Ήταν απόγευμα Σεπτέμβρη και όπως συνήθως ήμουν στο pc χαζεύοντας διάφορα profiles στο hi5..δεν ήταν και από τις καλύτερες μου μέρες καθώς είχα μαλώσει με την κολλητή μου.. Η ώρα δεν περνούσε γρήγορα και είχα βαρεθεί να μπαινοβγαίνω στο internet και απλά να βλέπω διάφορα άτομα που δεν γνώριζα καν..
Η βαρεμάρα μου, μέσα σε δευτερόλεπτα μετατράπηκε σε ενδιαφέρον..μπήκα στο profile ενός παιδιού. Αλλά δεν μου φαινόταν και τόσο άγνωστος όσο οι άλλοι, απλά τον είδα και ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του με έκανε να νιώσω πάρα πολύ ωραία..Τώρα το μόνο που περίμενα, ήταν να με δεχτεί ώστε να μιλήσω μαζί του και να τον γνωρίσω καλύτερα… Δύο μέρες έμπαινα αλλά δεν με είχε δεχτεί ακόμα, την 3η μέρα που μπήκα είδα πως είχα ένα σχόλιο, και ναι ήταν από αυτόν η καρδιά μου άρχισε να φτερουγίζει και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου!
Έγραφε ευχαριστώ για το add γλύκα.. Δίχως δισταγμό του απάντησα και έτσι μέρα με την μέρα μιλούσαμε ακόμα πιο πολύ.. Ήρθε η στιγμή που μίλησε με μια φίλη μου και πήρε το μσν του..με την ευκαιρία αυτή το πήρα και εγώ. Τότε ήταν που αρχίζαμε να γνωριζόμασταν καλύτερα..Το πρώτο βράδυ που μιλήσαμε μέσω μσν έμαθα κάτι που με έβαλε σε σκέψεις, δεν ήταν από την Κρήτη όπως εγώ αλλά ήταν από την Αθήνα, ήταν όμως αργά γιατί εγώ τον ήθελα πάρα πολύ.. Κάθε βράδυ περνούσε η ώρα μαζί του πολύ ευχάριστα και φαινόταν πως και εγώ του άρεσα, αλλά δεν έβλεπα να κάνει καμία κίνηση, όμως εγώ δεν μπορούσα να περιμένω! Έτσι λοιπόν, ένα βράδυ που μιλούσαμε όπως συνήθως του είπα πως ήθελα να του πω κάτι, αυτός ρωτούσε τι και τι αλλά εγώ δεν του έλεγα γιατί φοβόμουν κιόλας, με τα χίλια ζόρια του το είπα, του είπα πως:<< μπορεί τα χλμ να είναι πάρα πολλά αλλά εγώ σε θέλω ακόμα πιο πολύ>> και του ήρθε λίγο ξαφνικό!
Ακόμα θυμάμαι τι μου είχε πει : <<Ξαφνιάστηκα, μου ήρθε λίγο ξαφνικό, αλλά και εσύ μου αρέσεις!>> Τότε εγώ ανακουφίστηκα και ήμουν υπερβολικά χαρούμενη από την μία πλευρά, από την άλλη όμως μας χώριζαν τόσα χιλιόμετρα! Εκείνο το βράδυ λοιπόν αποφάσισα να αφήσω στην άκρη την λογική μου και να ακούσω την καρδιά μου, και έτσι έκανα..Ξέραμε και οι δύο τι πηγαίναμε να κάνουμε, αλλά δεν διστάσαμε στιγμή: <<θα το παλέψουμε μαζί>> λέγαμε.. Οι μέρες περνούσαν γρήγορα μαζί του..Πάντα ονειρευόμουν να έχω τον δικό μου πρίγκιπα και να τώρα που τον είχα!
Κάθε μέρα τον ζάλιζα λέγοντας του πως στην πρώτη συνάντηση μας θα τρώγαμε μαζί μία lacta, ήταν κάτι τόσο απλό αλλά εγώ δεν το είχα κάνει με κανένα! Τα αισθήματα που ένιωθα για αυτόν ήταν πρωτόγνωρα και ήταν πολύ δυνατά! Όλα κυλούσαν ήσυχα χωρίς η απόσταση να μας επηρεάζει, ήρθε και ο πρώτος τσακωμός αλλά ήταν απλά μια μπόρα και πέρασε, μας άφησε ακόμα πιο δυνατούς για να παλέψουμε για την αγάπη μας.. Πέρασαν 2 μήνες και δεν είχαμε βρεθεί ακόμα, και οι δυο μας περιμέναμε αυτή την στιγμή με μεγάλη ανυπομονησία! Ήδη ήμασταν στην 2η βδομάδα του Δεκέμβρη και είχα αρχίσει με μεγάλη ανυπομονησία να περιμένω τα γενέθλια μου..που ήταν 31 του μήνα! Ήθελα να είναι ξεχωριστά και ευχόμουν να ήμουν με τον Μιχάλη!
24 του μήνα παραμονή Χριστουγέννων και εγώ μάλωσα με τν μπαμπά μου..Πήρα τότε τον Μιχάλη και του κλαψούριζα, αυτός τότε μου είπε: <<δεν είχα σκοπό να σου το πω αλλά δεν μπορώ να σε ακούω έτσι, θα περάσουμε τα γενέθλια σου μαζί θα έρθω Κρήτη λακτάκι μου..>> Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, και κάθε μέρα για να περάσει μου φαινόταν αιώνας, ήταν 29 και σε δύο μέρες θα ήμασταν μαζί, μετά από σχεδόν 3 μήνες θα ήμουν μέσα στην αγκαλιά του!!
Ξημέρωσε 30, αυτή την μέρα θα έπαιρνε το καράβι και θα ερχόταν Κρήτη, στις 31 θα ήμασταν μαζί, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για εμάς! Στις 8:30 με πήρε τηλέφωνο, δεν ακουγόταν και τόσο καλά και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου! <<Δεν θα έρθω>> μου είπε σπαρακτικά, και η φωνή του έσπασε, μετά από λίγο συνέχισε << έπαθε κάτι η γιαγιά μου και δεν μπορώ να κατέβω, αν γινόταν αυτό μετά από μία ώρα δεν θα μπορούσα να γυρίσω και θα κατέβαινα αλλά τώρα..>>
Ένιωσα τα δάκρυα μου να πέφτουν καυτά πάνω στα μάγουλα μου.. Δεν μπορούσαν να πω λέξη, ένιωσα τον κόσμο να γκρεμίζεται! Έπρεπε να προσπαθήσω να είμαι ήσυχη και να τον ησυχάσω.. <<Δεν πειράζει αγάπη μου, είναι ένα εμπόδιο και θα το περάσουμε μαζί, όλα μαζί, τα πάντα μαζί>> του είπα! Δεν ήταν καλά και μου είπε πως θα πήγαινε να ξαπλώσει. Όταν κλείσαμε δεν προσπάθησα ούτε λεπτό να συγκρατήσω τον εαυτό μου για να μην κλάψω!
Πήρα την Ζωή και της είπα να έρθει γιατί δεν ήμουν καλά, μετά από λίγη ώρα χτύπησε το κουδούνι, ήρθε μαζί με 4 σοκολάτες με αμύγδαλο λάκτα..οι αγαπημένες μου..Με αγκάλιασε, ήταν μια ζεστή παρηγοριά η αγκαλιά της..Μου άνοιξε την λάκτα αλλά δεν κατέβαινε μπουκιά, δεν μπορούσα να σταματήσω το κλάμα! Το βράδυ όταν μίλησα μαζί του και οι δύο ήμασταν χάλια ψυχολογικά ειδικά αυτός γιατί ένιωθε τύψεις για αυτό που είχε γίνει!
31 Δεκεμβρίου..Ξύπνησα στις 8 και μισή, τέτοια ώρα θα ξυπνούσα και θα ετοιμαζόμουνα για να πάω να τον βρω, το σκέφτηκα και κουκουλώθηκα με το μαξιλάρι και με έπιασαν τα κλάματα! Η μέρα προβλεπόταν μεγάλη και δύσκολη.. Αποφασίσαμε να πάμε Ηράκλειο, ήξερα πως αυτό θα ήταν για μένα επίπονο! Όταν φτάσαμε είδα το δέντρο, εκεί που λέγαμε πως θα βρεθούμε, τα μάτια μου βούρκωσαν αλλά προσπάθησα να συγκρατηθώ.. Το βράδυ είχαν έρθει πάρα πολλά άτομα στο σπίτι..αλλά το δράμα για μένα δεν είχε τελειώσει.
Ο Μιχάλης θα έφευγε εκείνο το βράδυ και θα πήγαινε σε ένα χωριό όπου δεν θα είχε σήμα! Με πήρε τηλέφωνο αλλά δεν μπορούσα να τον ακούσω λόγω σήματος..Ενώ είχα τόσα άτομα κοντά μου ένιωθα μέσα μου το απόλυτο κενό, τα μάτια μου βούρκωναν που και που αλλά προσπαθούσα να μην με καταλάβουν γιατί θα άρχιζαν τις ανακρίσεις..Όταν άλλαξε ο χρόνος όμως δεν κρατήθηκα και άρχισα να κλαίω. Πήγα σε ένα δωμάτιο μόνη μου και προσπάθησα να ηρεμήσω..Δεν είχα καμία επικοινωνία με τον Μιχάλη..Επιτέλους τα απαίσια γενέθλια μου είχαν τελειώσει, έφυγαν και δεν ήθελα να ξανά έρθουν ποτέ..!! Ο Ιανουάριος πέρασε πάρα πολύ γρήγορα..αφήνοντας την πληγή του Δεκέμβρη πίσω..ήρθε ο Φεβρουάριος στην αρχή ήσυχα και έφυγε με έναν τεράστιο τσακωμό στις 29..που είχαμε και επέτειο κλείναμε 5 μήνες τότε.. Με εκείνο τον τσακωμό παρά λίγο να τον χάσω αλλά ευτυχώς δεν έγινε αυτό!! Μπήκε ο Μάρτης, σε 14 μέρες θα πήγαινα εγώ πάνω και θα τον έβλεπα!! Μετρούσα αντίστροφα τις μέρες όπως οι φαντάροι όταν θέλουν να βγουν. Η μέρα έφτασε 13.3.08 ήταν βράδυ και εγώ ήμουν μέσα σε ένα πολυτελές καράβι μαζί με την παρέα μου..Είχα κάτσει σε ένα παράθυρο και κοίταζα απέξω! Μετά από αρκετή ώρα το καράβι έβαλε πλώρη για Αθήνα, έβαλε πλώρη για το όνειρο μου! Ενώ οι ώρες περνούσαν εγώ ήμουν ακόμα στο παράθυρο και σκεφτόμουν ότι αύριο θα ήμουν μέσα στην αγκαλιά του..μετά από τόσα που είχαμε περάσει θα τον έβλεπα, αναρωτιόμουν πως θα είναι και πως θα αντιδράσουμε και οι δύο στην συνάντηση μας! Το ταξίδι μας ήταν ήσυχο!
Ήταν πρωί και ήμασταν στην Αθήνα, σαν ψέμα μου ακουγόταν! Πήρα τον Μιχάλη και τον ενημέρωσα << Είμαι Αθήνα μωρό μου, σε λίγο θα είμαστε μαζί>> Πήγα με την παρέα μου στο ξενοδοχείο, και μετά από λίγες ώρες θα πηγαίναμε στην Ερμού στα goody’s για να συναντηθούμε εκεί! Οι ώρες αυτές πέρασαν γρηγορότερα από ότι περίμενα! Ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για τα goody’s! Είχαμε πάει εμείς πρώτοι είχαμε μπει μέσα και ήμουν μαζί με τον κολλητό μου και κάτι άλλα παιδιά! Κρατούσαμε κάτι φυλλάδια και τα είχαμε κάνει σπαθιά και παίζαμε, ξαφνικά κάτι με έπιασε και αγχώθηκα, ένα γλυκό άγχος!
Αναγνώρισα απ’ έξω τους φίλους του Μιχάλη, λέω στον κολλητό μου: <<πάμε να φύγουμε>> ένιωθα τόσο παράξενα! Μπήκαν μέσα οι φίλοι του Μιχάλη και μετά ακολούθησε και αυτός! Τον είχα μπροστά μου, δεν το πίστευα είχα μείνει και δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω ούτε να κουνήσω ούτε τίποτα. Μου φαινόταν απίστευτο, αυτός μου χαμογελούσε γλυκά, για 2 λεπτά είχαμε μείνει χωρίς να κάνουμε τίποτα απλά κοιταζόμασταν. Ένιωθα ότι όλοι μέσα στο μαγαζί μας παρακολουθούσαν!
Οι φίλοι του είπαν πειραχτικά:<< καμία αγκαλιά δεν έχει;>> Τότε εγώ πλησίασα στην αγκαλιά του και έπεσα μέσα του είπα ψιθυριστά: << επιτέλους μαζί>> και μου αποκρίθηκε: <<ναι αγάπη μου μαζί, έλα πάμε κάπου οι δυο μας να τα πούμε>>. Αφήσαμε τις παρέες μας και έκατσαν μαζί και εμείς φύγαμε από εκεί! Στον δρόμο με κοίταζε και εγώ απλά είχα μείνει άφωνη, ντρεπόμουν και λιγάκι! Κάποια στιγμή σταμάτησε και μου λέει περίμενε, τον κοίταξα απορημένη αλλά μέσα σε μερικά λεπτά είχε σβηστεί η απορία μου, πήγε στο περίπτερο και αγόρασε μια λάκτα!
Σταματήσαμε μπροστά σε μια εκλησσίτσα και ξανά χώθηκα στην αγκαλιά του, άνοιξε με αργές κινήσεις την λάκτα και μου λέει θέλεις; Και εγώ του είπα μα φυσικά..Έκοψε ένα μικρό κομματάκι και μου το έδωσε, αμέσως μου είπε: <<θέλω και εγώ >> και τότε σήκωσα λίγο τις μύτες των ποδιών μου και τον φίλησα.!! Ήταν η πιο γλυκιά στιγμή της ζωής μου! Τρεις μέρες ήμασταν μαζί και ήταν υπέροχες! Κάναμε τα πάντα μαζί, πήγαμε ψωνίσαμε, γελάσαμε, φάγαμε πολλές λάκτα πήγαμε σε πολλά μέρη! Με λίγα λόγια ήμασταν η χαρά του Θεού μαζί! Οι φίλοι μου τον συμπάθησαν και όλοι έλεγαν πως είχαν καιρό να με δουν έτσι! Την δεύτερη μέρα δάκρυσα όταν μου έδωσε ένα γλυκό αρκουδάκι <<αυτό θα σου κάνει παρέα όταν θα σου λείπω εγώ>> μου είπε, και εγώ του απάντησα: <<Σ’ αγαπάω!>> Και η απάντηση του ήταν ένα φιλί!
Η 3η μέρα όμως έφτασε και ήταν η δυσκολότερη! Θέλαμε να περάσουμε καλά και να μην στεναχωριόμαστε που ήταν η τελευταία μέρα! Για αυτό αποφασίσαμε να πάμε το απογευματάκι στο allou fun park! Ήταν όντως ένα υπέροχο απόγευμα, κερδίσαμε αρκουδάκια τρομάξαμε και γελάσαμε! Όμως μας έμενε ένα τέταρτο, φύγαμε μακριά από τους υπόλοιπους, και πήγα κάπου εγώ και αυτός! Ένα δάκρυ κύλισε και μου το σκούπισε, <<Δεν θέλω να στεναχωριέσαι ψυχούλα μου, θα ξαναβρεθούμε σύντομα εμείς! Στο υπόσχομαι! Σ αγαπάω και το ξέρεις, θα το παλέψουμε μαζί>> με φίλησε και εγώ δεν πρόλαβα να πω λέξη! <<Πάρε και μία λάκτα για τον δρόμο, και όταν ξαναβρεθούμε κράτα μου το περιτύλιγμα>> Ξαναφιληθήκαμε και μετά αποχαιρετιστήκαμε, ήταν πάρα πολύ δύσκολο και για τους δυο μας..Καθώς τον είδα να φεύγει μακριά μου η καρδιά μου ράγισε γιατί ήταν σαν να έχανα κάτι που αγαπούσα! Μπήκαμε στο καράβι, ήμουν τόσο σκεπτική, δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα! Ήδη μου έλειπε, ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα! Οι πρώτες βδομάδες ήταν εξαιρετικά δύσκολες αλλά μετά πάλι αρχίσαμε να συνηθίζουμε! Και όλα άρχισαν να είναι όπως παλιά αλλά τώρα με μία ακόμα πιο δυνατή φλόγα μέσα μας..!! Η 2η συνάντηση μας δεν άργησε να έρθει και τότε του έδωσα το περιτύλιγμα της λάκτα που μου είχε δώσει! Από τότε δεν τα έχουμε καταφέρει να ξανά βρεθούμε..αλλά δεν θα αφήσω την απόσταση να με κάνει να τον αφήσω! Είναι κάτι πολύ δυνατό, είναι ωραίο να παλεύεις για την αγάπη! Γιατί είναι κατάρα να έχεις μακριά σου αυτούς που αγαπάς αλλά από την άλλη είναι ευλογία να μπορείς να παλέψεις για αυτούς!!
Post new Comment