Ήταν καλοκαίρι, Χωρισμένη 2 μήνες και κάτι απο μία σχέση 3 χρόνων....Η διάθεση μου στα χειρότερά της..Δεν έκανα βήμα έξω απο το σπίτι..Ο αδερφός μου κ η παρέα του με έπεισαν να βγούμε.Πήγαμε σε ένα θερινό μαγαζί (14 Αυγούστου) κ απλά καθόμουν με ένα ποτό στο χέρι,περίμενα να βαρεθούν για να φύγουμε κ να πάω επιτέλους στο 'καταφύγιο' μου..Στο σπίτι.Εκεί ήταν κ 3 φίλες μου,με είδαν κ με φώναξαν.Έκατσα στο τραπέζι κ απλά περίμενα να περάσει η ώρα.Λίγο πρίν φύγω με πλησιάζει ένα παιδί,μου δίνει το χέρι κ μου λέει χρόνια πολλά..Τον κοιτάζω με απορία κ του λέω ευχαριστώ αλλά δεν γιορτάζω..Η διάθεση μου ξαφνικά άλλαξε πρός το καλύτερο..Ήταν το πρώτο κ το μόνο άτομο που με έκανε να σηκώσω το κεφάλι κ να χαμογελάσω.!Μέχρη εκείνη την στιγμή απλά δεν έδινα σημασία σε κανέναν κ σε τίποτα..Μιλούσαμε για καμιά ώρα κ κανονίσαμε να βγούμε για καφέ την επόμενη μέρα.
Έτσι κ έγινε.Εγώ με μία φίλη κ αυτός με έναν φίλο του.Περάσαμε υπέροχα...σε τρείς ώρες είπαμε τα πάντα,ήταν σαν να τον γνώριζα απο πάντα..με κοίταζε στα μάτια κ έλαμπε όλο το πρόσωπό του..το ίδιο λαμπερή ήταν κ η δική μου ματιά..Το μόνο άσχημο εκείνης της βραδιάς ήταν η απόφαση που είχα ήδη πάρει μετά τον χωρισμό μου,να φύγω απο την πόλη μου..(Πτολεμαίδα) κ να πάω Ξάνθη,του το είπα.Δεν του άρεσε αλλά δεν μπορούσε να με κάνει να αλλάξω γνώμη..δεν το προσπάθησε κάν..Το πρώτο μας ραντεβού ήταν κ το τελευταίο..Έτσι πιστεύαμε τότε..
Έφυγα κ δεν τον ξαναείδα.Μιλούσαμε που κ που,λέγαμε τα νέα μας μέσω κινητού..αλλά μέχρι εκεί.Εγώ έκανα σχέση με ένα άλλο παιδί (Θεσσαλονίκη πήγα τελικά) κ η επικοινωνία μας άρχισε να χάνεται σιγά σιγά..Προσπαθούσα να μην τον σκέφτομαι,να τον βγάλω απο το μυαλό μου αλλά ήταν αδύνατον.Δέν του είπα ότι εχω σχέση γιατί ήμουν σίγουρη πώς θα τον έχανα απο την ζωή μου κ αυτό δεν θα το άντεχα..Κακός αλλά έτσι έγινε.
Όταν πήγα στην πόλη μου βρεθήκαμε κ πάλι.Ήταν τόσο μαγικά που δεν μπορούσα να του πώ την αλήθεια..αυτό γινόταν κάθε φορά που βρισκόμασταν..3 χρόνια για την ακρίβεια..μέχρη που το έμαθε με έναν περίεργο τρόπο,απο μένα.Δέν περίμενα να συνεχίσουμε αλλά φτάσαμε στο σημείο (απο την ίδια κιόλας μέρα) να είμαστε αγκαλιά κ να κλαίμε μαζί.Βγαίναμε κρυφά κ δέν μπορούσαμε να κάνουμε όλα όσα θέλουμε σαν ζευγάρι..αυτό δεν μας χώρισε όμως,αντίθετα η αγάπη μας μεγάλωνε..κ μεγαλώνει.Περάσαμε απίστευτες στιγμές,ήταν πάντα δίπλα μου ακόμα κ σε προβλήματα που είχα με το άλλο πρόσωπο..με στήριζε,μου έδινε δύναμη,με βοηθούσε....το περίεργο είναι ότι κάνει ακόμα κ τώρα το ίδιο..εδώ κ 2 χρόνια.Δέν έχω ζήσει ποτέ κάτι που έστω να πλησιάζει αυτήν την λατρεία που νιώθω για το πρόσωπο αυτό.Όχι απλά αγάπη...πάθος...κάτι ακόμα πιό δυνατό που δέν υπάρχει λέξη να το περιγράψει.
Από το μαγικό ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ μέχρι κ σήμερα έχουν περάσει 5 χρόνια..Τα 3 με μυστικά απο μένα κ τα 2 με πολύ πόνο..κυρίος για εκείνον.Δεν θέλω να γυρίσω στην Πτολεμαίδα αλλά ούτε να συνεχίσω έτσι.Πρέπει να λάβει τέλος όλο αυτό το μπέρδεμα.ΠΩΣ ΟΜΩΣ?Τα επόμενα 5 πώς θα μας βρούν?Κάνουμε απίστευτα όνειρα κ ευχόμαστε να γίνουν όλα πραγματικότητα.Ξέχασα να σας πώ ότι δεν υπάρχει καλύτερο άτομο απο αυτόν..έχει τα πάντα στον μέγιστο βαθμό που αναρωτιέμαι αν μου αξίζει κάτι τέτοιο...
Post new Comment