Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

ΑΞΙΖΕΙ….. ! Όταν είναι να γίνει κάτι ….το σύμπαν θα συνωμοτήσει και θα γίνει.

Ήμασταν 4 φίλες διασκορπισμένες σε όλη την Ελλάδα. Εγώ σπούδαζα Θεσσαλονίκη, οι άλλες Κομοτηνή, Αθήνα Βόλο. Και συναντηθήκαμε όλες στη Σαντορίνη τον Αύγουστο του 2005! Ήμασταν 23 χρονών και single! Και εκεί ξεκινάει ο έρωτας της ζωής μου....

Στο νησί κάτσαμε 5 μέρες. Ήταν τέλεια, μέναμε στο κέντρο της πόλης. Πολύ κοντά στην κεντρική πλατεία και το τότε «Αίνιγμα». Σημεία που με σημάδεψαν. Μας είχε πιάσει η καλοκαιρινή μας διάθεση…φλερτ, χορός, φωτογραφίες, χαμόγελα, τραγούδι κτλ. Και κάθε βράδυ καταλήγαμε στο Αίνιγμα. Κάπου εκεί ξεκίνησαν ΌΛΑ. Κάναμε αρκετή παρέα με τον ανδρικό πληθυσμό του νησιού. Δεν μου άρεσε κανένας όμως. Ήταν καλοί σαν παρέα αλλά δεν μου κίνησε κανένας παραπάνω το ενδιαφέρον. Αλλά κάποια στιγμή μεσάνυχτα στο Αίνιγμα η ματιά μου κυριολεκτικά σταμάτησε σε ένα παιδί. Φορούσε μια χακί μπλούζα και αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει από το πλήθος μέσα στα σκοτάδια ήταν τα μάτια του- το βλέμμα του. Έγινε αυτό που λέμε κλικ. Είναι η στιγμή που όλα σταματάνε, δεν ακούς τη μουσική ούτε βλέπεις τους υπόλοιπους γύρω σου. Όλα παγώνουν and its just the two of you. Τα μάτια του είχαν σχήμα σαν στεναχωρημένα και ένοιωθα ότι εγώ ήμουν αυτή που θα τα έκανα να χαμογελάσουν. Και όχι μόνο το ένοιωθα αυτό αλλά ήμουν και σίγουρη.

Με το παιδί αυτό έπαιζαν ματιές αλλά τίποτα παραπάνω. Καθόμασταν στα ίδια σημεία στο μπαρ 3 βραδιές αλλά μου άρεζε τοοοόσο πολύ που δεν τολμούσα να κάνω τίποτα παραπάνω. Μου άρεζε και πολύ το γεγονός ότι τον έβλεπα συνέχεια με την παρέα του τα αγόρια και όχι να μιλάει με γυναίκες (τουλάχιστον δεν είδα εγώ κάτι). Σε αντίθεση με εμάς που μιλούσαμε συνεχώς με άνδρες. Εγώ όμως ήθελα αυτόν και κανέναν άλλον. Τον είδα επίσης και στην παραλία και στην πλατεία μετά από ξενύχτι. Είχα τρελαθεί τόσο πολύ που τον έβγαζα κρυφά φωτογραφίες και βίντεο. Φωτογραφίες χρήσιμες στο μέλλον!!!

Ήρθε όμως το τελευταίο μας βράδυ και καθόμασταν στην πλατεία και τρώγαμε. Φορούσε θυμάμαι μια μακριμάνικη μαύρη μπλούζα. Έλιωνα όταν τον κοιτούσα. Ήρθε όμως η στιγμή που όλοι η παρέα σηκώθηκε να φύγει και εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου καθώς τον έβλεπα να χάνεται είπα «say goodbye cause you will never see him again».

Στη Θεσσαλονίκη επέστρεψα και έστειλε ένα sms στην κολλητή μου (Κομοτηνή) ύστερα από 2 βδομάδες μακριά από το νησί… «Φιλενάδα μου καταζητείται μωρό μελαχρινό με κοκάλινο σκουλαρίκι. Εντοπίστηκε τελευταία φορά στη πλατεία της Σαντορίνης φορώντας μαύρη μπλούζα του γνωστού οίκου DKNY. Τον σκέφτομαι συνέχεια…» και η απάντηση της φίλης μου…. «άμα το βρεί το οπτικό μου πεδίο θα στον στείλω πακέτο Περδίκα 54, Κ.Τούμπα, Θεσσαλονίκης». Το sms που έστειλα υπάρχει ακόμα στο κινητό της φίλης μου και έχουν περάσει 4 χρόνια.

Τώρα θα ξεκινήσουν οι τρελές συμπτώσεις……..

Σύμπτωση 1: Με παίρνει τηλέφωνο η φίλη μου από Αθήνα και μου εξηγούσε πως το αγόρι της έβλεπε φωτογραφίες μας από διακοπές και είδε το αγόρι-μυστήριο στις φωτό μας και αναρωτήθηκε γιατί βγάζαμε φωτογραφίες τον συμφοιτητή του!!! Αμέσως εκεί έμαθα ηλικία, τόπο διαμονής και τομέα σπουδών του. Τρελάθηκα!!! Έτυχε να κατέβω μετά από λίγο καιρό Αθήνα για κάτι ιατρικές εξετάσεις και φυσικά κανόνισα να πάω με τη φίλη μου και το αγόρι της (Γιάννης) στο πανεπιστήμιο για να τον δω! Περιμέναμε το τηλέφωνο του Γιάννη για να πάμε ή όχι διότι στο εργαστήριο το πρωί δεν πήγαιναν πολλοί και ειδικά το αγόρι-μυστήριο που ύστερα έμαθα ότι έτυχε πραγματικά εκείνη τη μέρα να πάει. Αλλά έτυχε και εγώ εκείνη τη μέρα να είμαι Αθήνα. Μήπως δεν ήταν απλά τύχη???

Αφού πήγαμε 9 το πρωί, είχα τα χάλια μου πραγματικά. Τα μαλλιά πιασμένα, ένα φούτερ- ζακέτα άσπρη Diesel και ήλπιζα να με θυμηθεί και αυτή τη φορά να μου μιλήσει. Αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε. Μας πήρε ο Γιάννης και μας είπε να πάμε στο lab με τους υπολογιστές και ότι καθόταν ακριβώς δίπλα του. Σοκαρίστηκα! Επί 10 λεπτά περίμενα έξω από την αίθουσα γιατί η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, είχα τόσο άγχος, ντρεπόμουν τόσο πολύ που δεν άντεχα. Τα 10 λεπτά εκείνα μου φάνηκα forever. Μπήκα όμως μέσα και έκατσα δίπλα του! Μετά από λίγο όμως έφυγε. ουφ. και πάλι τίποτα. Για καλή μου τύχη όμως τον βρήκα να περιμένει έναν καθηγητή έξω από μια αίθουσα. Ήταν εκεί σαν κεντρικό lobby. Έδιωξα τους φίλους μου- ζευγάρι για να μείνω μόνη. Κοιταζόμασταν συνεχώς καθώς καθόμουν σε ένα παγκάκι και αυτός έξω από το γραφείο. Σε κάποια φάση σηκώθηκα και για μια στιγμή καθόμασταν δίπλα δίπλα κοιτάζοντας τον πίνακα ανακοινώσεως αλλά και πάλι τίποτα. Έκατσα πολύυυ ώρα εκεί. Και οι φίλοι μου οι καημένοι περίμεναν έξω στο κρύο. Τελικά έφυγα από το πανεπιστήμιο χωρίς να του μιλήσω. Ντρεπόμουν. Sad but true. Τουλάχιστον ήξερα που θα μπορούσα να τον ξαναβρώ άμα έβρισκα κουράγιο να του μιλήσω.

Επιστέφοντας Θεσσαλονίκη συνειδητοποίησα πόσο κότα ήμουν και πήρα τον Γιάννη να μάθει το εμαιλ του παιδιού για να επικοινωνούσα έτσι. Μπορούσα να κάνω πιο εύκολα ενα non face contact. Αλλά για κακή μου τύχη ο Γιάννης νόμιζε ότι τον λέγανε Αλέξανδρο και δεν μπορούσε να βρει το εμαιλ του! Και ούτε τον έβρισκε από κοντά για να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πολύ της σχολής το παιδί-μυστήριο. Και ύστερα από ένα χρόνο από αυτό το συμβάν έφυγα για Αγγλία για να κάνω μεταπτυχιακό (p.s το καλοκαίρι του 2006 ξανά ερωτεύτηκα πολύ αλλά έπρεπε να χωρίσουμε λόγω απόστασης. Μεγάλη στεναχώρια).

Σύμπτωση 2: Αφού ήμουν 2 μήνες στη βροχερή Αγγλία, ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω στο μάθημα αλλά πάντα πριν φύγω άνοιγα το pc μου. Και εκείνο το πρωινό ξεκίνησε κάτι που θα άλλαζε τα πάντα!!! Κάτι που θα μου αποσπούσε την προσοχή μου όλο το χρόνο του μεταπτυχιακού μου. Αλλά και κάτι που θα μου έφερνα χαρά στον πρόσφατο εκείνο χωρισμό που ζούσα. Άνοιξα το ΗΙ5 μου (που τότε είχα) και εκεί στα friend requests ήταν η φωτογραφία του αγοριού από την Σαντορίνη!!! Ύστερα από ένα χρόνο και κάτι μήνες με βρήκε αυτός. Τον κατάλαβα αμέσως αν και φορούσε γυαλιά ηλίου. I could never forget his face. Επιβεβαιώθηκα ότι ήταν αυτός από το κοκάλινο σκουλαρίκι που φορούσε αλλά και από τη χακί μπλούζα που φορούσε όταν τον πρωτοείδα. Έτυχε να την φοράει σε μια φωτό που είχε στο προφίλ του. Επίσης όνομα του αποκαλύφθηκε....Δημήτρης (ένα από τα 3 αγαπημένα μου ονόματα για άνδρα...δεν ήταν τυχαίο!) Του έστειλα κατευθείαν εμαιλ….. «εμείς οι δύο έχουμε κάτι κοινό! Μήπως ξέρεις τι είναι αυτό?» (Εννοούσα φυσικά Σαντορίνη 2005). Αμέσως μου απάντησε. Και από τότε δεν έχουμε σταματήσει να μιλάμε!!!! Είναι πιο εύκολο να μιλήσεις κάποιον μέσω διαδικτύου σε σχέση με face to face. Η τεχνολογία στην περίπτωση μας μας βοήθησε.

Μιλάγαμε συνέχεια στο msn. Συνέχεια στέλναμε φωτογραφίες και συνέχεια μου έστελνε τραγούδια δικά του και ότι του ζητούσα. Ήταν απίστευτος. Μου άρεζε πολύ και ήταν πολύ ευγενικός. Η παρουσία του στη ζωή μου εκείνη τη χρονική στιγμή με έκανε να ξεχάσω πιο εύκολα τον πρώην μου. Είχα πέσει πολύ ψυχολογικά όταν είχα χωρέσει αφού πίστευα δεν θα ξανα ερωτευόμουνα τόσο πολύ ξανά. Κι όμως ήμουν λάθος. Αξίζει να πω πως 2 φορές του είχα στείλει έκπληξη σοκολάτες από Αγγλία μία για xmas και μια έτσι απλά. Ήμουν απλά πολύ ερωτευμένη.

Σύμπτωση 3: Εκεί που μιλάγαμε στο msn μπήκε στο δωμάτιο μου η κολλητή μου από την σχολή. Είχε ακούσει πολλά για τον Δημήτρη. Της έδειξα εκείνη τη στιγμή φωτογραφία του και της φάνηκε γνωστή φυσιογνωμία. Με έβαλε τότε Live να τον ρωτήσω άμα ήξερε ένα παιδί τον ξαδερφό της. Και η απάντηση ήταν θετική. Έτυχε λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι να βρεθούν σε κοινή παρέα για καφέ στην Ελλάδα. Μικρός ο κόσμος. Εκείνη την στιγμή ζήλεψα που τον είχε γνωρίσει από κοντά πριν από μένα! Κάποιο διάστημα αργότερα ο Δημήτρης είχε επικοινωνήσει κρυφά με την Αφροδίτη μέσω facebook για το τι δώρο να μου φέρει από Αμερική (είχε πάει 2 μήνες με την δουλεία του). Ναι ήθελε να μου αγοράσει κάτι και ούτε που με ήξερε καλά καλά. Είχε πολύ γέλιο γιατί δεν μου το είχε αναφέρει η Αφροδίτη το συμβάν αυτό (Σαν καλή φίλη) και μόνη μου το ανακάλυψα όταν είχα βρεθεί στο δωμάτιο της μπροστά στο pc της και άνοιξα τα μαιλ της (δεν θυμάμαι τι έψαχνα. Πάντως ήταν μπροστά η Άφρο). Και ξαφνικά είδα μαιλ του Δημήτρη και κόλλησα!!! Σκέφτηκα χίλια πράγματα. Και έτσι η Αφρό αναγκάστηκε να μου πει! Δεν το είπαμε ποτέ όμως αυτό στον Δημήτρη. Δεν θέλαμε να του χαλάσουμε την έκπληξη.

Αφού μιλάγαμε ώρες κάθε μέρα….ήρθε η ώρα που θα βλεπόμασταν Live. Κατέβηκα Ελλάδα για το καλοκαίρι και πρώτη στάση ήταν Αθήνα αντί να πάω στους γονείς μου στο Βόλο. Ανυπομονούσα πολύ να τον δω. Πάρα πολύ. Ήρθε η μέρα που κανονίσαμε να πάμε balux café για ποτό. Φυσικά έφερα 2 φίλες και αυτός το ίδιο. Σκεφτόμουν μήνες τότε το τι θα φορούσα εκείνη τη βραδιά. Όλα ήταν τέλεια και ήμουν πολύ λαμπερή. Τον πήρα τηλέφωνο να ενημερώσω ότι είχα φτάσει στο μαγαζί και περίμενα να μου πει τοποθεσία του. Ήταν στο πίσω μέρος του μαγαζιού και για καλή μου τύχη ήταν ένα δρομάκι που έπρεπε να διασχίσω μέσα στο πράσινο με φωτάκι και στις δυο πλευρές. Κάτι σαν πασαρέλα. Το πέρασα με τα τακούνια μου και κοντό άσπρο σορτσάκι. Ήξερα ότι εκείνη τη στιγμή θα με κάρφωνε με τα μάτια του και ήθελα να κερδίσω και την προσοχή του εξωτερικά γιατί εσωτερικά τον είχα ήδη κερδίσει. Περάσαμε μια τέλεια βραδιά που κατέληξε σε clubbing στο babae. Ενώ μου είχε πει δούλευε (παράλληλα με σχολή) και δεν ήθελε να ξενυχτίσει…..φύγαμε 4 από το μαγαζί. Δεν ήθελε να φύγει μου φαίνεται. Επί μια εβδομάδα βλεπόμασταν κάθε μέρα….τις περισσότερες φορές με παρέα. Μια μέρα όμως βγήκαμε τα δυο μας όπου και έπεσε το πρώτο φιλί με συνοδεία σοκολάτα σουφλέ δίπλα στο κύμα (vive mar). Ήταν όλα τέλεια και χαμογελούσα σαν χαζό.

Οι διακοπές μου συνέχισαν ύστερα εκτός Αθήνας. Αλλά συνεχίζαμε να μιλάμε μέσω κινητού. Ανυπομονούσα να επιστρέψω Αθήνα αλλά δυστυχώς σκεφτόμουν και το γεγονός ότι θα έφευγα και πάλι για Αγγλία (αν και μόνο για ένα μήνα) και αυτό μόνο στεναχώρια μου έφερνε. Κατέβηκα λοιπόν Αθήνα και έμενα σε μια φίλη μου. Το τελευταίο όμως βράδυ πήγα στο σπίτι του Δημήτρη όπου και κοιμήθηκα. Ξυπνήσαμε νωρίς. Με πήγε στο μετρό και έφυγε για τη δουλειά του και εγώ για το αεροδρόμιο. Ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θα τον ξαναέβλεπα αφού σκοπός μου μετά το μεταπτυχιακό ήταν να πιάσω δουλεία στην Αθήνα. Αυτός όμως ποτέ δεν με είχε ρωτήσει για τα μελλοντικά μου σχέδια κάτι που αργότερα θα αποτελούσε πρόβλημα.

Αφού πήγα για ένα μήνα Αγγλία για εξετάσεις επέστρεψα Θεσσαλονίκη για να κάνω την πτυχιακή μου εργασία. Αφού είχα έρθει Ελλάδα και αφού είχε περάσει περίπου 1μισή μήνας ήθελα να μάθω τη είδους σχέση είχα τελικά με τον Δημήτρη. Ήθελα να μάθω τι σκεφτόταν. Εγώ ήξερα τι ήθελα. Ήθελα αυτόν και τίποτα άλλο. Ήξερα ότι υπήρχε απόσταση μεταξύ μας (Αθήνα- Θεσσαλονίκη) αλλά επίσης ήξερα πως σε 4 μήνες αυτή η απόσταση θα εκμηδενιζόταν και ήμουν πρόθυμη να έχω για εκείνο το διάστημα μια σχέση εξ αποστάσεως. Μιλάγαμε συνέχεια αλλά εξακολουθούσε να μην ρωτάει για τα μελλοντικά μου σχέδια ενώ είχα άλλα άτομα ...πρώην μου από Αθήνα που με ρωτούσαν συνεχώς. Άρχισε να με προβληματίζει η όλη φάση. Δεν ήθελα να δεχτώ ότι ήμουν απλά μια καλοκαιρινή περιπέτεια. Για αυτό αποφάσισα να του γράψω ένα γράμμα αποκαλύπτοντας τα αισθήματα μου και ρωτώντας τον ευθέως για το θέμα «μας». Γράψαμε νομίζω 2εμαιλ ο καθένας. Η απάντηση που πήρα δεν ήταν αυτό που ήθελα και ούτε αυτό που περίμενα. Ας πούμε ότι ήταν αρνητική. Στεναχωρήθηκα πολύ αλλά συγχρόνως μου έφυγε ένα μεγάλο βάρος. Ήθελα να τον διαγράψω από το Msn, από το facebook μου και από το κινητό μου αλλάαααα δεν ήθελα με τίποτα να δείξω ότι με πείραξε. Ήθελα να του δείξω πως δεν με ένοιαζε. Και έτσι δεν τον διέγραψα. Κάτι που μελλοντικά θα αποτελέσει καλή κίνηση. Όλα αυτά έγιναν τέλη Οκτώμβρη του 2007. Μιλούσαμε στο msn μόνο όταν μου μιλούσε αυτός πρώτος. Ποτέ δεν του μίλησα εγώ πρώτη. Ποτέ! Κατέβηκα τα Χριστούγεννα εκείνα Αθήνα και δεν του είπα απολύτως τίποτα. Το μόνο που έκανα είναι να ανεβάσω μια φωτογραφία στο msn με background το χρηστουγενιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα. Και ναι... το δόλωμα έπιασε.
Μου μίλησε στο msn και με ρώτησε η φωτό είναι φετινή??
Και του απάντησε.... ναι.
Ήρθες Αθήνα και δεν είπες τίποτα??
Και του απάντησα.... ναι ήρθα αλλά δεν πρόλαβα να σε ενημερώσω. Έκατσα μόνο 3 μέρες! Τώρα είμαι στο χωριό στην Τρίπολη.
Τον έστειλα τελείως και πολύ το χάρηκα! Πάρα πολύ! Ήθελα να τον πληγώσω όπως με πλήγωνε και εκείνος με την συμπεριφορά του. Ποτέ δεν μπορούσα να πιστέψω ότι δεν με γούσταρε. Ήμουν σίγουρη ότι ένοιωθε απλά δεν μπορούσα να εξηγήσω την «Αδιάφορη» συμπεριφορά του.

Τον Φεβρουάριο κατέβηκα Αθήνα να ψάξω για δουλεία. Έμενα σε θείες και φίλες μου για 3 μήνες μέχρι να βρω δικό μου σπίτι. Όταν πήρα τηλέφωνο τον Δημήτρη να του πω πως είμαι Αθήνα και άμα ήθελε να πάμε για καφέ μου είπε πως έδινε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και ότι δεν μπορούσε εκείνες τις μέρες. Μου είπε επίσης το απόλυτο ξενέρωμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.....
Που μένεις εδώ Αθήνα?
Κέντρο- Κολωνάκι στη θεία μου
Ααααα μένεις πολύ μακριά! (αυτός μένει Γλυφάδα)
Το Αθήνα- Θεσσαλονίκη ναι είναι μακριά αλλά όχι και το κέντρο- Γλυφάδα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα και δέχτηκα ότι ναι μεν ο Δημήτρης μπορεί να του αρέσω αλλά προφανώς όχι τόσο πολύ. Και όχι όσο ήθελα. Το αίσθημα μου για αυτόν ξεπερνούσε το Θεσσαλονίκη- Αθήνα ενώ το δικό του δεν ξεπερνούσε ούτε την μισάωρη διαδρομή και αυτό ήταν μια μαύρη αλήθεια.

Άρχισα τότε να ζω τη ζωή μου στην Αθήνα χωρίς το αίσθημα Δημήτρης. Τον είχα δει όμως 2 φορές για καφέ. Του είχα στείλει μήνυμα όταν τύχαινε να πάω Γλυφάδα με φίλη μου. Και πάντα τύχαινε να έρθει. Γιατί άραγε?? 2 φορές τον είχα δει και τυχαία σε κλαμπ (μικρή η Αθήνα). Κάποια στιγμή τον Απρίλιο έκανα μια σχέση με ένα παιδί που θα βαστούσε πολύ λίγο (2 μήνες). Μέσα στο διάστημα όμως αυτό έτυχε σε μια από τους εξόδους μας σε κλαμπ να με δουν οι φίλοι του Δημήτρη. Τους ήξερα πολύ καλά από το καλοκαίρι και με κοιτούσαν επίμονα και είχα χαρεί πάρα πολύ. Ήξερα ότι θα του το λέγανε και είχα ξετρελαθεί. Ήθελα να μάθει πως είχα προχωρήσει στη ζωή μου. Εκείνο όμως το βράδυ μετά το κλαμπ έγινε κάτι με το αγόρι μου που θα ήταν η αιτία τελικά να χωρίσω μαζί του. Σαν να μας μάτιασαν οι φίλοι του Δημήτρη. Το πιστεύω πολύ.

Το καλοκαίρι εκείνο πήγα Χανιά με 3 φίλες μου. Ο Δημήτρης πήγε με στη Σκιάθο. Πέρασα γενικά ένα τέλειο καλοκαίρι. Τον Σεπτέμβρη άρχιζα να μιλάω πιο πολύ με τον Δημήτρη. Ένοιωθα σαν να υπήρχε διάθεση να έρθουμε πιο κοντά αλλά ξεκινώντας από το μηδέν. Κάτι που δεν με πείραζε. Μια συναυλία θα μας έφερνε πάρα πολύ κοντά. Η συναυλία των REM για την έναρξη του MTV στην Ελλάδα. Είχα βρει 2 VIP tickets και δεν ξέρω γιατί αλλά προσκάλεσα τον Δημήτρη! Ναι! Μετά από τον αισθηματικό βασανισμό που μου είχε προκαλέσει. Περίμενα εκείνο το βράδυ να έρθει με ανυπομονησία. Περίμενα να ήταν καταπληκτηκά! Φοβερά! But I was soooooooo wrong! Ενώ όλα πήγαιναν καλά.... λίγο μετά την αρχή της συναυλίας ο Δημήτρης άρχισε να ασχολείται ΣΥΝΕΧΕΙΑ με τον κινητό του. Έστελνε όλη την ώρα μηνήματα. Ήταν σαν να μην υπήρχα! Τρελάθηκα! Ενώ έδειχνε πως ήθελε να ξαναπροσπαθήσει για μας, εκείνο το βράδυ αδιαφορούσε πλήρως. Αφού τελείωσε η συναυλία πηγαίναμε προς το after vip party που γινόταν σε ένα club. Εγώ προσπαθούσα απίστευτα να συγρκατηθώ γιατί ήθελα να τον δείρω. Το αποκορύφωμα ήταν πριν μπούμε στο club πήγαμε να φάμε κάτι γρήγορα στα everest και εκείνη τη στιγμή πριν παραγγείλουμε χτυπάει το κινητό του και μου λέει παρήγγειλε και για μένα για να πάω λίγο έξω να μιλήσω. Το γράψιμο που έφαγα εκείνο το βράδυ ήταν απίστευτα εκνευριστικό. Διάλεξα τον Δημήτρη ενώ μπορούσα να διαλέξω οποιονδήποτε άλλον! Είχα απελπιστεί.

Τελείωσε το τηλέφωνο και μπαίνει και μου λέει..... θέλω να μιλήσουμε γιατί πραγματικά εσύ δεν φταις σε τίποτα. Και γνωρίζω ότι όλο το βράδυ είμαι αλλού.
Και τότε άρχιζε να μου λέει τα απίστευτα! Στο τηλέφωνο ήταν η ΠΡΩΗΝ του (που ποτέ έως τότε δεν μου είχε αναφέρει! Όσο καιρό τον ήξερα νόμιζα ήταν μόνος). Έτυχε αυτή να μας δει μαζί στην συναυλία ενώ πήγε στις τουαλέτες. Για αυτό και τα μηνύματα μετά την έναρξη της συναυλίας. Χώρισε είπε ένα μήνα πριν από εκείνη τη μέρα και η άλλη άρχισε της ζήλιες της ενώ αυτή ήταν που τον χώρισε. Άρα όχι μόνο με έγραφε όλο εκείνο το βράδυ αλλά η άλλη τον χώρισε. Άρα ίσως αυτός να την ήθελε ακόμα. Έμεινα αμίλητη, αγέλαστη. Απόλυτα σοκαρισμένη. Πήγαμε στο κλαμπ όπου κλείστηκα στην τουαλέτα σε κάποια φάση και άρχιζα να σπαράζω στο κλάμα. Βγήκα όμως με ένα τριαντάφυλλο που το πήρα από μια γλάστρα αλλά αυτός έμεινε με την εντύπωση ότι μου το έδωσε ένας θαυμαστής. Τον άφησα έτσι να πιστεύει. Η στεναχώρια και η απογοήτεψη μου ήταν απερίγραπτη.

Ύστερα όμως από ενάμιση μήνα ο Δημήτρης σε έξοδο μας εκεί στα κότερα του Φλοίσβου με ρώτησε...θες να μιλήσουμε σοβαρά?
Εγώ μέσα μου μόνο που δεν έβαλα τα γέλια! Ο Δημήτρης και σοβαρά δεν γίνεται! Για να μην πολυλογήσω, μου εξομολογήθηκε τα αισθήματα του προς τα εμένα και με άλλα λόγια με ήθελε για κοπέλα του! Ναι ναι ένα χρόνο μετά την απόρρηψη μέσω εμαιλ με ήθελε δικιά του. Κανονικά θα έπρεπε να φάει πόρτα αλλά δεν έφαγε! Τον ταλαιπώρησα όμως πάρα πολύ. Σαφώς δεν τον εμπιστευόμουνα πολύ όταν μου τα έλεγε. Νομίζω λογικό.

Στις 11 Οκτώμβρη όμως είχα 2 VIP passes για το party της Diesel και φυσικά δεν τον προσκάλεσα αλλά την φίλη μου. Ύστερα όμως από το παρτυ με είχε προσκαλέσει να πάω στο Venue όπου είχαν τραπέζι....και αφού ήταν κοντά πήγα. Εκείνη την βραδιά ο Δημήτρης πλησίασε να με φιλήσει.........(παύση)........εκείνη τη στιγμή είχα δύο επιλογές 1) να μην τον φιλήσω διότι με πλήγωσε. Να του δώσω πόρτα όπως είχε δώσε και σε μένα και να πάρω έτσι εκδίκηση ή 2) να πάρω το ρίσκο και να το κάνω για να μην μου μείνει αποθημένο και αναρωτιέμαι μια ζωή πως θα ήταν αν είμασταν ζευγάρι......... και έτσι διάλεξα την δεύτερη σκέψη και τον άφησα να με φιλήσει. Και έτσι ξεκίνησε μια σχέση επιφυλακτικά χωρίς ενθουσιασμό.

Ένας χρόνος έχει περάσει από το φιλί στο Venue, 2 χρόνια από την απόρρηψη μέσω μαιλ, 3 χρόνια από την γνωριμία μέσω internet και 4 χρόνια από τότε που τον πρωτοείδα στην Σαντορίνη. Έχουμε πάει μαζί Βιέννη, Θεσσαλονίκη, Πήλιο, Βόλο, έχει γνωρίσει φίλους μου και γονείς μου. Έχουμε περάσει γιορτές, γενέθλια, επετείους μαζί και τέλος είναι τρελά ερωτευμένος μαζί μου! Πλέον πιο πολύ από ότι εγώ. Είμαστε γνωστοί στην παρέα ως bears and this was our story. –