Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Ερχόταν στο café που δούλευα. Δεν τον συμπαθούσα. Για την ακρίβεια… με εκνεύριζε η παρουσία του και μόνο! Που να ‘ξερα…
Ξεκίνησα κάποια μαθήματα στο πλαίσιο του Κέντρου Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Όταν πρωτομπήκα στην αίθουσα μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι! Τα μαθήματα θα τα δίδασκε… αυτός! «Υπομονή», σκέφτηκα, «50 ώρες είναι, θα περάσουν»…
Από το πρώτο κιόλας μάθημα άρχισα να αναθεωρώ. Ήταν ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος με μία ζεστή φωνή… Αυτή η φωνή…! Πάντα με ηρεμούσε…
Στη διάρκεια των μαθημάτων είχα την αίσθηση ότι δε με συμπαθεί και ταυτόχρονα την περίεργη διαίσθηση ότι κάποια στιγμή θα είμαστε μαζί… Αυτός ο άνθρωπος είχε αρχίσει να με γοητεύει με τον πιο παράξενο τρόπο. Ένιωθα ότι σιγά σιγά… εθιζόμουν!
Τελευταίο μάθημα. Με το που τελείωσε πήγα στη δουλειά. Τι περίεργη διαίσθηση πάλι; Ένιωθα ότι το βράδυ μετά τη δουλειά που θα έβγαινα θα τον συναντούσα κάπου τυχαία. Τα πράγματα, όμως, δεν έγιναν ακριβώς έτσι… Έγιναν καλύτερα… Και καθόλου τυχαία!
Ενώ δούλευα με φώναξε ο προϊστάμενός μου λέγοντάς μου ότι με ζητά ο… δάσκαλός μου! Πόσες σκέψεις μπορεί να γίνουν σε κλάσματα δευτερολέπτου; Πόσες; Πού είχε βρει το τηλέφωνο; Και προπαντός… τι μπορεί να ήθελε; Μου ζήτησε να βγούμε το ίδιο βράδυ αφού σχολάσω. Πέταξα στα σύννεφα!
Περάσαμε πανέμορφα! Μου εξομολογήθηκε ότι με απέφευγε στα μαθήματα από φόβο να μη φανεί στους υπόλοιπους. Α! Και ότι στο café ερχόταν για να με βλέπει…
Ήμασταν τρία χρόνια μαζί. Ερωτευτήκαμε, παθιαστήκαμε, αγαπηθήκαμε… Έτσι όπως δεν είχαμε νιώσει ποτέ με κανέναν άλλο. Συνήθιζε να μου λέει πως είμαστε δύο μισά, ο ένας ο άνθρωπος του άλλου. Μοναδική επικοινωνία. Απίστευτη αγάπη. Τόσο ανιδιοτελής…
Ok… Και επειδή ως γνωστόν πάντα ο ένας αγαπάει έστω και λίγο παραπάνω από τον άλλο… για την ιστορία… δεν ήμουν εγώ αυτός ο «ένας». Πιθανόν να φοβήθηκα το τόσο δέσιμο, την τόση αγάπη. Ακόμη πιο πιθανό να βαρέθηκα κάποια στιγμή γιατί και πάλι ως γνωστόν… δυστυχώς δεν εκτιμούμε ό,τι θεωρούμε δεδομένο. Ναι… Είχα αρχίσει να τον θεωρώ δεδομένο… προβλέψιμο. Ήταν άψογος μαζί μου αλλά εγώ πλέον εκνευριζόμουνα ακόμη και με συνήθειές του που παλιότερα έβρισκα χαριτωμένες.
Το τελείωσα… Και μάλιστα σε μια περίοδο που όλα του πήγαιναν στραβά. Επαγγελματικά, οικογενειακά, οικονομικά, κοινωνικά… Με τόσα στο μυαλό του, είχε ξεχάσει ακόμη και τα γενέθλιά μου. Δεν άντεχα, όμως, άλλο. Ένιωθα ότι κορόιδευα και τους δυο μας εφόσον δεν ήμουνα πλέον ερωτευμένη και επιπλέον δεν άντεχα τη δική μου πίεση, την εσωτερική. Ωστόσο… τον αγαπούσα…
Τους πρώτους μήνες έσπαγε τα τηλέφωνα. Σχεδόν κάθε βράδυ καθόταν κάτω από το σπίτι μου στο αυτοκίνητό του. Δε μου ζητούσε τίποτα παρ’όλ’αυτά γιατί απλά… σεβόταν την απόφασή μου. Ήθελε απλά να με νιώθει κοντά του.
Περάσαμε ένα χρόνο χωριστά. Μιλούσαμε σπάνια στο τηλέφωνο, φιλικά… Ή μάλλον σαν δύο άνθρωποι που αγαπιούνται και νοιάζονται ο ένας για τον άλλο. Αυτός είχε ξεκινήσει μια σχέση. Μου έλεγε ότι είναι πολύ καλά με την άλλη κοπέλα αλλά ότι δεν ήταν το ίδιο, δεν ένιωθε να ήταν το άλλο του μισό… Εγώ πάλι απ’την πλευρά μου… αναλώθηκα σε κάποια άτομα που στο ελάχιστο η συμπεριφορά τους θύμιζε τη δική του. Κανείς δεν άγγιξε την ψυχή μου. Πώς να την άγγιζαν άλλωστε… Ήταν αλλού…!
Ξημερώματα 15ης Ιουλίου, 12.15 π.μ.. Ένα χρόνο σχεδόν μετά τον «χωρισμό» και μέρα των γενεθλίων μου. Μήνυμα στο κινητό μου: « Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία… Χρόνια πολλά!». Θυμόταν πόσο αγαπάω την πανσέληνο… Απάντησα κατευθείαν σαν υπνωτισμένη. «Σ’ευχαριστώ ψυχή μου!». Μήνυμα ξανά: «Δες στο αυτοκίνητο». Τα πόδια μου είχαν κοπεί όπως τότε… που με πήρε τηλέφωνο στην καφετέρια. Ωστόσο, κατέβηκα τρέχοντας και πήγα στο αυτοκίνητό μου. Στον υαλοκαθαριστήρα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και μια κάρτα*: «Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία… Χρόνια πολλά και καλά! Το μισό σου…».
Έκλαιγα σαν μικρό παιδί και κοιτούσα γύρω μου μήπως ήταν ακόμα κάπου εκεί. Ενώ κοιτούσα στα χαμένα σταμάτησε το αυτοκίνητο μπροστά μου και μπήκα μέσα. Αυτή η φωνή… «Δεν υπήρχε περίπτωση να τα ξεχάσω και φέτος!...»

* Κάρτα είπα;;; Μπορεί να ήταν και lacta, δε θυμάμαι!