Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Τον γνώρισα σε ένα πάρτι και είχαμε κοινές παρέες. Η βραδιά ήταν όμορφη και περάσαμε υπέροχα, καθώς τον έβλεπα με διάφορους τρόπους να προσπαθεί να με εντυπωσιάσει. Δεν ανταλλάξαμε κινητά, παρόλο που βρισκόμασταν για αρκετό καιρό στις ίδιες παρέες. Εκείνος έξω από το σπίτι μου και εγώ έξω απ' το δικό του. Εκείνος στα μέρη που βγαίνω και εγώ να τον ψάχνω στα δικά του.

Ένα ατελείωτο παιχνίδι που έδειξε στους φίλους μας τι είναι ΑΓΑΠΗ. Να μη μιλάμε για όσα νιώθουμε, νομίζοντας ότι θα μας κοροϊδέψουν, τα μάτια μας όμως να στεγνώνουνε απ' την ατέλειωτη ώρα που περνούσαμε να κοιτάμε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου όποτε βρισκόμασταν. Να έχουμε γίνει το προσωπικό σίριαλ των κολλητών μας. Η μία βλακεία να ακολουθεί την άλλη, να τσακωνόμαστε απ' την πίεση που νιώθαμε κρατώντας κρυφά τα συναισθήματα μας. Να κλαίω για κάποιον που ξέρω ότι κάπου εκεί έξω κλαίει για εμένα. Να ταράζω την ηρεμία μου και κάθε φορά που ξυπνάω δίπλα σε κάποιον άλλο να τρέχω στον υπολογιστή μου για να γράψω στίχους για τον ένα και μοναδικό.

Είδα όμως ένα όνειρο και ήμασταν λέει σε έναν όμορφο κήπο. Μου κράτησε το χέρι και μου είπε πως για εμάς δε θα είναι ποτέ αργά. Έπεσα στην παγίδα του ονείρου μου και μόλις ξύπνησα ήμουν αποφασισμένη να τον βρω ακόμα και αν ήξερα ότι τα λόγια αυτά ήταν του υποσυνείδητου μου και όχι δικά του. Στη γνωστή στάση του λεωφορείο στον Ευαγγελισμό, που είχα πια μάθει ότι κάθε Πέμπτη 16.15 είναι εκεί, δεν ήταν! Το ρολόι γύρισε 16.16, (όταν το ρολόι δείχνει τον ίδιο αριθμό στην ώρα και στα λεπτά λένε ότι κάποιος σε σκέφτεται).

Τον είδα να βγαίνει απ' το μετρό και να με κοιτάζει έκπληκτος. Ο ουρανός συννεφιασμένος, έτοιμος να βρέξει. Δε μίλησε κανείς και για μια στιγμή ένιωσα ανόητη. Εγώ όμως ήμουν αυτή που ενώ τον αγαπούσα έβγαινα με άλλους και το ήξερε, ενώ αυτός δεν είχε βγει με άλλη κοπέλα απ' τη στιγμή που με γνώρισε. "Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου" είπα τρέμοντας και τα σύννεφα συγκινήθηκαν και άρχισαν να κλαίνε. Γέλασε αχνά και με πλησίασε, με αγκάλιασε. Κοιταχτήκαμε αλλά δε με φίλησε, πήγα να τον φιλήσω μα εκείνος το απέφυγε και με έσφιξε στην αγκαλιά του. Δάκρυζε γιατί δεν το πίστευε, νόμιζε ότι τον είχα γραμμένο όλον αυτόν τον καιρό. «σε ευχαριστώ που υπάρχεις» είπε κοιτάζοντας μέσα στα μάτια μου, όπως πάντα, αλλά αυτή τη φορά με φίλησε. Αυτός ο άγγελος υπάρχει και ένα κομμάτι μου είναι δικό του.