Ήμασταν μαζί και πολύ ερωτευμένοι μόλις ένα χρόνο όταν έπρεπε να πάει στρατό. Εκεί που παρόλες τις υποχρεώσεις, πανεπιστήμια, δουλειές του ποδαριού, οικογενειακά, καταφέρναμε να βρισκόμαστε κάθε μέρα, έπρεπε να χωριστούμε για τους ατελείωτους έξι μήνες που θα έκανε παραμεθόριο, ο στρατός τότε ήταν 20 μήνες. Επιτέλους ήρθε ο καιρός που πήρε μετάθεση στην Αθήνα και θα μπορούσα να τον βλέπω συχνά, διότι πήρε μετάθεση σε στρατιωτικό παραθεριστικό θέρετρο και εγώ λόγω πατέρα αξιωματικού, μπορούσα να μπω.
Έτσι λοιπόν, ένα μεσημέρι του Σεπτέμβρη που δε θα δούλευα το απόγευμα, έκανα κοπάνα από τη σχολή, φόρεσα το μαγιό μου και πήγα στην παραλία όπου έκανε βάρδια ως ναυαγοσώστης (αρμενιστής λέγεται η ειδικότητα στο στρατό). Έκανε λίγο κρύο και φυσούσε, δεν ήταν καιρός για μπάνιο, γι’αυτό δεν ήταν κανείς στην παραλία και εκείνος για πρώτη φορά άφησε το πόστο του και ήρθε στην ομπρέλα μου και κάθισε μαζί μου. Εγώ κρύωνα και τον αγκάλιαζα, αν και εκείνος ήταν πιο συγκρατημένος, γιατί φοβόταν μήπως έρθει κάποιος αξιωματικός και του κάνει παρατήρηση που έκανε παρέα με κόρη αξωματικού, αυτό απαγορεύεται στα στρατιωτικά θέρετρα.
Για κακή μας τύχη εμφανίστηκε ο Διοικητής του θερέτρου, ο οποίος διατηρεί ένα κήπο εκεί κοντά και σφύριξε για να του ανοίξει ο αρμενιστής το νερό, κι επειδή δεν πήρε απάντηση, κατέβηκε στην παραλία και μας είδε.
Δεν μας είπε τίποτα, αλλά ενώ περίμενα αργότερα στο αυτοκίνητο να πάρω τον φίλο μου να φύγουμε, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι ανακαλέστηκε η έξοδός του και έφαγε 15 μέρες φυλακή επειδή «χαριεντιζόταν με παραθερίστρια». Μου είπε ότι παρόλο που την ποινή την έδωσε ο ίδιος ο διοικητής ελπίζει ότι ο προσωπάρχης ίσως καταφέρει να του μειώσουν τις μέρες της φυλακής, ή τουλάχιστον να βγει σήμερα και να κάνει τη φυλακή από αύριο. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ και έκλαιγα, γιατί κυρίως εγώ ήμουν η αιτία όχι μόνο που δε θα έβγαινε αλλά και που χάλασε το κατά τα άλλα άψογο μητρώο του.
Στο μυαλό μου στροβιλιζόντουσαν τα γεγονότα και τριγυρνούσα στο διοικητήριο, θέλοντας να κάνω κάτι, αλλά δεν τολμούσα να μπω. Με βοήθησε ο Θεός όμως και ο Διοικητής βγήκε να φύγει και ήταν μόνος. Σκέφτηκα ότι όλα εδώ κρίνονται και του μίλησα. Του συστήθηκα, του εξήγησα ότι δεν είναι τα πράγματα επιπόλαια όπως νομίζει και του είπα ότι είμαστε αρραβωνιασμένοι, ήταν ψέμα, αλλά για μένα έτσι ήταν. Δεν έδειξε να με πιστεύει, ούτε να συγκινείται και με ρώτησε τι ήθελα τώρα... Δε μπορούσα να τον αντικρούσω, αλλά πολύ ευγενικά το μόνο που ζήτησα ήταν τουλάχιστον να αλλάξει την αιτιολογία στο βιβλίο ποινών, δεν ήταν έτσι, εγώ μόνο έφταιγα και δεν τον τιμωρούσαν για το ότι «χαριεντιζόταν» μαζί μου, αλλά επειδή είχε εγκαταλείψει το πόστο του.
Γύρισα στο αυτοκίνητο και περίμενα να περάσει να περάσει η ώρα να φύγω, δεν τολμούσα να ελπίζω όταν από το πουθενά εμφανίστηκε ο φίλος μου! Όχι μόνο βγήκε, αλλά ο διοικητής έσβησε όλη την ποινή. Γέλαγε, μου είπε, όταν οι άλλοι σμηνίτες τον κοίταζαν με μισό μάτι που έσβηναν με μπλάνκο το βιβλίο ποινών!!! Με ρώτησε πως βρήκα το κουράγιο να πάρω τον πατέρα μου να μεσολαβήσει και του είπα ότι δεν τον πήρα… πήγα εγώ η ίδια και μίλησα στο Διοικητή! Τα έχασε και με κοίταζε με δέος και αγάπη. Δεν το πίστευε ότι το έκανα και ότι τα κατάφερα να κάνω το ακατόρθωτο, διοικητής να πάρει πίσω ποινή που επέβαλε ο ίδιος, αλλά η αγάπη δε φοβάται κανέναν και νικάει τα πάντα
Φύγαμε μαζί και οδηγούσα ένα αρχαίο αυτοκίνητο του ’70 που είχα τότε, αλλά ήταν όλα τέλεια, γιατί ήμασταν μαζί. Μπορεί τώρα να έχουμε χωρίσει από δικό μου φταίξιμο, αλλά όπως τότε, έτσι και τώρα και πάντα, η αγάπη θα νικήσει στο τέλος.
Post new Comment