Είμαι η Εύα και αυτή είναι η δικιά μου ιστορία αγάπης μια ιστορία που μου άλλαξε τη ζωή.
Λένε πως όλα τα ωραία συμβαίνουν όταν δε το περιμένεις. Όταν δε ψάχνεις να βρεις αυτό το κάτι που σου λείπει για νέα νιώσεις ολοκληρωμένος άνθρωπος για να νιώσεις την απόλυτη ευτυχία. Κάτι τέτοιο συνέβη και σε μένα με αποτέλεσμα να γνωρίσω το άλλο μου μισό, τον άντρα της ζωής μου.
Ήταν Ιούλιος του 2009. Σάββατο πρωί, ο ήλιος έξω έκαιγε κι εγώ μέσα σε τέσσερις τοίχους ενώ μαγαζιού, καθότι πωλήτρια, μαζί με τη συνάδελφο μου με την οποία όμως ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Η σχέση μας ήταν καθαρά επαγγελματική. Δε την θεωρούσα φίλη μου, δε με θεωρούσε φίλη της.
Θυμάμαι καθόμουν κοντά στη βιτρίνα του καταστήματος, δουλειά δεν είχαμε κι εγώ χάζευα την ηλιόλουστη μέρα που είχε ξημερώσει και τα αυτοκίνητα που πηγαινοερχόντουσαν. Το μυαλό μου ταξίδευε σε ωραίες παραλίες και φανταζόμουν εμένα πάνω σε μια ξαπλώστρα να ξεκουράζομαι πίνοντας μια δροσιστική γρανίτα.
Ξαφνικά γύρισα, κοίταξα τη συνάδελφο μου και εντελώς αυθόρμητα της πρότεινα μετά τη δουλειά να πηγαίναμε για μπάνιο. Με κοίταξε παράξενα, νόμιζε πως κάτι έπαθα, με κοιτούσε σα να έβλεπε εξωγήινο, λογικό αν σκεφτείς ότι ποτέ δε πηγαίναμε κάπου μαζί. Φυσικά δέχτηκε με χαρά, με τον όρο όμως να έφερνε και το κολλητό της μαζί. Δεν είχα κανένα πρόβλημα, άλλωστε ήδη τον γνώριζα.
Ήταν ήδη μεσημέρι και πλησίαζε η ώρα για να κλείσουμε. Εγώ είχα προλάβει και είχα σκεφτεί λίγο καλύτερα την πρόταση μου. Σκέφτηκα ότι αυτοί οι δυο θα είχαν να πουν τα δικά τους, όποτε γύρισα και είπα στη συνάδελφο μου πως εγώ θα πήγαινα στο σπίτι. Αντέδρασε, μου είπε πως δε θα γινόταν κάτι τέτοιο και πως ήδη το είχαμε κανονίσει, δε θα ήταν ωραίο να το ακυρώσω τελευταία στιγμή και μου είπε πως δεν ήθελε να πάει μόνη της με δυο άντρες… δυο άντρες; Μα μόνο ο κολλητός της θα ερχόταν. Μου είχε πως είχε μιλήσει με το κολλητό της και της είχε πει πως θα ερχόταν μαζί και κάποιος φίλος του.
Συμφώνησα, κλείσαμε το μαγαζί και ξεκινήσαμε. Είχαμε δώσει ραντεβού κοντά στο σπίτι του κολλητού της. Εμείς θα πηγαίναμε με το αυτοκίνητο μου. Περάσαμε μπροστά από το σπίτι του κολλητού της, δε βρήκαμε να παρκάρουμε, όποτε τον πήραμε τηλέφωνο και του είπαμε πως εμείς θα πηγαίναμε στη παραλία και θα τους περιμέναμε.
Φτάνοντας εμείς πήγαμε στα αποδυτήρια ν’ αλλάξουμε. Μέχρι να ετοιμαστούμε εμείς, εκείνοι είχαν βρει θέσεις να καθίσουμε. Μας πήραν τηλέφωνο, μας είπαν που περίπου κάθονται και πήγαμε να τους βρούμε.
Μόλις φτάσαμε έβλεπα τον κολλητό της συνάδελφου μου αλλά πουθενά το φίλο του, ο οποίος είχε ήδη βουτήξει στη θάλασσα.
Καθώς λοιπόν προσπαθούσα να δω κάποιον που θα μπορούσε να ήταν αυτός που ψάχναμε σκούντηξα τη συνάδελφο μου για να δει αυτό που έβλεπα κι εγώ. Τον ωραιότερο άντρα πάνω στη γη, ο οποίος έβγαινε από τη θάλασσα, πέρασε όσους ήταν μπροστά του και σταμάτησε ακριβώς μπροστά μου. Με χαιρέτησε, με ρώτησε γιατί αργήσαμε και μου συστήθηκε.
Τότε συνειδητοποίησα πως ήταν ο τέταρτος της παρέας, του άπλωσα το χέρι να συστηθώ, του είπα πως ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ ΠΟΛΥ που τον γνώριζα και έσκασα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Είχα ερωτευτεί με την πρώτη μάτια και μάλλον τα αισθήματα ήταν αμοιβαία αφού καθίσαμε στη παραλία μέχρι αργά το βράδυ συζητώντας για τα πάντα και το αστείο ήταν ότι συμφωνούσαμε σχεδόν σε όλα.
Φύγαμε και είπαμε να πηγαίναμε να ετοιμαστούμε για να βγαίναμε για ένα ποτάκι. Κάποιος όμως δεν ήθελε να τον ξαναδώ εκείνο το βράδυ αφού το αμάξι μου είχε χαλάσει και δε μπορούσα να πάω να τους βρω. Τραγική ειρωνεία; Το επόμενο πρωί εκείνος έφευγε για Κρήτη που ήταν καλεσμένος σ’ ένα γάμο. Ξέχασα να πω ότι όλα αυτά διαδραματίζονται στη Κέρκυρα.
Και συνεχίζω… στο άκουσμα ότι θα έφευγε απογοητεύθηκα, νόμιζα πως δε θα τον έβλεπα ξανά. Άλλωστε δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε τηλεφωνά. Όμως το όνομα του και μόνο μου έφτανε για να τον βρω αν ήθελα…. Έβαλα το όνομα του στο facebook και αμέσως τον είχα βρει… όπως και κάθε άλλη πληροφορία. Για παράδειγμα, είχα ανακαλύψει ότι τα γενέθλια μας είχαν μια μέρα διάφορα.
Είχαν περάσει τρεις μέρες και το μυαλό μου είχε μένει κολλημένο σ’ εκείνο το Σάββατο. Άνοιξα τον υπολογιστή μου και μπήκα για λίγο στο facebook. Είχα ένα εισερχόμενο μήνυμα. Άνοιξα να δω από ποιον ήταν κι έκπληκτη ανακάλυψα πως ήταν από εκείνον, μου έλεγε ότι δε με είχε ξεχάσει, ότι θα επέστρεφε σύντομα και…. Και το τηλέφωνο του.
Οι μέρες πέρασαν, εκείνος γύρισε και επιτέλους θα συναντιόμασταν ξανά όλοι μαζί. Πήγαμε για ποτό σ’ ένα υπέροχο μέρος με φανταστική θεά. Καθόμουν δίπλα του και κοιτούσα το τοπίο. Τότε είδα ένα αστέρι να πέφτει. Απογοητευμένη όπως ήμουν από διάφορες σχέσεις στη ζωή μου έκανα μια ευχή, να βρω κάποιον να μ’ αγαπήσει αληθινά. Τότε εκείνος γύρισε, με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε το πιο γλυκό φιλί της ζωής μου, λες και είχε ακούσει την ευχή μου, η οποία είχε πραγματοποιηθεί.
Το άσχημο στην όλη ιστορία; Εκείνος σ’ ένα μήνα ξανάφυγε διότι τον ανάγκαζε η δουλειά του. Είναι ναυτικός και για τέσσερις μήνες θα λείπει όμως εγώ είμαι εδώ και τον περιμένω για να ζήσουμε τα καλύτερα…όπως λέμε και οι δυο.
Post new Comment