Βγαίνοντας απ’ το σχολείο η Δανάη χαιρέτησε την φίλη της και κατευθύνθηκε προς την βιβλιοθήκη όπως πάντα, με τα ακούστηκα στα αυτιά της με το τραγούδι ‘’Divine’’ να αντηχεί στα αυτιά της… Μπήκε στην βιβλιοθήκη χαιρέτησε την Τζένη, την βιβλιοθηκάριο και προχώρησε βιαστικά σε εκείνο το μικρό , ξύλινο τραπέζι διπλά στο παράθυρο που έβλεπε στον δρόμο. Άφησε τα πράγματα της και άρχισε για μια ακόμη φορά να χάνεται μες τα βιβλία και τις σημειώσεις ώσπου πέρασαν 3 ώρες… Έξω άρχισε να σκοτείνιαζε έτσι μάζεψε τα βιβλία και έφυγε. Βγαίνοντας ένα αεράκι διαπέρασε το σώμα της και ένιωσε πως ο χειμώνας πλησιάζει. Έπειτα γύρισε σπίτι…Ήταν μια συνηθισμένη μέρα για την Δανάη, όπως όλες τις άλλες…
Ντριιιιιιννννννννν Δανάη ξυπνά θα αργήσεις παιδί μου… Άλλη μια μέρα ξεκινούσε για την Δανάη βγαίνοντας στον δρόμο… Φτάνοντας στο σχολείο κάθισε για λίγο με μια συμμαθήτρια της , η Δανάη τον τελευταίο καιρό δεν είχε φιλές. Όλη της η ζωή είχε χαθεί μέσα στα βιβλία, στα διαλλείματα ακούγοντας πάντα τα υπόλοιπα κορίτσια να μιλούν και να διηγούνται πως πέρναγανσε παρτυ, τα σαββατοκύριακα, να λένε τα μυστικά τους πάντα ένιωθε μια, όχι ακριβώς ζήλεια αλλά περισσότερο
νοσταλγία… Το κουδούνι χτύπησε για μέσα ανεβαίνοντας βιαστικά τις σκάλες η Δανάη έπεσε πάνω σε κάποιον, σηκώνει το βλέμμα της. Ήταν ο Γιάννης! Ήταν φίλοι από παλιά!Τι κάνεις?Καλά είμαι εσύ??Σε χάσαμε… δεν έρχεσαι πια μαζί μας…Εεε ξέρεις είμαι πολύ απασχολημένη με αυτήν την εργασία…Α! ναι σωστά η εργασία η νέα σου φιλενάδα…. Πρόσεχε Δανάη… θα μείνεις μονή σου μια μέρα με την εργασία.
Κοιτάζοντας την με εκείνο το βλέμμα που είχε δίκαιο…. Έπειτα απομακρύνθηκαν καθώς ήταν σε διαφορετικές τάξεις..Η Δανάη εκείνο το απόγευμα σκεπτόταν συνεχεία και συνεχεία τα λόγια του Γιάννη σαν χαλασμένο
τραγούδι σε mp3. Καθώς περνούσαν οι μέρες και ο χειμώνας έμπαινε για τα καλά η Δανάη ένιωθε όλο και πιο θλιμμένη αφού έβλεπε όλα τα παιδιά σε παρέες να διασκεδάζουν να βγαίνουν ενώ αυτή στο ίδιο πάντα τραπεζάκι της βιβλιοθήκης διάβαζε….
13 Δεκεμβρίου Άλλη μια ιδία μέρα ξεκινούσε, μπαίνοντας στην βιβλιοθήκη η Δανάη είδε πως το τραπεζάκι τηςήταν πιασμένο, μάλιστα από κάποιον γνωστό τον Γιάννη.
Προχώρησε ξαφνιασμένη από την παρουσία του….Τι κάνεις εσύ εδώ?? απόρησε….Χμμ δεν ήξερα πως έχει απαγορευτεί η είσοδος σε κακούς μαθητές… συγγνώμη,είπε
χαμογελώντας και κάνοντας την Δανάη να γελάσει… Περά από αυτό όμως ήρθα γιατί χρειάζομαι πληροφορίες για την εργασία του 4μηνου..αλλά από ότι φαίνεται δεν θα τα χρειαστώ αφού βρήκα εσένα… Σωστά??Δεν θα βοηθήσεις ένα παλιό καλό σου φίλο??Μπορώ να κάνω κ αλλιώς…??Έτσι κάθισαν και οι δύο. Η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα, όταν κοίταξαν την ώρα ήταν κιόλας 9 το βράδυ έτσι αποφάσισαν να φύγουν … Καθώς μιλούσανείχαν βρεθεί ήδη έξω από το σπίτι της Δανάης. Λοιπόν καληνύχτα θα τα πούμε αύριο, και έκανε να φύγει..Μην φοβάσαι να ανοιχτείς, εδω είμαι! Μπορεί μιαμέρα να πάρεις πίσω όσα έχασες… Καληνύχτα είπε δίνοντας της ένααναπάντεχο φιλί στο μάγουλο… Εκείνο το βράδυ η Δανάη γύρισε χαρούμενη στο σπίτι και έπεσε για ύπνο ενώ σκεφτόταν τον Γιάννη..Αύριο Σάββατο σκέφτηκε, ίσως βγω για μερικά ψώνια, έχω πολύ καιρό!!! Έτσι και έκανε σηκώθηκε με πολύ όρεξη και βγήκε έξω κατευθύνθηκε σε κάποια μαγαζιά της γειτονιάς, όπου για πρώτη φορά δεν αγόραζε βιβλία!!!Μπήκε σε ένα κομμωτήριο είχε βαρεθεί την εμφάνιση της για την ακρίβεια τα τελευταίο χρόνο είχε παραμελήσει τον εαυτό της. Έτσι αποφάσισε να κάνει μια αλλαγή. Γυρνώντας στο σπίτι γεμάτη σακούλες και αυτοπεποίθηση, θυμήθηκε τα λόγια του Γιάννη… «Μην φοβάσαι να ανοιχτείς…» Η Δανάη ήθελε πίσω ότι είχε, ήθελε τους φίλους της…
Την επομένη μέρα σηκώθηκε και άρχισε να ετοιμάζεται!!! Φτάνοντας στο σχολείο το βλέμμα της αναζητούσε τον Γιάννη όμως, δεν το βρήκε πουθενά … Έπειτα πήγε και στην βιβλιοθήκη ούτε εκεί ήταν, έσκυψε το κεφάλι της και απογοητευμένη χώθηκε μες τα βιβλία της. Καθώς η ώρα περνούσε είχε πάει μεσημέρι και ένιωθε την κοιλία της να γουργουρίζει, έτσι πετάχτηκε στο απέναντι περίπτερο να πάρει κάτι. Λίγα λεπτά αργότερα όταν επέστρεψε ξαφνιασμένη βρήκε ένα σημείωμα πάνω στον βιβλίο της έλεγε «Κοιτά έξω» μετά από λίγο ένα χτύπημα στο κινητό της… «Λοιπόν θα βγεις η’ να μπω?» Έκπληκτη είδε από έξω το μοναδικό άτομο που αναζητούσε όλη μέρα να δει!! Μάζεψε αστραπιαία τα πράγματα της και βγήκε έξω! Γεια σου!!!του είπε χαμογελαστή! Γεια σου φιλί δεν έχει??είπε με παραπονεμένο ύφος! Ορίστε ! ανασηκώθηκε στιςμύτες της και τον φίλησε! Λοιπόν τι έχεις στο μυαλό σου??Τι θα έλεγες για μια βόλτα…??Για καφέ πάντα! Έγινε!!! Είπε και έπειτα μπήκαν σε ένα ταξί!! Έπιασαν την κουβέντα, η Δανάη απορροφημένη τον κοίταζε και μέσα στα μάτια του έβλεπε πολλά….. Αυτήν την σιωπή την ήρθε να σπάσει η φωνή του
Γιάννη όπου χαρούμενο είπε: Φτάσαμε!! Βγαίνοντας από το ταξί η Δανάη μαγεύτηκε από το όμορφο τοπίο που αντίκρισε !!!Μια καταπληκτική,ήρεμη καφετερία πάνω στην
θάλασσα μακριά από όλα και από όλους… Γύρω της υπήρχαν κρεμασμένα ξύλινα κρεμαστά που κάθε φορά που φυσούσε μια πανέμορφη μελώδια ακουγόταν που σε συνδυασμό με τα κύματαέδιναν το αίσθημα της απολυτής γαληνής!!!! Έκανε όμως κρύο κι ο Γιάννης περνώντας το χέρι του στην μέση της την οδήγησε μέσα δεν είχε πολύ κόσμο..Έτσι κάθισαν σε ένα απόμερο τραπέζι και παρήγγειλαν 2 ζεστές σοκολάτες, σιγά σιγά άρχισαν να ζεσταίνονται έτσι έβγαλαν τα παλτά τους και άρχισαν να μιλανε. Η Δανάη είχε χαλαρώσει γελούσε, ένιωθε πολύ καλά…
Ξαφνικά μια κρυφή απορία ήρθε να αλλάξει τη κατάσταση… Γιατί Δανάη μου??Γιατί άλλαξες τόσο απότομα??Τα θυσίασες όλα, πες μου σε παρακαλώ γιατί??Τον κοίταξε και η θλίψη στα μάτια της ήταν τόσο έντονη. Έτσι άρχισε να του μιλαεί όπως δεν είχε κάνει ποτέ ξανά σε κανέναν…Ένιωσε ανακούφιση επιτέλους μπορούσε να τα μοιραστεί όλα με κάποιον. Βγαίνοντας έξω άρχισαν να περπατάνε στην παράλια… Ο Γιάννης της
κρατούσε το χέρι σφιχτά σταμάτησαν να μιλανέ, τουλάχιστον όχι με λόγια αλλά με το βλέμμα… Κάθισαν κάτω ο ήλιος κόντευε να δύσει ,ήταν υπέροχα…!! Εκεί νη την στιγμή μόνο ένα πράγμα έμενε για να ολοκληρώσει αυτό που και οι 2 ένιωθαν… όμως δεν ήρθε… όχι εκείνη την στιγμή! Όταν βγήκαν από το ταξί είχε νυχτώσει, ο Γιάννης της ψιθύρισε «θα είμαι πάντα διπλά σου μην φοβάσαι» έσκυψε να την καληνυχτίσει.. Όμως τα χείλια του τον οδήγησαν στα δικά της χείλια, όλα αυτό που κρατούσαν μέσα τους τόσο καιρό ξαφνικά βγήκε. Εκείνη την στιγμή μια σταγόνα βροχής έπεσε στο μάγουλο της Δανάης άρχισε να βρέχει τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει, ο χρόνος σταμάτησε, τα συναισθήματα έκαναν παρτυ μέσα τους και μια έκρηξη ερώτα γέμισε την στιγμή!!! Η ξαφνική και σύντομη βροχή σταμάτησε. Τότε μόνο κατάλαβαν τι γινόταν διπλά τους, έσκασαν στα γέλια τότε ο Γιάννης την σήκωσε και την κράτησε στην αγκαλιά του! Η πιο μαγική λέξη βγήκε από το στόμα της «Σε χρειάζομαι… σε θέλω διπλά μου!!» Θα είμαι πάντα!! 2 χρόνια αργότερα… Ο Γιάννης μέσα στο τρένο κατευθύνεται προς την Θεσσαλονίκη, πάει να βρει την Δανάη!! Η Δανάη κατάφερε να περάσει στην σχολή που ήθελε στην Θεσσαλονίκη ενώ ο Γιάννης κάνει προς το παρόν τις σπουδές του στην Αθήνα… Η Δανάη και ο Γιάννης είναι μαζί!!! 2 χρονιά μαζί!! Το κουδούνι χτύπα… η Δανάη ανοίγει την πόρτα είναι ο Γιάννης με ένα τεράστιο μπουκέτο λουλούδια η Δανάη πεταχτεί πάνω του!!!! Μου έλειψες αγάπη μου!!! Αυτά είναι για σένα!! της δίνει τα λουλούδια και ένα κουτί από τα αγαπημένα της σοκολατακια Lacta!Αγκαλιασμένοι,κοιτάζονται και νιώθουν τόσο
μαγικά!!!!
Μια λέξη γεμίζει την σιωπή τους…« Σ’ αγαπώ»
Post new Comment