Τη γνώρισα, πριν από δέκα περίπου χρόνια, σε κάποιο παιδικό πάρτι συμμαθητών. Ήταν η πρώτη φορά που έμενα αποσβολωμένος να κοιτώ μια γυναίκα χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί. Την παρατηρούσα να χαιρετά, να φιλά σταυρωτά μητέρες άλλων παιδιών, να κάθεται, να μιλά, να γελά και να εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας; ερωτική έλξη; μοίρα; Τι σημασία είχε αφού αγαπούσα τη γυναίκα μου, τα παιδιά μας κι είχα έναν ισορροπημένο γάμο, όπως όλα έδειχναν.«Παιχνίδια της μοίρας», σκέφτηκα και συνέχισα τη ζωή μου. Το ρολόι του υπνοδωματίου έδειχνε για πολλοστή φορά: 22:22!
Από τις συχνές τηλεφωνικές συνομιλίες του μικρού μου γιου με κάποιο συμμαθητή του, κατάλαβα από το επίθετο ότι πρέπει να ήταν γιός γνωστού μου. Ρώτησα το μικρό όνομα του πατέρα και επιβεβαιώθηκε ότι ήταν ο γνωστός μου. Η φιλία τους δυνάμωνε και σε κάποιο άλλο παιδικό πάρτι μου γνώρισε το φίλο του και τη μητέρα του.«Γνωρίζω το σύζυγό σας από παλιά και χαίρομαι που τα παιδιά μας κάνουν παρέα», είπα στη μητέρα του ανταλλάσοντας χειραψία. Ένας πρωτόγνωρος ηλεκτρισμός με διαπέρασε αφού επρόκειτο για την ίδια γυναίκα κι η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που φοβήθηκα μη γυρίσουν οι καλεσμένοι και με κοιτάξουν.
«Παιχνίδια της μοίρας» σκέφτηκα το ίδιο βράδυ, την ώρα που το ρολόι έδειχνε: 22:22 και συνέχισα τη ζωή μου. Δυο καλοκαίρια αργότερα η μοίρα μας επιφύλασσε κι άλλη έκπληξη.«Τι κάνετε εδώ;», με ρώτησε απορημένη.«Το εξοχικό μας είναι το διπλανό», της απάντησα καθώς είμαστε κι οι δυο καλεσμένοι κοινών φίλων. Μιλήσαμε για διάφορα αν και έδειχνε στενοχωρημένη. Κάποια σοβαρά προβλήματα μέσα στο γάμο της την είχαν αναγκάσει να ζητήσει διαζύγιο. Κατέρρεε ψυχολογικά κι ένοιωσα την ανάγκη να την ακούσω. Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να αφήνουμε τον συνομιλητή μας να μιλά χωρίς να τον διακόπτουμε ή να του εξιστορούμε δικά μας παθήματα; Μιλούσε και θαύμαζα ολοένα και περισσότερο την αντικειμενικότητά της, κάτι που μαρτυρούσε δύναμη ψυχής. Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2006 όταν το καράβι του γάμου μου ναυαγούσε κι εγώ αρνιόμουν πεισματικά να εγκαταλείψω, κάνοντας κάθε δυνατό ελιγμό και προσπάθεια. Τότε βρέθηκε, για πολλοστή φορά, τυχαία μπροστά μου. Μιλήσαμε για τα προβλήματα που της δημιούργησε η τελευταία της σχέση και για τους έξη μήνες παράτασης που έδωσα στο γάμο μου μέχρι να τελειώσει τις πανελλήνιες ο μεγάλος μου γιός. Συζητούσαμε κι απ’ τη μια έβλεπα την ψυχή της να πονά, να αγωνίζεται αναζητώντας την αγάπη κι απ’ την άλλη εμένα να με τυλίγει πρωτόγνωρη ζεστασιά. Ένοιωθα τόσο όμορφα δίπλα της που λίγο ήθελα να την βάλω στην αγκαλιά μου, ν’ ανοίξω τις φτερούγες μου και να την πάρω κάπου μακριά, για να μην την πληγώνουν, να μην την πονούν.«Τόσο κοινές ζωές;», αναρωτήθηκα το ίδιο βράδυ λίγο πριν κλίσω τα μάτια μου. Το ρολόι έδειχνε: 22:22!
Πέρασαν οι γιορτές ανταλλάσοντας τηλεφωνικές ευχές και σε κάποια συνάντηση, καθώς το έφερε η συζήτηση, σχολίασα θετικά τη διαφήμιση της Lacta που προβαλλόταν εκείνη την περίοδο.«Εγώ και εσύ θα πει Θεός», τόνισε κι η καρδία σκίρτησε μέσα μου. Οι μέρες περνούσαν όταν με ρώτησε τι μπορεί να συμβολίζει το 22:22 που έβλεπε συνεχώς μπροστά της τα δυο-τρία τελευταία χρόνια που κοίταγε το ρολόι.«Μαζί από την αρχή, μαζί εδώ, μαζί στο μέλλον, μαζί στην αιωνιότητα», της απάντησα χωρίς να το σκεφτώ και την έσφιξα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Ήταν η δεύτερη απόδειξη που έπαιρνα για το ποια είχα στην αγκαλιά μου. Είχα το άλλο μου μισό νοιώθοντας όπως ο Αδάμ με την Εύα, ο Αντώνιος με την Κλεοπάτρα, ο Περικλής με την Ασπασία, ο Ορφέας με την Ευριδίκη. Οι δυο μήνες που πέρασαν δίπλα της έφεραν τόσες ομορφιές όσες δεν είχα γνωρίσει σ’ ολόκληρη τη ζωή μου. Ήμουν ευτυχισμένος, γεμάτος δύναμη, αισιοδοξία και πιο ολοκληρωμένος από ποτέ! Κι εδώ ξεκίνησαν οι δοκιμασίες που περνούν όλες οι μεγάλες αγάπες.«Θέλω να μείνω μόνη μου αυτό το διάστημα», δήλωσε τηλεφωνικά χωρίς να υπάρχει καμιά λογική. Ίσως να νομίζει ότι χρησιμοποιώ τα γνωστά τεχνάσματα των παντρεμένων για να την κατακτήσω, σκέφτηκα σεβόμενος την επιθυμία της. Άντεξα τον πόνο των τεσσάρων μηνών, χώρισα την προκαθορισμένη ημερομηνία και την ενημέρωσα τηλεφωνικά.«Γύρισα σελίδα», απάντησε ψυχρά χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ξανά το γιατί. Οι λόγοι που θα μπορούσαν να την έχουν κάνει να πάρει μια τέτοια απόφαση, πολλοί. Δεν της άρεσα πλέον, υπήρχε κάποιος άλλος στη ζωή της, δεν ήμουν το πρότυπο του άντρα που είχε σχηματίσει μέσα της… Και πώς εξηγούνται τότε τα όσα είχε πει και τα μηνύματα που είχε στείλει; Πάλεψα προσπαθώντας να μη γίνω φορτικός, αφού αξίζει να παλεύουμε για κάτι που πιστεύουμε και αγαπάμε, φάγαμε δυο φορές μαζί στα τρία χρόνια που ακολούθησαν και το μόνο που είπε για την εξήγηση που μου όφειλε ήταν πως ένοιωθε φόβο μαζί μου. Αυτό όχι μόνο το άκουγα για πρώτη φορά, αλλά ερχόταν σε αντίθεση με τα θετικά σχόλια των συνομιλητών μου για το πρόσωπό μου. Σεβάστηκα ξανά την επιθυμία της και δεν την ξαναενόχλησα. Επειδή οι αληθινές ιστορίες αγάπης κλείνουν αίσια, το τέλος θα μπορούσε να εξελιχτεί ως εξής: Επιλέγεται το 22:22, γυρίζεται, το βλέπει κι αυλαία κλείνει από την Lacta, τη σοκολάτα που την άνοιξε, ευελπιστώντας για το τέλος της!
Post new Comment