Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η Χριστίνα 17 χρονών έμενε στη Δράμα και πήγαινε τρίτη λυκείου, ενώ ο Χάρης (εγώ) σπούδαζε και ασχολούταν με τη μουσική στη Θεσσαλονίκη. Η Χριστίνα ήταν fan του συγκροτήματος και η πρώτη φορά που γνωριστήκαμε ήτανε στα backstage της συναυλίας μου. Όμως για κάποιο λόγο δεν κρατήσαμε επικοινωνία.
Για μέρες αναρωτιόμασταν αν θα έβλεπε ο ένας τον άλλο ξανά. Μέχρι που με κάποιο περίεργο τρόπο βρισκόμαστε μέσω Facebook.

Από την πρώτη στιγμή που ανταλλάξαμε κινητά και ξεκινήσαμε πάλι να μιλάμε φάνηκε κάτι ζωντανό, κάτι που δεν το βαρεθήκαμε, κάτι που σε έκανε να θέλεις να μιλάς συνέχεια με τον άλλο για να τον ανακαλύπτεις καλύτερα, κάτι που αν το θέλετε έκανε τη Χριστίνα να κάνει το πρώτο βήμα και να έρθει κρυφά απτούς γονείς της, στη Θεσσαλονίκη.
Κάποιο Σάββατο έπαιζα σε ένα φεστιβάλ και χωρίς να μου έχει πει τίποτα ήρθε να με δει. Όταν αντικριστήκαμε για μία δεύτερη φορά, τα βλέμματα λέγανε πολλά. Αυτή τη φορά φύγαμε χωρίς να πούμε τίποτα και σε κανέναν, από το χώρο της συναυλίας ώστε να περάσουμε όσες περισσότερες στιγμές μπορούσαμε μαζί.
Τα συναισθήματα μπερδεμένα για κάτι που πάμε να ξεκινήσουμε το οποίο δεν ξέραμε που θα καταλήξει. Τo αφήσαμε όμως να κυλήσει, γιατί ξέραμε πως δύσκολα θα ξαναζούσαμε κάτι τέτοιο.

Έτσι ξεκίνησε μια σχέση όπου η απόσταση θα ήταν δεδομένη.
Κάθε βράδυ στο τηλέφωνο να μιλάμε με τις ώρες προσπαθώντας να μειώνουμε τουλάχιστον στο μυαλό μας αυτή την απόσταση. Θυμάμαι τη επόμενη μέρα μέρα που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, να μου λέει ''Όταν σου μιλάω σε νιώθω τόσο δίπλα μου… θα μπορούσα να σου μιλάω μέχρι να ξαναβρεθούμε'' ...και έτσι περιμέναμε τις μέρες απλά να περάσουν.
Την επόμενη φορά όλα ήταν έτοιμα.. είχε σπάσει ο πάγος της ‘’πρώτης’’ επαφής, ξαπλώναμε μαζί, ακούγαμε μουσική..και προσπαθούσαμε να νιώσουμε και να γνωρίσουμε από κοντά ο ένας τον άλλο όσο περισσότερο γίνεται, γιατί τώρα πια ξέραμε πώς θα νιώθαμε το διάστημα που θα ήμασταν μακριά του. Καταλαβαίναμε ότι είχαμε πια την ανάγκη να είμαστε με τον άλλο περισσότερες μέρες την εβδομάδα.
Έτσι ήρθε και η τρίτη φορά που η Χριστίνα λέγοντας και πάλι πως θα βγει με φίλες, πήρε το τρένο και ήρθε πάλι στη Θεσσαλονίκη. Μέχρι να βρεθούμε από κοντά μιλούσαμε στο τηλέφωνο και όταν το κλείσαμε ήμασταν μαζί. Αυτή την Τρίτη φορά περάσαμε τόσο όμορφα.. τόσο γλυκές και ζεστές στιγμές. Ήταν η μέρα που ολοκληρώσαμε τη σχέση μας κάτι που για τη Χριστίνα γινόταν πρώτη φορά. Θυμάμαι να μου κάνει στις αρχές ‘’Η πρώτη μου φορά θέλω να είναι με αυτόν που θα ερωτευτώ ..δεν ξέρω όμως αν θα τον βρω κάποτε αυτόν’’.

Όταν όμως έγινε αυτό ήξερα πως εγώ είμαι αυτός και είχα ένα παραπάνω βάρος. Να μην τη πληγώσω.
Περνάνε οι μέρες ..η απόσταση δύσκολη, δεν μπορείς να αντέξεις όταν θέλεις να είσαι τόσο πολύ με κάποιον και οι συγκυρίες δε σου το επιτρέπουν.
Τα κρυφά ταξίδια της Χριστίνας, γρήγορα μαθεύτηκαν από τους γονείς της. Με αποτέλεσμα να μην της έχουν εμπιστοσύνη και να την έχουν συνέχεια σε επιτήρηση. Μέρες κάναμε να μιλήσουμε, να ειδωθούμε..και έτσι έφτασε η στιγμή που έπρεπε να μπει ο τίτλος τέλους σε όλο αυτό, γιατί πολύ απλά θα πονούσε λιγότερο απ’ το να έχεις τον άλλο και να μην μπορείς να τον βλέπεις. Απ’ τις λίγες σχέσεις που χωρίζουν από αγάπη..
Και ξέρετε; Δεν πληγωθήκαμε από όλο αυτό. Απλά ευχαριστούμε όλους αυτούς, ακόμη και τους ίδιους μας τους εαυτούς, που μας επιτρέψανε να το ζήσουμε.

Γιατί είναι μια αληθινή ιστορία αγάπης. Χωρίς μίσος ή θυμό. Μόνο αγάπης.
This is our story …και τη ζήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες, είδα το love in action και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας…


Ποιος ξέρει; Ίσως το σύμπαν μας φέρει κάπου, κάποτε και πάλι μαζί.