Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

 ‘’με λένε Μαντώ και ξέρω ότι κάποτε , όταν θα ναι καιρός θα με βρεις θα είμαι αυτό που θα ψάχνεις και θα το καταλάβουμε μέσα από μια ματιά ..’’
Αυτό είχα γράψει στο περιτύλιγμα της αγαπημένης μου σοκολάτας όταν ήμουν μόλις 13 χρονών και άφησα το χαρτί να  ταξιδέψει με τον άνεμο…

Πέρασαν 17 χρόνια ..είχα ξεχάσει την ευχή μου και ξαφνικά έγινε κάτι συνταρακτικό. Εκεί που κατέβαινα τα σκαλιά στο μετρό, με μεγάλη βιασύνη γιατί είχα καθυστερήσει στην δουλειά, κολλάει ένα περιτύλιγμα σοκολάτας  στο τακούνι του παπουτσιού μου και πάω να πέσω, ενώ  ένα χέρι με σταματάει από τον ώμο και με κρατάει με δύναμη, με γλιτώνει από την πτώση.
‘’  Χίλια συγνώμη αυτό το χαρτάκι είναι δικό μου ,δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσε να αποτελέσει φονικό όπλο’’ είπε ο άγνωστος μέχρι τότε άντρας και μου χαμογέλασε με αμηχανία .

Αισθάνθηκα εξαγριωμένη που πέταξε το σκουπίδι του στα σκαλιά, κόντεψα να σκοτωθώ ..μα δεν είπα τίποτα γιατί τα μάτια αυτά ήταν τα μάτια που φανταζόμουν τότε όταν είχα γράψει σε εκείνο το χαρτί. Συνέχισε να με κοιτάει κι αυτός, σαν να με ήξερε. Ξεκόλλησα το χαρτάκι και με αγωνία το κοίταξα …αυτό ήταν!  

Η ιστορία όπως καταλαβαίνετε συνεχίστηκε …κάπως!
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι  δεν  τελείωσε ποτέ δεν τελειώνει .Ακολουθεί μια γλυκιά διαδρομή, μια γεύση σαν αυτή που σου αφήνει η αγαπημένη σου σοκολάτα…lacta…lactara για ζωή και έρωτα.