Το μηνιάτικο που θα χάσω και δεν θα χω να πληρώσω το νοίκι. Τις βόλτες που θα χάσω με τους κολλητούς μου. Την τσουχτερή συντήρηση του αυτοκινήτου. Το μόνο που με νοίαζει είναι αυτή. Βλέπω πως δεν προλαβαίνω και πηδάω από την μπροστινή έξοδο των επιβατών. Το νερό είναι παγωμένο..Δεν με νοιάζει..Η καρδια μου είναι κινούμενη λάβα...Με βοηθάνε 2 λιμενεργάτες να βγώ λέγοντας μου ότι είμαι τρελός. Τους απαντώ ότι δεν είμαι τρελός, απλά ΑΓΑΠΩ!

Ψάχνω να την βρω παντού..Δεν είναι πουθενά..Και ξάφνου μου ρχεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου ένα φύλλο από εφημερίδα ή το περιτύλιγμα από μια σοκολάτα, δεν θυμάμαι ακριβώς! Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ποιος το πέταξε. Γυρνάω και την βλέπω. Στεκόταν σε μια γωνία μόνη της δίχως τους φίλους της και με περίμενε. Χωρίς καμία αμφιβολία με περίμενε. Έτρεξα προς το μέρος της και εκείνη προς το δικό μου. Παρόλο που ήμουν βρεγμένος και μύριζα άσχημα από τα βρώμικα νερά του λιμανιού με αγκαλιάζει σαν να είχα λουστεί με την πιο ελκυστική κολόνια του κόσμου. Φιλιόμαστε. Δεν μιλάμε καθόλου. Τα λόγια σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι περιττά. Εκείνη την στιγμή ο Φίλιππος και η Βέρα (όπως μας λένε), γίναμε ένα. Σαν την Εύα και τον Αδάαμ. Σαν την λάβα με το ηφαίστειο. Σαν τον καφέ με την ζάχαρη.