Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Υπάρχει αδερφή ψυχή για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη... Τώρα το πιστεύω!!!!!!!

Όταν πρωτογνώρισα τον Φώτη ένοιωσα από τη πρώτη σιγμή πως κάτι μας ένωνε. Βέβαια, τότε πίστευα πως αυτό που μας ένωνε ήταν μια πολύ δυνατή φιλία καθώς μια πολύ καλή μου φίλη ήταν ερωτευμένη μαζί του και εγώ τον έβλεπα περισσότερο σαν κουμπάρο παρά εραστή . Μια μέρα που είχαμε βγει όλοι μαζί υπήρχε ένας ηλεκτρισμός μεταξύ μας που όλοι μπορούσαν να τον δουν. Ο Φώτης με κοιτούσε μες στα μάτια και ήταν σαν να τον ήξερα μια ζωή και όχι λίγες εβδομάδες. Το ίδιο ένιωθε και εκείνος... Χωρίς να το καταλάβω μείναμε μόνοι να μαλώνουμε για το τελευταίο κομμάτι της αγαπημένης μας σοκολάτας που είχαμε αγοράσει πριν λίγο. Ο Φώτης ήρθε πολύ κοντά μου και εγώ υπνοτήστηκα απο τη γλυκιά του όψη. Τα χείλη του άγγιξαν απαλά τα δικά μου αλλά εγώ τραβήχτηκα... Είχα μια φίλη που πέθαινε για εκείνον και περνούσαμε ώρες ατελείωτες να βρούμε ποια είναι εκείνη που του είχε κλέψει τη καρδιά.Επίσης, Μόλις πριν από λίγους μήνες είχα μά8ει ότι η ίδια μου η ξαδέρφη που ήταν σαν αδερφή μου ήταν πλέον ζευγάρι με το αγόρι που ορκιζόταν ότι ζούσε μόνο για εμένα... δεν ήθελα να περάσει και η φίλη μου τον ίδιο πόνο. Έφυγα χωρίς να πω αντίο σε κανέναν, μόνο ψέλισα Αυτό δεν πρέπει να το μάθει κανείς και εξαφανήστηκα απο τη καφετέρια.

Ο καιρός πέρασε και μαζί του και ο επηφανειακ ος έρωτας της φίλης μου για τον Φώτη... Αποφέυγαμε ο ένας τον άλλον φυσικά για όσο καιρό είχαμε κοινή παρέα αλλά κάποια στιγμή και η ίδια η φίλη μου σταμάτησε να βγαίνει με τα παιδιά και έτσι χαθήκαμε εντελώς με εκείνη τη παρέα.

Ένα κρύο πρωινό του Σαββάτου στο δρόμο μου για το φροντηστήριο θυμήθηκα πως μου είχαν τελειώσει τα τσιγάρα έτσι πέρασα απο ένα περίπτερο εκεί κοντά για να αγοράσω. Ξαφνικά μου ήρθε μια τρελή όρεξη για σοκολάτα. Τα μάτια μου σάρωσαν γρήγορα το περίπτερο για να βρούνε την lacta που τόσο λαχταρούσα.
Ε... συγγνώμη... Lacta δεν έχετε?
Ήταν η τελευταία... ακουσα μια γνώρημη φωνή φωνή πίσω μου. Γύρισα να κοιτάξω τον άνθρωπο που μου ΄εκλεψε την αμαρτία μου μέσα απο τα χέρια και τι να δω? Τον Φώτη... Τον Φώτη να με κοιτάει με την ίδια έκπληξη που τον κοιτούσα κι εγώ.
Φώτη?!
Ζένια!!! το πρόσωπό του σοβάρεψε Από πότε καπνίζεις???!!!!
Δεν απάντησα σε εκείνη την ερώτηση απλά τον πήρα από το χέρι και πήγαμε στο γνωστό παρκάκι που μαζεβόμασταν πάντα πριν πάμε στη κεφετέρια... Πήρα τη μητέρα μου τηλέφωνο να την ενημερώσω ότι δεν θα πάω τελικά φροντηστήριο και να τους πει πω ήμουν άρρωστη. Δεν τη πέιραξε, αντίθετα με παρακαλούσε να βγω λίγο... είχα πάθει υπογλυκαιμία από το πολύ διάβασμα για τις πανελλήνιες. Κανονήσαμε το απόγευμα να βγούμε όλοι μαζί όπως παλιά. Όλως παραδόξως δεν υπήρχε καμία αμηχανία, σχεδόν είχαμε ξεχάσει το περιστατικό αλλά ακόμα όταν κοιτούσαμε ο ένας τον αλλον νιώθαμε τον ίδιο ηλεκτρισμό.

Το απόγευμα έφτασε, σίγουρα τα πράγματα δεν ήταν όπως παλιά... Η παρέα δεν θα μπορούσε να γίνει όπως ήταν, ο δεσμός είχε χαθεί αλλά ένας δυνατός δεσμός είχε γεννηθεί ανάμεσα σε εμένα και τον Φώτη.

Μετά από εκείνο το απόγευμα μιλούσα κάθε μέρα με τον Φώτη. Έγινε ο καλύτερος μου φίλος. Μια αγκαλιά του έφτανε για να τα δω όλα διαφορετικά. ΣΙγά σιγά είχα αρχίσει να τον ερωτεύομαι αλλά δεν έλεγα ούτε έκανα τίποτα γιατί από τη μεριά του ένιωθα πως όσο δυνατά και να ήταν τα αισθήματα ήταν μόνο φιλικά.

Μετά από λίγο καιρό, όμως, ξαναχαθήκαμε. Οι υποχρε ωσεις ήταν πολλές και για τους δυο μας και είχαμε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Εκείνος τα έφτιαξε με μία κοπέλα και μετρούσαν πολλούς μήνες μαζι άρα εγώ ερχόμουν δεύτερη... Πάντα ήμουν δεύτερη... Είχα την ευκαιρία μου να είμαι μαζί του αλλά την έχασα... Γι αυτό αποφάσισα να προχωρήσω κι εγώ...

Φεύγω Λονδίνο... μου είπε μια μέρα από το msn. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.
Φεύγω Λονδίνο τέλη Αυγούστου...
Και η Κατερίνα? (η κοπέλα του)
Η Κατερίνα θα έρθει κι αυτή για σπουδές του χρόνου... Μέχρι τότε πρέπει να αντέξουμε... Φοβάμαι Ζένια... Φοβάμαι... Θα είμαι μόνος... όσο και αν πονούσα έπρεπε να είμαι δυνατή για εκείνον... οι μέρες πέρασαν γρήγορα. Πιο γρήγορα από ότι υπολόγιζα.

Πηγαίνοντας να συναντήσω κάτι φίλους μου τον είδα μέσα στο λεωφορείο. Τι λύτρωση...! έβλεπα το Φώτη μου! Τον άγγελό μου... Είχα χάσει τον ήλιο μου εδώ και τόσο καιρό και η σχέση που έκανα στεύθηκε με απόλυτη αποτυχία και με άφησε ακόμη πιο πληγωμένη από ότι ήμουν. Είχα να τον δω από το Μάιο και ήταν Αύγουστος, δεν μας είχε δωθεί η ευκαιρία να συναντη8ούμε... μόνο μιλούσαμε καμιά φορά στο msn. Ο Φώτης μου........... Τα μάτια μου βούρκωσαν. Στην αρχή κόμπιασα λίγο αλλά το σώμα μου σαν μαγνήτης τραβήχτηκε στην αγκαλιά του. Τα κλάματα δεν άργησαν να με πιάσουν. Σε όλη τη διαδρομή με είχε στην αγκαλιά του και μου χάιδευε τα μαλλιά. Με φιλούσε και μου ψι8ήριζε πως όλα θα πάνε καλά ενώ κι εκείνος δάκρυζε... Πριν φύγει άνοιξε τη τσάντα-ταχυδρόμου που είχε μαζί του και μου έδωσε μια Lacta η οποία είχε λιώσει από την υψηλή θεμοκρασία. Στη χρωστούσα... μου είπε με ένα πικρό χαμόγελο, Θα μου λείψεις ... Οι δρόμοι μας χωρήστηκαν και πάλι... και ο προσωπικός μου παράδεισος πήγε σε εκείνη να περάσει το προτελευταίο βράδυ του.

Ήμουν ένα πτώμα... ήμουν νεκρή... Νόμιζα πως γύρισα σπίτι έρποντας. έβαλα τα τραγούδια που αγαπούσε και πήρα τη Lacta που μου έδωσε. Λιωμένη όπως ήταν την άνοιξα και κατάπια σιγά σιγά κάθε της κομμάτι... σαν να έπαιρνα μέσα μου εκείνον... Σαν μια 8εία κοινωνία... ο Φώτης μου...

Κάθησα στο pc και άνοιξα το facebook μήπως βρω τη κολλητή μου μέσα για να μιλήσουμε. Ο Φώτης ήταν on line αλλά αποφάσισα να μη του μιλήσω. Πάνω που πήγα να κλείσω το pc, εφόσον καμια απο τις κολλητές μου δεν ήταν μέσα, ο Φώτης μου άνοιξε παράθυρο.
Ζένια χάρηκα πολύ που σε είδα σήμερα. Μου είχες λείψει πολύ... άργησα λίγο να απαντήσω. Τι να του πω? Πρέπει να του το πω.... αλλά πως...? Σ αγαπώ............ μόνο αυτό...
Κι εγώ χάρηκα που σε είδα, Φώτη... Μη χαθείς... δεν θα το αντέξω... σε χρεάζομαι...
Ζένια σε αγαπάω! είδα να πετάγεται ξαφνικά στην οθόνη μου Πάντα σε αγαπούσα σημαίνεις πολλά για εμένα... είσαι τα πάντα για εμένα αλλα δεν στο είπα ποτέ γιατί δεν ήθελα να σε χάσω! σε αγαπώ... Είναι πολύ αργά τώρα... το ξέρω αλλά δεν ξέρω τι θα κάνω εκεί... δν ξέρω πως θα αντέξω χωρίς καν την ελπίδα ότι μπορεί να πέσω πάνω σου στο λεωφορείο, ή ότι θα σε δω έστω από μακριά όταν κάθεσαι στο πάρκο... Μπορεί να μη με έβλεπες αλλά ήμουν πάντα εκεί... δεν υπάρχει μέρα που να μη πέρασα να σε δω έστω για λίγο. Τ βράδια καμιά φορά έρχομαι και κάθομαι κάτω από το σπίτι σου μόνο για να νιώσω ότι είσαι κοντά. Είμαι τρελός... το ξέρω, αλλά δεν έχω ξαναγαπήσει έτσι... τα χέρια μου ήταν σαν κούτσουρα πάνω στο πληκτρολόγιο... δεν ήξερα τι να γράψω... τι να πω... τελικά κατάφερα να γράψω αυτό που πάντα ήθελα να φωνάξω...
Κι εγώ σ αγαπώ αγάπη μου... πάντα σε αγαπούσα... αλλά ποτέ δεν ήσουν δικός μου... σ λατρεύω! δεν ζω χωρίς εσένα! είσαι η ζωή μου!! αλλά υπάρχει και η κατερίνα στη μέση ψυχή μου...!
έρχομαι από το σπίτι σου τώρα! είπε και βγήκε από το fb.
Με τις πιτζάμες μου και τις σαγιονάρες μου κατέβηκα κάτω στη πηλωτη... ήταν εκεί... με το μηχανάκι του. Μέναμε πολύ κοντά αλλά πάνω στη φούρια του να έρ8ει ξέχασε ακόμα και πως να περπατάει όπως μου είπε αργότερα... Τι κουλός άνθρωπος! :P
έτρεξα στην αγκαλιά του και έκανα αυτό που ήθελα να κάνω εδω και 2 χρόνια. Φίλησα τα υπέροχα χείλη του!!!!! Από τότε είμαστε μαζί και αντέξαμε παρά την απόσταση!

Ήμουν, είμαι και θα είμαι για πάντα δική του κι εκείνος δικός μου. Η αγάπη μας μετράει 3 χρόνια και η σχέση μας 1 αλλά είναι σαν να είμαστε μαζι χρόνια!

Κάθε βδομάδα λαμβάνει το δέμα με την αγαπημένη μας σοκολάτα και ένα σ αγαπώ στο περιτύλιγμά της... Γιατί όπως λέμε η αγάπη μας είναι γλυκιά σαν μια lacta <3 Αυτός είναι η αδερφή ψυχή μου, ο αγγελός μου!