Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Καλοκαίρι του 2008 στο Ρέθυμνο.. Είχα πάει διακοπές με 7 φίλες μου.. Ήμασταν 19 χρονών και θέλαμε να διασκεδάσουμε. Κάθε βράδυ λοιπόν ήμασταν έξω μέχρι το πρωί και το μεσημέρι στην παραλία. Μια συνηθισμένη μέρα στην παραλία τον είδα.. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν ταυτόχρονα και αμέσως είπα στις φίλες μου πόσο γοητευτικός άντρας ήταν! Κοιταζόμασταν συνέχεια μέχρι που τελικά ήρθε και μας μίλησε και μου είπε ότι θα συναντηθούμε το βράδυ σ ένα γνωστό κλάμπ του Ρεθύμνου. Είχα αγωνία, ήθελα να είμαι πολύ όμορφη αλλά είχα και ενδοιασμούς γιατί φαινόταν μεγάλος..
Όταν ήρθε το βράδυ πήγαμε στο μαγαζί που είχαμε πει και ήρθε σε μένα, με έπιασε απ το χέρι και με τράβηξε προς την παρέα του. Εκεί αρχίσαμε να μιλάμε.. Ήταν 37 χρονών, είχε 2 παιδιά και ήταν χωρισμένος, έμενε μόνιμα στο Ρέθυμνο όπου είχε ένα εστιατόριο.
Περάσαμε μαζί 4 αξέχαστες μέρες και νύχτες.. Ένιωθα ερωτευμένη... Όταν έφτασε η ώρα να φύγουμε πήγαμε για φαγητό και έπειτα με αποχαιρέτησε. Δεν ήθελα να φύγω, ήθελα να μείνω για πάντα εκεί! Μέσα στο λεωφορείο είχα δακρύσει. Ήξερα ότι ήταν αδύνατον να υπάρξει σχέση γιατί πέρα απ΄την διαφορά ηλικίας ήταν και η απόσταση.. Ένιωθα ότι όλα τελείωσαν και δεν θα τον ξαναέβλεπα.

Στην Αθήνα κοίταγα συνέχεια το κινητό μου μήπως με πάρει τηλέφωνο ή μου στείλει μήνυμα. Τελικά μετά από 2 μέρες χτύπησε το τηλέφωνο. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει! Δεν πίστευα ότι θα έκανε εκείνος μια τέτοια κίνηση γιατί είχα καταλάβει ότι ήταν πολύ εγωιστής και γενικότερα έπαιζε . Τελικά η επικοινωνία μας συνεχίστηκε και κάθε μέρα όλο και περισσότερο μέχρι που αποφάσισε ότι θα έρθει να με δει στα τέλη του Σεπτέμβρη. Έμεινε στην Αθήνα 2 μέρες. Δύο υπέροχες μέρες! Ήμασταν συνέχεια μαζί, δεν ήθελα να φύγει. Εκείνος πάλι φαινόταν αδιάφορος.
Αρχίσαμε να μιλάμε καθημερινά και τον Οκτώβρη φτάσαμε χωρίς να έχει ειπωθεί κάτι να έχουμε πλέον κανονική σχέση. Το μόνο κακό πλέον ήταν η απόσταση. Τον έβλεπα μια φορά τον μήνα που ερχόταν συνήθως εκείνος και εγώ κατάφερα μια φορά να πάω να τον δω. Είχα γνωρίσει τον γιο του που είναι 16 χρονών (και ακόμα και τώρα μιλάμε)..

Οι μήνες κυλούσαν τόσο όμορφα.. Υποφέραμε που ήμασταν μακριά αλλά μας αρκούσε μόνο που ακούγε ο ένας τη φωνή του άλλου. Είχαμε πλέον αγαπήσει ο ένας τον άλλον. Μου το έλεγε συνέχεια, το έβλεπα στη συμπεριφορά του.. Κι εγώ το ίδιο. Πόσες φορές έκλαιγα επειδή μου έλειπε και πόσες φορές μιλάγαμε με βίντεο κλήση και ευχόμασταν να γίνει ένα θαύμα και να βρεθούμε μαζί!
Ολο αυτό κράτησε μέχρι τις 8 Ιουνίου του 2009. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκέινο το πρωινό. Την προηγούμενη νύχτα είχαμε τσακωθεί για ασήμαντο λόγο και εκείνος είχε βγει.

Το πρωί άνοιξα το τηλέφωνό μου και είδα μια κλήση του στις 8 το πρωί. Τον πήρα αμέσως τηλέφωνο και τον ρώτησα που είναι. Δεν τον άκουγα καλά γιατί έκλαιγε. Μου είπε ότι ήταν στο νοσοκομείο. Του είπα: τι έγινε? Νόμιζα ότι είχε πάθει κάτι ο γιός του.. Αλλά τότε κατάλαβα.... Ο Γιώργος είμαι, ο μπαμπάς μου σκοτώθηκε . Τρελάθηκα.. Στην αρχή δεν τον πιστεψα, δεν ήθελα να τον πιστέψω. Πίστευα ότι ήθελε να μου κάνει έκπληξη, όπως έκανε συχνά και να έρθει να με δει. Αλλά δυστυχώς ήταν αλήθεια. Εκείνη η νύχτα ήταν εφιαλτική. Ένιωθα ενοχές γιατί είχε σταναχωρηθεί για μένα την προηγούμενη μέρα και πίστευα ότι γι αυτό είχε πιεί τόσο πολύ(το ατύχημα έγινε με μηχανή. Σε μια στροφή έπεσε σ έναν κάδο και ο θάνατος του ήταν ακαριαίος). Δεν πίστευα ότι μπορούσε να μου συμβεί κάτι τέτοιο. Εκείνες τις μέρες δεν έτρωγα τίποτα.Η μητέρα μου ανησυχούσε κι οι φίλοι μου το ίδιο. Έκλαιγα συνέχεια, ακόμα και στο δρόμο. Ήμουν σαν χαμένη, οι άλλοι μίλαγαν αλλά δεν άκουγα τίποτα.. Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία γιατί ο πατέρας μου δεν ήξερε τίποτα και δεν ήθελα να μάθει.
Ακόμα και τώρα μου λείπει πολύ.. Ήταν πραγματικά υπέροχος άνθρωπος και αγαπιόμασταν πραγματικά πολύ. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ..
Ευχαριστώ που διαβάσατε την ιστορία μας, ελπίζω να μην σας κούρασα και να σας άρεσε.