Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Με λενε μαριλιτα και ειμαι σχεδον 35.... αρκετα μεγαλη θα ελεγε κανεις η και αρκετα μικρη!
Η ιστορια που θα σας διηγηθω ξετυλισσεται εν ετει 2000 αυγουστος. Τοτε ημουν κολλητη παρεα με τις φιλες μου σια και νινα σε ενα καφε που το δουλευαν  εξω απο την κορινθο.

Εκεινο τον αυγουστο μονη εγω το ιδιο και η σια. Η νινα ειχε ενα σοβαρο δεσμο και ετσι δεν ακολουθουσε στις βραδινες μας εξορμησεις.η σια εκανε πολυ κολλητη παρεα με ενα φιλο της τον μανο, ο οποιος μανος για να μην καρφωθει εφερνε στην  παρεα ενα επισης κολλητο ,τον στελιο.να φανταστειτε οτι βγαιναμε κρυφα για να μην μας δουν στο χωριο,δινοντας ραντεβου εξω απο εκεινο το εκκλησακι στην παραλια.εγω ελευθερη κ ωραια το ιδιο και ο στελιος αρχισαμε να μιλαμε να βρισκουμε κοινα στοιχεια μεταξυ μας διοτι στα ραντεβου μας η σια με τον μανο εμεναν μονοι,οπως ηταν φυσικο.ετσι το βραδι του δεκαπενταυγουστου αποφασισαμε να βγουμε παλι τετραδα εξω απο το γνωστο εκκλησακι σχολωντας απο το καφε οπως παντα.
Αυτη τη φορα μετα το ποτο κινηθηκαμε προς την παραλια κατω απο το γνωστο καλοκαιρινο μπαρακι της περιοχης.ξαπλωστρες δεν υπηρχαν ελευθερες κ ετσι ξαπλωσαμε στην αμμο.τα παιδια ηδη ειχαν προχωρησει αλλα σε μας η αμηχανια ηταν στο 100%.και τωρα τι κανουμε ?αναρωτηθηκαμε με τον στελιο.ετσι αγκαλιασμενοι περασαμε σχεδον ενα ολοκληρο βραδι συζητωντας,χωρις να γινει κατι,μονο αγκαλια.ετσι απλα..οι αμηχανια εξαφανίστηκε και τη θεση της πηρε η ζεστασια,και ενα πολυ ομορφο και μοναδικο συναισθημα που δεν καταφερε ποτε κανενας να με κανει να το αισθανθω ξανα.ο στελιος ηταν πολυ κομπλαρισμενος,6 χρονια μικροτερος και πολυ ανασφαλης.εκεινο το βραδι ομως ηταν ολα τοσο ιδανικα που νομιζες οτι θα γυριζες ταινια.ενας ουρανος τιγκα στο αστερι,να βλεπεις να πεφτουν το ενα μετα το αλλο και να αναρωτιεσαι,τι θα γινει,θα πιασει η ευχη?ενας σκυλος ανακατευοταν αναμεσα στα ποδια μας και μας εκανε να ξεκαρδιζομαστε στα γελια.ηταν ολα τοσο ονειρικα,τοσο ρομαντικα,μια ησυχια περιεβαλλε ολη την παραλια και εγω χαμενη στην αγκαλια του στελιου ψιθυριζοντας σχεδον την ιστορια της ζωης μου και εκεινος να με ακουει προσεκτικα και να μου γελαει.

Ξημερωματα γυρισαμε σπιτι.το προσωπο της σιας ελαμπε και ουρλιαζε απο ευτυχια.εγω δεν ηξερα τι μου συνεβαινε,ειχα μπερδευτει,αλλα αισθανομουν τοσο ομορφα που κανεις δεν θα μπορουσε να μου το χαλασει εκεινη τη στιγμη....
Το επομενο βραδι ξανα στο ιδιο μερος. Αυτη τη φορα προετοιμασμενη για ολα.ειχα νιωσει ξανα τη ζεστασια στην αγκαλια του στελιου και ημουν ετοιμη να ρισκαρω.και οτι βγει...

Ο στελιος ηταν απομακρος και ψυχρος.καμια σχεση με το παλικαρι που μου γελουσε και με κραταγε στα ζεστα του χερια την προηγουμενη νυχτα.δεν πονηρευτηκα ,σκεφτηκα οτι θα ηταν πολυ αγχωμενος αλλα ημουν πεπεισμενη οτι ολα θα πηγαιναν ρολοι.
Κατεβαινοντας ,τα παιδια εξαφανιστηκαν πιο περα,και μειναμε μονοι.προσπαθωντας να καταλαβω τι συνεβαινε ρωτουσα και ξαναρωτουσα τι ειχε και αν ειχα κανει κατι εγω.ο στελιος δεν μιλουσε,μονο επαιζε με την αμμο στα χερια.
Αποφασισα να παω μια βολτα διασχιζοντας την αμμο μηπως με ακολουθουσε να μιλησουμε να ξεκαθαρισουμε τι συμβαινει.ματαια...ο στελιος μπηκε στο αυτοκινητο του και εφυγε.δεν το πιστευα,δεν το χωρουσε το μυαλο μου! Το μονο αρσενικο που με ειχε κανει να νιωσω ετσι με ειχε εγκαταλειψει χωρις λογο. Ολο το υπολοιπο βραδι το περασα κλαιγοντας καθισμενη κοιτωντας την πανσεληνο και ακουγοντας το τραγουδι της αλεξιου  πανσεληνος.αν ακουσετε τους στιχους,η ειρωνια ειναι φανερη.ακριβως αυτο που μου συνεβαινε εκεινο το βραδι το ακουγα σε μορφη τραγουδιου με την εκφραστικη και μοναδικη φωνη της χαρις αλεξιου.
Δεν μπορουσα να συνελθω με τιποτα.τα ειχα βαλει με τον εαυτο μου πως μπορεσα εγω να επιτρεψω σε ενα 19χρονο να με πληγωσει ετσι?πως το επετρεψα εγω,η μυαλωμενη,η ωριμη?

Αποφασισα να μη του ξαναμιλησω.οσες φορες και να εμφανιστηκε στο καφε που ημουν με τα κοριτσια δεν υπηρχε για μενα.ειχα ορκιστει να βαλω τα μυαλα στο κεφαλι μου και να ξεχασω εκεινο το μοναδικο βραδι και να λειτουργησω λογικα.πως ειναι δυνατον μια ολοκληρη γυναικα να πληγωθει τοσο απο εναν  πιτσιρικα?
Η σια προσπαθουσε να με παρηγορησει και η νινα με κοροιδευε ,διοτι εως εκεινη την στιγμη εγω ημουν η καλυτερη συμβουλατορας για τα προβληματα τους,και να τωρα που τα ειχα μπουρδουκλωσει τοσο που δεν μπορουσα να βγω απο αυτο το συναισθηματικο αδιεξοδο.
Ο μανος προσπαθουσε να δικαιολογησει τον φιλο του,αλλα ποτε δεν ακουσα μια ξεκαθαρη κουβεντα.
Οι μηνες περνουσαν,τα σαββατοκυριακα μου γεμιζαν με τα γελια της παρεας της κορινθου,τις παρεξηγησεις ,τα πειραγματα,τα αστεια και ο καιρος περνουσε ευχαριστα.ειχα ηδη βαλει στην ακρη του μυαλου μου το ονομα στελιος.δεν σημαινε πια τιποτα για μενα.
Η σια με τον μανο ηταν ακομη ερωτευμενοι και δεμενοι οσο ποτε. Η φιλη μου η νινα με τον σοβαρο δεσμο της και εγω εξακολουθουσα να ασχολουμαι με τη δουλεια μου,τους φιλους μου και τα ενδιαφεροντα μου..

Τον εβγαλα εξω απο το μαγαζι και σκεφτηκα να μην τον λυπησω αλλο με τα κλαμενα μου ματια,και απ’οτι θυμαμαι οι κουβεντες μου περιοριστηκαν σε πλεξιμο καλτσας και μαγειρεμα μπομποτας κατοχικης προελευσης.τα ειχα καταφερει.τον ειχα χαιρετησει χωρις δακρια και λυπη.τον ειχα χαιρετησει σαν να εφευγα εγω για το σπιτι μου και να ξαναγυριζα την επομενη εβδομαδα.
Εφυγα ομως στενοχωρημενη.απαρηγορητη.σαν καποιος να μου ειχε κλεψει το πιο πολυτιμο δωρο.εκεινη τη δευτερα,δεν κοιμηθηκα καθολου.σκεφτομουν μονο το στελιο.
Οι μερες κυλαγαν αργα,σχεδον βασανιστικα για μενα.οτι τραγουδι και αν ακουγα στο ραδιοφωνο σκεφτομουν εκεινον.σαν καποιος να μου εκανε μια κακογουστη φαρσα.δεν ηταν ομως...

Ο στελιος με τον μανο ειχαν φυγει για την τριπολη,παρεα με τα κοριτσια,εγω δεν μπορουσα,επρεπε να ειμαι στο γραφειο.ευτυχως τις ειχα να με ενημερωνουν διψουσα να μαθω πως περασε τη μερα του,πως ηταν,αν ρωτουσε για μενα...αν νοιαζοταν για μενα..
Εκεινη την κυριακη,καθως περνουσα την πυλη του στρατοπεδου,η καρδια μου χτυπουσε τοσο δυνατα που νομιζα οτι θα εκραγει.ειχα χασει τα λογια μου,με ειχε διαπερασει τετοιο τρακ,που μαλλον θα με περναγαν για διανοητικα καθυστερημενη. Η σια ενιωθε το ιδιο,μονο που εκεινη ηξερε οτι ο μανος την αγαπουσε.εγω στο σκοταδι.ακροβατωντας σε μια λεπτη γραμμη..Αλλα μην ξεχναμε,εκεινος ηταν παιδι..
Οταν τους ειδαμε,η σια ετρεξε γρηγορα στο μανο και η νινα στον στελιο μια και ειχαν μεγαλωσει απο παιδια μαζι και ειχαν μια ανεση μεγαλυτερη.κι εγω?εγω εμεινα πισω,σαν να ημουν ανεπιθυμητη,αυτη που δεν θελει κανεις να με εχει παρεα.ενα χαμογελο του ομως με εκανε να πεταξω απο χαρα..μου’ρχοταν να τον αγκαλιασω και να του πω,βρε ηλιθιο σ’αγαπαω δεν το βλεπεις?θα σε περιμενω να γυρισεις! Αλλα δεν τολμησα ουτε κατα διανοια να κανω κατι τετοιο.η μαμα του μανου ηταν η τελεια καλυψη και ο μανος το ιδιο. Ο στελιος με την νινα ελεγαν τα δικα τους.ζηλευα.ζηλευα σαν τρελλη,αλλα οταν συνερχομουν καταλαβαινα οτι απλως ειχε μεγαλυτερη οικειοτητα μαζι της.τιποτε αλλο.αλλα η ανασφαλειες μου με εκαναν να αισθανομαι σαν πιτσιρικα.ποια εγω,η αυστηρη μαριλίτα,που δεν υπηρχε περιπτωση να επιτρεψω σε αντρα να με πλησιασει τοσο πολυ συναισθηματικα.

Φευγοντας και μεχρι να φτασουμε δεν ειχα σταματησει να κλαιω.εκει καταλαβα ποσο πολυ ημουν κολλημενη μαζι του.ποσο ηθελα να ειμαι μαζι του.
Εκεινες τις αποκριες τις περασα στο καρναβαλι της πατρας με δυο φιλες ,σκεπτομενη οτι μια αλλαγη θα μου κανει καλο.δεν μπορουσα να δουλεψω,να φαω,να κοιμηθω,η μητερα μου με εβλεπε θλιμμενη αλλα δεν μπορουσε να καταλαβει το γιατι.
Το οτι πηγα δεν σημαινε τιποτα,διοτι μπορει το σωμα να ηταν στην πατρα και να εκανε παρελαση και αστεια με κοσμο,αλλα η καρδια ηταν στην τριπολη,σε ενα μελαχρινο παλικαρι με καστανα εκφραστικα ματια.

Ο καιρος περνουσε και οι επισκεψεις των παιδιων γινοταν ολο και πιο συχνες.με τη σια παρηγορουσαμε η μια την αλλη περιμενοντας με λαχταρα ποτε θα βλεπαμε τα παιδια.
Το πασχα κοντευε και κονευα να σκασω και γω διοτι δεν θα ερχοταν με αδεια απο την λαρισα.την μεγαλη πεμπτη πηγα να κοινωνησω να αναψω ενα κερι και να παρακαλεσω αν θα μπορεσω να τον δω.τοσο χαζη σκεψη και τοσο παιδικη..κι ομως πιστευω ακομη στα θαυματα.λενε πως αν κοινωνησεις και προσευχηθεις,η παναγια κανει το θαυμα της.το εμαθα μετα απο λιγο καιρο αυτο,οτι γινεται μονο την μεγαλη πεμπτη.
Το ιδιο απογευμα ο στελιος εμφανιστηκε.ελεγε και ξαναλεγε οτι δεν ξερει πως εγινε,αλλα ειπε οτι χαζομαρα του ερχοταν στο μυαλο στον διοικητη του και εκεινος τον αφησε.
Συμπτωση?θαυμα?τυχη? Εγω πιστευω στα θαυματα παντως. Εκεινο το πασχα το περασα με πικρα γιατι ο στελιος εκανε κολλητη πλεον παρεα με τη νινα,δηλαδη πειραγματα και γελια ενω με μενα ειχε αλλαξει.ηταν συγκρατημενος το ιδιο και εγω.ειχαμε αλλαξει.δεν ημασταν πια εκεινοι που ειχαμε μοιραστει τα παντα ενα αυγουστιατικο βραδι.
Εμενα μου ειχε κολλησει στο χαζο μου μυαλο οτι ο στελιος θελει τη νινα.και ζηλευα τοσο πολυ που θυμωνα με τον εαυτο μου γιατι η νινα ειχε σοβαρο δεσμο και εβλεπε τον στελιο φιλικα.ασχετα αν εκεινος μας πηγε με την σια στην ιδια παραλια την δευτερα του πασχα και δεν εβγαζε αχνα.και εγω υπηρχαν φορες που αισθανομουν ακριβως οτι και αυτος και φορες που δεν μπορουσα να πιασω τα πιο φανερα.αργησα να το καταλαβω αυτο και εως εκεινο το τηλεφωνημα του στην νινα που με εκανε να μου πεσει το τασακι απο τα χερια. «ερχομαι σε 3 βδομαδες,πες στη φιλη σου αλιμονο της αν δεν εχει παρει αδεια να την δω». Η νινα με κοιτουσε και γελουσε και εγω περιμενα να ακουσω τι της ειχε πει.ειχ παθει σοκ.εκλαιγα και γελουσα απο τηνχαρα μου!!!

Ναι,ημουν ηλιθια.πολυ ηλιθια.αλλα πολυ καψουρα.οσο περναγε ο καιρος,τοσο κολλαγα μαζι του,και τοσο τα αισθηματα μου μεγαλωναν για αυτον.εκανα πραγματα για χαρη του,που δεν εχω κανει για κανεναν.
Σε εκεινη την αδεια,εγω σιγουρη για τα αισθηματα του πλεον,και γεματη ελπιδα και προσμονη οτι τελικα θα ημαστε μαζι.καρτερουσα ενα χαδι του,ενα δηθεν τυχαιο αγγιγμα του που με εκανε να μενω αυπνη μια ολοκληρη νυχτα.τοσο αθωα,τοσο απλα,κι ομως τοσο μαγικα.
Αλλα τα πραγματα εξελιχθηκαν λιγακι διαφορετικα.
Οταν πηγα στην κορινθο,ξεκινωντας και η αδεια του ιουνιου ταυτοχρονα,αισθανομουν οτι επρεπε να κανω κατι,να του μιλησω ξεκαθαρα για αυτο που μας συνεβαινε και να γινει κατι.δεν μπορουσα αλλο τα τυχαια αγγιγματα,τα υπονοουμενα και τα αφιερωμενα τραγουδια.ηθελα κατι πιο ουσιαστικο.
ε,και πηγα να τον βρω στην λαρισα.εκεινη η κυριακη(τελικα ολα οσα μας συνεβησαν,ηταν κυριακη),ηταν γεματη τρελλα.να κανω 400 και χλμ,να επιστρατευσουμε οδηγο αυτοκινητο για να γιορτασει τα γεννεθλια του σπιτι του,ειναι κατι το οποιο δεν εχει ξαναγινει στα χρονικα. Και ναι,το εκανα! Αλλα φεραμε και ακομη δυο φανταρους τους οποιους λυπηθηκαμε ,ηθελαν και εκεινοι να πανε σπιτια τους.και γυρισαμε κορινθο.εγω σε ολη τη διαδρομη ημουν οχι μες την τρελλη χαρα,σαν να φωναζα,μ’ακουτε, εφερα την αγαπη μου.ειχαμε κανονισει τουρτα,του ειχα παρει ενα πουκαμισο,το οποιο το λατρεψε ενα χρονο μετα,και ειχαμε κανει λεπτομερη ετοιμασια με τα κοριτσια.χαλαλι η κουραση μου τα χλμ κορινθο λαρισα και πισω.φτανει που ειχα το αγορι μου για εκεινη την ημερα κοντα.σοκαρισμενος ο στελιος δεν μπορουσε να κρυψει τη χαρα του.εγω καμαρωνα,αλλα μαζεμενη μη μας παρουν χαμπαρι και οι αλλοι δυο φανταροι να γελουν.

Δεν καθισε καθολου σπιτι του.ηταν μαζι μας.και το  βραδι επρεπε να μπει παλι στο στρατοπεδο.δεν με ενοιαξε,φτανει που τον ειχα για λιγες ωρες.
Δυο μερες μετα,η σια παθαινει ταρακουλο και μου λεει.»δεν μπορω θελω να δω τον μανο.παμε λαρισα τωρα.» εγω τι να πω,ξανα ο ιδιος οδηγος,το ιδιο αυτοκινητο και το ιδιο cd να παιζει.τερζης live.μονο που αυτη τη φορα δεν με περιμενε.του εκανα εκπληξη.ανοιγε και ξανακλεινε τα ματια του να σιγουρευτει οτι δεν ηταν ονειρο. Περασα φανταστικα.αφιερωνοντας το «θα σε ξαναβρω» την τοτε επιτυχια της ζηνα,ακουγοντας το στον πεζοδρομο εξω απο τα goody‘s.δεν εχω ξαναπαει λαρισα απο τοτε....
Εκεινες τις μερες,που ειχαμε και οι δυο αδεια,ζουσα ενα ονειρο.ο στελιος ενιωθε το ιδιο,το μονο που εμενε ηταν να μιλησουμε. Ο φιλος του απο τον στρατο ο νικος,αρχισε να μου κολλαει επικινδυνα.σχολωντας εμεις ενα βραδι απο το καφε και πηγαινοντας σπιτι,με πηρε τηλ να βγω εξω.ειχε ερθει να μου μιλησει.κοιτα ειρωνια,αλλον περιμενα και αλλος μου ηρθε.

Ο νικος μου εξομολογηθηκε την καψουρα του{?} για μενα(μα τοσο συντομα?) και εγω να ειμαι εξω στη μαντρα και να του αναφερω οτι η καρδια μου χτυπαει μονο για τον στελιο και να μην εμφανιστει ξανα στο ξενο σπιτι.καθως προσπαθουσα να τον πεισβ να φυγει, βλεπω ενα αυτοκινητο να σταματαει εξω ανακαλυπτω οτι ειναι ο στελιος.κοιταζομαστε ,εγω εχω μεινει καγκελο,εκεινος θυμωνει κανει οτι δεν με ξερει και εξαφανιζεται.
Ο φιλος του μαλλον χαρηκε,νομισε οτι θα ειχε ελπιδες,αλλα εφυγε στο πενταλεπτο.δεν μπορουσα να πιστεψω οτι τα ειχα μπουρδουκλωσει τοσο.εγω αυτη την αδεια την περιμενα πως και πως,,οχι να εχουμε τετοια.αντε να τον πεισεις οτι τα αισθηματα σου ειναι αληθινα.το ιδιο βραδι του εγραψα.αυτα που δεν μπορουσα να πω ευθεως.οτι δεν ετρεχε τιποτε με τον νικο και οτι μεταξυ μας δεν αλλαξε τιποτα.
Αφου εξαφανιστηκε για μια ακομη φορα απο το καφε,εγω αισθανομουν τοσο χαζη,τοσο χαζη!

Ο στελιος με βρηκε και με εβαλε κατω να μιλησουμε.απο το υφος του καταλαβα οτι θα τσακωνομασταν,και σκεφτηκα να κανω τη χαζη.επειδη μου αρχισε κατι περιεργα ανωριμα του στυλ,νομιζεις οτι σε γουσταρω και κατι τετοια,και φυσικα εγω απαντουσα οχι βεβαια εμεις ειμαστε δυο καλοι φιλοι,και δεν ηθελα να χαλασει η φιλια μας.εφυγε τρελλαμενος.

Και εγω το ιδιο.κατι ειχε σπασει μεσα μου.ειναι δυνατον να με πληγωνε με τετοιο τροπο?γιατι?υποτιθεται οτι αγαπιομαστε,δεν κανει να φερομαστε ετσι...
Το επομενο διαστημα,σταματησα αμεσως να ασχολουμαι μαζι του,και οσο εβλεπε ο στελιος οτι αδιαφορω,τοσο εδαφος κερδιζε ο νικος και μου τα εριχνε μονιμως.εγω ανενδοτη.ε δεν ημουν και απελπισμενη για αντρα!ειχα αισθηματα λεμε.
Ο αυγουστος ξαναηρθε...οι αναμνησεις ξαναγυρισαν και εγω ελπιζοντας ακομη μια φορα,σαν χαζη,οτι ο στελιος θα μου ανοιγε την καρδια του.ματαια ομως.και εκεινος να μενει μεσημερια στο καφε κλαιγοντας και ακουγοντας «θελω τοσα να σου πω» και φορες που ελεγε δεν μπορω να κανω κατι μαζι της τωρα,φοβαμαι οτι θα με κερατωσει αφου θα ειμαι μακρια.

Ναι,ο στελιος φοβοταν,εγω ομως?εγω δεν φοβομουν τη διαφορα ηλικιας,την ανωριμοτητα του,την ασταθεια,ολα αυτα,εμενα με ειχε ρωτησει κανεις?δεν πηγαινα για γαμο,ουτε ειχα σκοπο μαζι του,αλλα ηθελα να ζησω μαζι του αυτο το μαγικο που μας συνεβαινε.
Ξαναηρθε με αδεια.αυτη τη φορα ομως δεν τον περιμενα. Το μεσημερι του δεκαπενταυγουστου,ο μανος με την σια και μενα συναντηθηκαμε για καφε στο κεντρο .εκει γνωρισα ενα παιδι τον σακη.ο σακης λοιπον ενδιαφεροταν για μενα και ζητησε το τηλεφωνο μου.εκεινο το βραδι,η σια με τον μανο κατεβηκαν στο μπαρακι που ειχαν αρχισει τη σχεση τους ενα χρονο πριν.ο στελιος πουθενα.και αφου ακουσα τη συμβουλη της φιλης μου,ειπα τελος ο στελιος.γυριζω σελιδα.
Εκεινο το βραδι το περασα μιλωντας στο τηλεφωνο με τον σακη προσπαθωντας να ξεχασω αυτο το ανωριμο και χαζο ανθρωπο που φοβοταν να κανει κατι.ετσι με εχασε απο την αγκαλια του .την αλλη μερα ακριβως,αφου εμαθε ο στελιος με ποιον ημουν,εφερε απο το βολο την υποτιθεμενη κοπελα του λεει,και την παρουσιαζε σε ολο το χωριο.ναι με ειχε πειραξει,αλλα ειχα αλλαξει πορεια πια...
Με τον σακη κρατησε περιπου 3 μηνες,περασαν οι γιορτες και το 2002 ειχε φτασει. Μολις ειχαν απολυθει.εγω ελευθερη ξανα,ετσι κ αλλιως ο σακης ηταν το γιατρικο μου.δεν τον ερωτευτηκα πραγματικα.μολις βαρεθηκα εφυγα απλα.

Ο στελιος αρχιζε να εξομολογειται στην σια και να ρωταει αν ενδιαφερομουν ακομη.εγω ομως ειχα σπαστει τοσο πολυ,που ουτε να μιλαμε δεν ηθελα.αρχισαμε να στελνουμε μηνυματα ο ενας στον αλλον,αλλα για μενα ηταν πια αργα.ειχα χασει την αισθηση της ζεστης αγκαλιας του.ειχε περασει πολυς καιρος και εγω ημουν σε αλλη φαση στη ζωη μου.δεν μπορουσα να παιδιαριζω.αλλωστε ημουν πια 27.
Εκεινη τη χρονια εκανα σχεση με τον αντρα μου.ναι,παραλειψη,ειμαι παντρεμενη και εχω ενα παιδακι.περναω πολυ καλα και ειμαι πολυ ευτυχισμενη με την οικογενεια μου.ομως αυτος ο ερωτας ηταν το κατι αλλο για μενα. Εκεινη λοιπον τη χρονια,αφου ημουν με αλλον και αμεσως το επομενο ετος ειχα λογοδοθει.
Ο στελιος ηταν πια μια γλυκεια αναμνηση.βλεπομασταν,γελουσαμε ,αλλα ως εκει.το τελευταιο σαββατοβραδο που ηταν να βγουμε μαζι για ποτο,δεν βγηκαμε.και ναι,φορουσε το πουκαμισο που του ειχα χαρισει.περιμενε με τοση λαχταρα να βγαιναμε μαζι,αλλα με την σια ειπαμε οτι αφου ημουν αρραβωνιασμενη,καλο θα ηταν να μην εμπαινα σε κανενα περιασμο,οσο και αν τον ειχα ξεπερασει.και δεν τον συναντησα ξανα στο κεντρο...
εγω ειχα αρχισει να αραιωνω,μια και ο αρραβωνιαστικος μου με ηθελε αποκλειστικα,δεν υπηρχε χρονος για ταξιδια στην κορινθο.και οσες φορες πηγαμε μαζι,οταν ειχαν συναντηθει ειχα διακρινει την επιθετικοτητα αναμεσα τους,ομως το ενστικτο του αντρα μου δεν ηταν λαθος.δεν τον συμπαθουσε ετσι απλα.χωρις λογο.και ενστικτωδως ειχε δικιο..

Φεβρουαριος 2005.τοσος καιρος ειχε περασει και ειχα μπει πια σε φαση ετοιμασιας γαμου.ηταν η τελευταια φορα που πηγαινα στο καφε ελευθερη και εκεινος ηταν εκει.τον ειχα ξεπερασει.ημουν πολυ χαρουμενη,ειχα τυπωσει τα προσκλητηρια.η νινα με τη σια δεν εχασαν χρονο,ηθελαν να θυμηθουν τα παλια.εβαζαν και ξαναεβαζαν τα τραγουδια εκεινου του καλοκαιριου και ο στελιος κραταγε στα χερια του το προσκλητηριο που ειχα ετοιμασει για τα κοριτσια...το δικο μου προσκλητηριο,που εγραφε οτι παντρευομουν καποιον αλλο. Αισθανθηκα περιεργα,οχι αβολα,αλλα περιεργα.ειχα αφησει μεν το παρελθον πισω,αλλα μια σπιθα αναψε εκεινη τη στιγμη. Το ξεπερασα αμεσως ομως,πα’οτι εκεινος οχι.ουτε καν μου μιλησε,να σχολιασει κατι,τιποτα.
Δεν θα ελεγα οτι με ενοιαξε πολυ.ειχα αλλα πραγματα να κανω στη ζωη μου και ο αντρας μου μου προσφερε τα παντα.ημουν πολυ τυχερη που δεχτηκα να τον παντρευτω.ειναι υπεροχος!
Παντρευτηκα,αραιωσα απο το καφε,χαθηκαμε με τα κοριτσια,εκεινες μενουν αθηνα,εργαζονται σε μια μεγαλη εταιρια ως ασφαλιστριες.

Απο περυσι που ειμαι στο facebook,εχω βρει πολλους συμμαθητες μου,παλιους φιλους και εχω βρει τυχαια και  κανει add τον στελιο.εγω εχω γεματο το προφιλ μου με φωτογραφιες της κορης μου και του αντρουλη μου.
Ο στελιος ανεβαζει συχνα τραγουδια που εχουν θεμα καλοκαιρινα βραδια και χαμενη αγαπη.το καλοκαιρι νομιζα οτι τα ανεβαζε για καποια αλλη,αλλα εκανα λαθος.μου αφιερωνει ακομη τραγουδια,και εγω δεν μπορω να κανω κατι.τον αγαπησα πολυ,παρα πολυ.αλλα εχω τον αντρα μου,το παιδι μου,δεν μπορω να κανω κατι τετοιο σε ενα ανθρωπο που με εχει λατρεψει.τον αγαπαω τον συζυγο μου.
Δεν ειχα σκοπο να δημοσιευσω αυτη την ιστορια.και την εγραψα λιγες ωρες πριν την ληξη της προθεσμιας.ειναι ομως τοσο βαθια χαραγμενη στην καρδια μου,που εστω και σαν παρελθον πρεπει να τη μοιραστω.να μαθει ο κοσμος την εμπειρια μου, να εκμεταλλευονται την ευκαιρια οταν πρεπει.η αγαπη δεν μπορει να περιμενει πολυ.
Επικοινωνουμε μονο μεσω τραγουδιων,και κανει log out οταν τον πετυχαινω στο face. τωρα πια ξερω γιατι.φοβαται.παντα φοβοταν την αγαπη...
Στελιο,προχθες μου αφιερωσες το «αγαπα με» του καρρα.το ειδα σημερα και μου κοπηκε το αιμα για μια στιγμη.λυπαμαι ομως,δεν μπορω να σ’αγαπησω τωρα πια.εισαι μια δυνατη μεγαλη ανεπαναληπτη αγαπη που περασε απο τη ζωη μου και τη σημαδεψε.φαντασου να ειχαμε κανει κανονικη σχεση.
Λυπαμαι στελιο....εισαι παρελθον για μενα.
Αν το διαβασεις αυτο,θα καταλαβεις.και θα καταλαβες τι πραγματικα ενιωσα για σενα,και ποσο χαζος ησουν που δεν με διεκδικησες τοτε.τοτε που ησουν η ζωη μου....
αντιο