Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Πώς ξεκινούν λοιπόν τα παραμύθια; «Μια φορά και έναν καιρό...»...έτσι λοιπόν ξεκινά κι αυτή η ιστορία αγάπης...

«Μια φορά και έναν καιρό, ήταν η Γιωλένη και ο Θανάσης...ο Θανάσης και η Γιωλένη...Θυμάσαι...;

Αποφοίτηση 1992...και όλα τότε άρχισαν...ή μήπως όχι; Συμμαθητές για 3 χρόνια στο Λύκειο, συνεπιβάτες στο ίδιο πούλμαν... «συγκάτοικοι» στην ίδια γειτονιά...Έζησες τις εμπειρίες σου, έζησα τους ενθουσιασμούς μου και το μόνο κοινό που είχαμε μέχρι τότε ήταν τα βλέμματα που συναντιόντουσαν σε κάποιο διάλειμμα ή σε κάποιο μάθημα που δεν έλεγε να τελειώσει...μέχρι που ήρθε η αποφοίτησή μας...ανάμεσα σε τόσους φίλους και τόσες φίλες, βρεθήκαμε να ποζάρουμε ο ένας πλάι στον άλλον και η μοίρα μόλις είχε ξεκινήσει τα παιχνίδια της... αποφοιτήσαμε λοιπόν και μετά χαθήκαμε...

Μύκονος ,Καλοκαίρι 1996... ένα ξυπόλυτο κοριτσάκι με πλησιάζει με 4 κόκκινα τριαντάφυλλα μου τα προσφέρει και μου λέει: «Με θυμάσαι;» ενώ με το μικρό της δαχτυλάκι μου δείχνει εσένα ανάμεσα σε πολλά άγνωστα πρόσωπα... Το ξημέρωμα μας βρήκε σε μια απομονωμένη παραλία της Μυκόνου να μιλάμε για όλα αυτά που μέχρι τότε μόνο τα βλέμματα και η σιωπή μας μπορούσαν να πουν... Εσύ φοιτητής στην Αμερική , εγώ φοιτήτρια του Αιγαίου... ήξερες ότι θα χανόμασταν...ήξερα ότι το καλοκαίρι δεν ήταν αρκετό... όμως το ζήσαμε...όσο λίγο κ αν ήταν ...ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Και χαθήκαμε...

Τα χρόνια πέρασαν, η επικοινωνία μας είχε μείνει μόνο σε κάποιο e-mail για ευχές Χριστούγεννα και Πάσχα. Εσύ Αμερική ... εγώ Ελλάδα κι όμως κάτι πάντα να μας ενώνει...Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου ένα γράμμα σου...είχε μέσα μια εφημερίδα μ’ ένα άρθρο αφιερωμένο σε σένα ... και στις επιτυχίες σου και με κόκκινα γράμματα «Με θυμάσαι;»... τ όνειρο σου λοιπόν γινόταν πραγματικότητα. Αστροναύτης ... Θα ήσουν λοιπόν ένας από τους λίγους τυχερούς που θα ζούσες τ’ όνειρο εκεί έξω... όπως διάβαζα την εφημερίδα, μου ήρθαν στο μυαλό, σκέψεις σου που τότε είχες μοιραστεί μαζί μου... «Άν καταφέρω να βγω εκεί έξω, θέλω να ξέρεις ότι στην απόλυτη μοναξιά του διαστήματος, θα μου κρατάνε συντροφιά οι πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει μαζί σου, το ζεστό σου χαμόγελο και τα πιο αθώα, παιδικά μάτια που έχω δει ποτέ μου...»Το εισιτήριο για Αμερική είχε ήδη βγει...

Ερχόμουν κοντά σου, ήθελα να το ζήσω μαζί σου τ’ όνειρο. Ήξερα ότι με το γράμμα σου, με καλούσες κοντά σου...Άνοιξες την πόρτα στον 28ο όροφο του ουρανοξύστη που έμενες και όλα ήταν σαν να άρχιζαν από κεί που τα είχαμε αφήσει...οι σκανταλιές στο σχολείο, οι διαδρομές με το σχολικό, η αποφοίτηση, το καλοκαίρι εκείνο... όλα γινόντουσαν ένα και έδεναν αρμονικά σε μια και μόνο πρόταση... «Με θυμάσαι;»...Ο Θανάσης και η Γιωλένη από τότε είναι μαζί...αχώριστοι...και στο πρώτο του ταξίδι για το διάστημα ο Θανάσης είχε στις αποσκευές του μια φωτογραφία της Γιωλένης κολλημένη πάνω σε μια lacta .....γιατί ναι... ήταν είναι και θα είναι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής του...! Για πάντα!