Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Όλα ξεκίνησαν από μια κόντρα στο διαδίκτυο περίπου τον Δεκέμβριο του 2007...μένω σε μια απ' τις 2 περιοχές των δυτικών προαστίων ανάμεσα στις οποίες επικρατεί χρόνια κόντρα. Έτσι έτυχε να είχα γράψει σε ένα forum που υπερασπιζόταν την άλλη περιοχή με αποτέλεσμα πολλοί χρήστες να μου στέλνουν e-mails (όχι και τόσο ευγενικά όπως ήταν φυσικό) και γενικότερα επικρατούσε ένας “διαδικτυακός τσακωμός” ανάμεσα σε μένα και τα μέλη που υπερασπίζονταν εκείνη την περιοχή. Μέσα από όλο αυτό γνώρισα μια κοπέλα που έμενε σε εκείνη την περιοχή και αρχίσαμε να μιλάμε συχνά μέσω internet. Aυτό συνεχιζόταν για κάποιο διάστημα μέχρι που έτυχε να την συναντήσω σε κοινό κέντρο που είχαμε πάει να διασκεδάσουμε και οι δυο. Ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο και αναγνώρισε ο ένας τον άλλον. Μετά από αυτό η “διαδικτυακή” μας φιλία πήρε άλλη μορφή.

Πλέον θεωρούμασταν γνωστοί και όχι απλώς δυο ξένοι που συνομιλούσαν στο διαδίκτυο. Οι τυχαίες αλλά και έμμεσα τυχαίες συναντήσεις μας συνεχίστηκαν για αρκετό διάστημα με αποτέλεσμα να συμπαθήσει ο ένας τον άλλον και το κλίμα να γίνει πιο ζεστό. Το καλοκαίρι του 2008 έτυχε να κάνω ένα πάρτυ μαζί με τους δυο κολλητούς μου στο οποίο κάλεσα και εκείνη την κοπέλα. Την ημέρα του πάρτυ έτυχαν διάφορα θέματα σχετικά με το ερωτικό μου παρελθόν τα οποία με έκαναν να είμαι πολύ στεναχωρημένος και φτάνοντας το πάρτυ στο τέλος του, από τους λίγους καλεσμένους που είχαν μείνει ήταν και εκείνη η κοπέλα. Αφού είχε κλείσει η μουσική εκείνη μου συμπαραστάθηκε βλέποντας με στεναχωρημένο και έτσι ήρθαμε ένα βήμα πιο κοντά. Έπειτα από αυτό η σχέση μας συνέχιζε να ακμάζει μέχρι που λίγους μήνες μετά πέρασα στην ίδια σχολή με την κοπέλα (φοιτούσε ήδη εκεί ένα χρόνο) και προσφέρθηκε να με ξεναγήσει.

 Έτσι καθώς ήμασταν στην ίδια σχολή οι συναντήσεις μας έγιναν όλο και πιο συχνές και δεν άργησαν να έρθουν και οι κοινοί έξοδοι ενώνοντας τις παρέες μας. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να αναπτυχθεί ανάμεσα μας μια καλή φιλία όπου ο ένας μοιράζεται με τον άλλον τα προσωπικά του. Την ίδια περίοδο άρχισα δουλειά ως PR σε κάποιο club της Αθήνας και εκείνη ερχόταν κάθε φορά με την παρέα της για να με βοηθήσει (καθώς πληρωνόμουν με ποσοστά). Περάσαμε κάποιες φάσεις που της έσπαγα τα νεύρα και με ψιλοέβριζε και φάσεις που λάτρευε ο ένας τον άλλον και ήταν πολύ καλή μαζί μου. Όλο αυτό το σκηνικό μεταξύ μας και καθώς την είχα ζήσει σε αρκετές φάσεις και είχα εξοικειωθεί με τον χαρακτήρα της με έκανε να είμαι μπερδεμένος για το τι νιώθω γι' αυτήν. Πέρασα στιγμές που ήθελα να την αρπάξω να την φιλήσω και άλλες που δεν ήξερα τι ήθελα. Ίσως είχε αρχίσει και κάποιο διακριτικό φλερτ ανάμεσα μας κάνοντας την κατάσταση ακόμα πιο μπερδεμένη. Στο όλο αυτό πρόβλημα βρήκα την λύση όταν την ημέρα των γενεθλίων μου (22 Μαρτίου 2009) εκείνη είχε οργανώσει μια τέλεια μέρα για μένα θέλοντας να με κάνει χαρούμενο, όμως...κάτι προς το τέλος της βραδιάς με έκανε να καταλάβω πως την είχα πατήσει άσχημα μαζί της. Εκείνο το βράδυ γινόμουν 19 και δεν κοιμήθηκα καθόλου από την στεναχώρια μου και περίμενα να ξημερώσει. Την επόμενη μέρα μιλήσαμε στο internet και κατάλαβε πως κάτι είχε συμβεί και είχε στεναχωρηθεί...όμως εγώ κρατούσα το μυστικό μου.

Λίγες μέρες αργότερα, 31 Μαρτίου είχαμε βγει εγώ αυτή και μια φίλη της και μόλις γύρισα σπίτι (περασμένα μεσάνυχτα) μιλήσαμε στο internet. Ήταν πλέον Πρωταπριλιά και σκέφτηκα να της κάνω μια ερωτική εξομολόγηση-φάρσα (ίσως χρησιμοποίησα και την μέρα ως άλλοθι για κάτι που φοβόμουν να κάνω λάθος, δεν ήθελα να χαλάσω την σχέση που είχαμε). Ξεκίνησα την ερωτική εξομολόγηση λέγοντας λόγια που ήθελα να πω καιρό αλλά νιώθοντας ασφάλεια λόγω της ημέρας. Εκείνη ήταν πολύ γλυκιά και έδειχνε να ανταποκρίνεται ώσπου διαπιστώνει πως είναι περασμένες 12 άρα και πρωταπριλιά και απογοητεύεται... Φυσικά της εξηγώ πως ότι είπα το εννοούσα και δεν ήταν φάρσα. Εκείνη την μέρα κοιμήθηκα ευτυχισμένος! Μετά από λίγες μέρες δίνουμε το πρώτο μας φιλί και επιτέλους είμαστε μαζί (σπάνιο και για μένα και για εκείνη να κάνουμε σχέση). Αισθανόμουν τόσα περίεργα που ήταν πλέον “κοπέλα μου” αλλά ταυτόχρονα και τόσο όμορφα.

Όμως…φαίνεται η σχέση μας δεν ήταν “αποδεκτή” από κάποιους και σε συνδυασμό με κάποια καβγαδάκια άρχισαν τα πρώτα γκρίζα συννεφάκια. Έπειτα από ένα καβγαδάκι μας συναντηθήκαμε και την ρώτησα αν θέλει να είμαστε μαζί και εκείνη μου απάντησε πως δεν ήξερε…μου μίλησε κάπως σκληρά και έτσι ήθελα να την βγάλω απ’ την δύσκολη θέση και αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Μετά από αυτό με πήγε ως την στάση για να πάρω το λεωφορείο και δυστυχώς ήρθε γρήγορα. Στάθηκα μπροστά στο λεωφορείο και είχα ένα δευτερόλεπτο να δράσω αναλόγως…να προσπαθήσω να την φιλήσω που τόσο πολύ ήθέλα εκείνη την στιγμή ή να μπω στο λεωφορείο. Έκανα το δεύτερο και έτσι πήρα το λεωφορείο για το σπίτι μου έχοντας ένα τεράστιο βάρος μέσα μου. Όσο περνούσαν οι μέρες κατάλαβα πως ήταν πολύ σημαντική για μένα. Έκανα προσπάθειες να ξαναείμαστε μαζί αλλά εκείνη έδειχνε να μην ανταποκρίνεται, για κάποιο λόγο όμως εμένα μου φαινόταν μπερδεμένη. Μετά από λίγες μέρες αφού έμαθε μια φίλη της για τον χωρισμό μας πήρε την πρωτοβουλία να της μιλήσει επειδή θεωρούσε άδικο αυτό που έγινε παρόλο που εγώ την αποθάρρυνα να το κάνει. Το ίδιο βράδυ που έγινε αυτό θα συναντούσα αυτήν την κοπέλα σε κάποιο club στο οποίο για πρώτη φορά θα εργαζόταν ως PR και η φίλη της μου δώσε να καταλάβω γεμάτη χαρά πως κάτι καλό με περίμενε εκείνο το βράδυ. Έφτασα στο club με ελπίδες αλλά ταυτόχρονα φοβόμουν μέσα μου πως κάτι θα χαλάσει αλλά παρολαυτά είχα ελπίδες. Όσο περνούσε η ώρα δεν έβλεπα κάποια κίνηση από μέρους της ώσπου έφτασε η ώρα που έπρεπε να φύγω. Μια λεπτομέρεια που αξίζει να σημειωθεί είναι πως όταν ήμασταν μαζί, στο τέλος μιας πολύ όμορφης βραδιάς, της χάρισα ένα κολιέ το οποίο είχε πάνω μισή καρδιά και την άλλη μισή την φόραγα εγώ. Έτσι εκείνο το βράδυ γεμάτος απογοήτευση καθώς πήγα να φύγω, την ώρα που την χαιρέταγα της έβαλα στο χέρι της το δικό  μου κομμάτι από το μενταγιόν και της είπα πως αν τυχόν ποτέ νιώσει πως θέλει να μαστε και πάλι μαζί να μου το ξαναδώσει πίσω και έτσι έφυγα.

Τους υπόλοιπους μήνες τους περάσαμε με διάφορους τσακωμούς, προσπάθειες να είμαστε σε ανοιχτή σχέση και πάλι τσακωμούς, γενικότερα μια μπερδεμένη κατάσταση. Το μόνο που μου ήταν πλέον ξεκάθαρο ήταν το ότι δεν υπήρχε ούτε μια μέρα που να ξυπνήσω και ή πρώτη ασυναίσθητη σκέψη της ημέρας να μην ήταν εκείνη. ΄Έτσι κατάλαβα πόσο πολύ την αγαπώ…μόνο που εκείνη δεν το πίστευε. Έτσι ένα βράδυ του καλοκαιριού που ήμασταν τσακωμένοι  έφυγα από το σπίτι, έκανα μια στάση σε ένα χρωματοπωλείο και πήρα τον δρόμο για το σπίτι της. Περίμενα να νυχτώσει ώστε να μην με πάρει κανείς είδηση και έπειτα έγραψα στον δρόμο μπροστά στο σπίτι της “Ναι λοιπόν σ’ αγαπώ”.

 
Δεν μπορούσα να της το πω καθώς δεν το χα πει ποτέ σε κανέναν στην ζωή μου αλλά με αυτόν τον τρόπο σκέφτηκα πως κάθε μέρα που θα βγαίνει από το σπίτι της ή θα βγαίνει στο μπαλκόνι της θα το βλέπει και μέχρι να σβήσει ίσως τελικά πιστέψει πως όντως την αγαπάω.

Τέλοσπαντων η ιστορία είναι ακόμα μπερδεμένη και δεν θέλω να σκέφτομαι πως θα ναι το τέλος της. Έχουν περάσει 8 μήνες από τότε που ήμασταν μαζί ‘επίσημα’. Ίσως σας φαίνεται μια ιστορία που δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, ίσως και μια ιστορία φτιαχτή από μένα και…ίσως κάποια μέρα πάρω πίσω το μισό μενταγιόν και να νιώθω πως είμαι αντάξιος του να το φοράω αλλά ίσως και να μην το πάρω ποτέ…ποιος ξέρει…