Η δική μου ιστορία αγάπης
Σε μια ιστορία αγάπης υπάρχει το αγόρι, το κορίτσι και ενα βλέμμα που διασταυρώνεται και καπως έτσι ξεκινάνε όλα.
Σε μια ιστορία αγάπης υπάρχει ο έρωτας, το πάθος και όλα αυτά τα συναισθήματα που σε κάνουν να λάμπεις από ευτυχία και να θες να φωνάξεις σε όλο τον κόσμο πόσο ερωτευμένη είσαι.
Αυτά συμβαίνουν σε μια κανονική ιστορία αγάπης.Σε μένα δυστυχώςτα πράγματα δεν εξελίχθηκαν με αυτο τον τρόπο. Η ιστορία μου με βρίσκει αρχές του 2009 στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. Την Νέα Υόρκη. Και κάπως έτσι ξεκινάνε όλα.
Εκεί είχε μετακομίσει πρίν ένα χρόνο ενας παλιός μου φίλος. Το τελευταίο διάστημα με είχε βάλει στο τρυπάκι να τον επισκεφτώ. Και έτσι έκανα. Είχα κάνει όλες τις απαραίτητες διαδικασίεςς για να βγάλω τιν βίζα μου. είχα κλείσει το εισιτήριο μου και μετά απο μία πτήση διάρκειας 10 ωρών επιτέλους είχα φτάσει σ αυτήν την μαγευτική πόλη.
Ήταν υπέροχη.Περισσότερο απ ότι την φανταζόμουν. Ο Μάνος με περίμενε στην έξοδο του αεροδρομίου. Μπήκαμε σε ένα ταξί και κατευθηνθήκαμε προς το σπίτι. Σε όλη την διαδρομή χαμογελούσα σαν το χαζό και του έλεγα ποσο ωραία ειναι και πόσο χαίρομαι που είμαι εδώ.Εξάλλου το είχαμε συζητήσει άπειρες φορές όταν βρισκόμασταν στην Ελλάδα να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Και να που τώρα βρισκόμασταν και οι δύο σ αυτο το υπέροχο μέρος.
Οι μέρες περνούσαν και ο Μάνος με ξεναγούσε σε διάφορα μέρη. Όταν δεν δούλευε στον ραδιοφωνικό σταθμο που είχε πιάσει πρόσφατα δουλεια φεύγαμε το πρωί και γυρνούσαμε αργά την νύχτα. Μου είχε γνωρίσει και την παρέα του και την κοπέλα του και ήταν όλοι τους πολύ καλοί μαζί μου. Περνούσα τέλεια και φαίνοταν. Είχα σκοπό να καθήσω ένα μήνα αλλά ο Μάνος επέμενε να καθήσω όσο θέλω μιάς και μου δώσανε έξι μήνες άδεια παραμονής στην χώρα. Και έτσι έγινε.
Σιγα σιγά είχα αρχίσει να κάνω και εγώ τους δικούς μου φίλους.Σύχναζα σε ένα καφέ και τα περισσότερα παιδιά εκει ήταν Έλληνες και ξεκίνησαμε να κάνουμε παρέα με τον Κώστα και την Εύα. Ήταν πολύ καλά παιδιά και τα δύο και όσο περνούσε ο καιρός κάναμε και κολλητή παρέα.
Ένα πρωί ο Μάνος μου είπε οτι θα έρθει ένας φίλος του το απόγευμα να κάνουνε πρόβα. Ο Μάνος ήταν από μικρός καλλιτεχνική φύση και είχε συνδυάσει το ταλέντο του και με την δουλειά αφού τραγουδούσε σε διάφορα μαγαζιά κάποια βράδια. Εκείνο το απόγευμα έκανε απίστευτο κρύο και προτίμησα να λουφάξω στον καναπέ με ένα ζεστό τσάι και να δω τηλεόραση μέχρι που στύπησε το κουδούνι και άκουσα ένα έλα ρε, άνοιξε και κάνει κρύο . Στην άρχή δεν έδωσα σημασία. Απλώς ανασκουμπώθηκα λίγο και πέρίμενα να έρθει ο τύπος να πούμε τα τυπικά και να χωθώ ξανά στην ζεστή μου κουβέρτα. Και όπως και έγινε. Άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ένα μελαχροινό παιδί, ψηλό που δεν τον έκανα μεγαλύτερο από μένα. Μας σύστησε ο Μάνος, δώσαμε τα χέρια και τον ρώτησα αν θέλει να πιεί κατι ζεστό. Μου είπε όχι ευχαριστώ και ζήτησε από τον Μάνο να ξεκινήσουν την πρόβα γιατί μετά είχε κάποια δουλειά. Δεν πολυκατάλαβα βέβαια αλλά δεν με ενδιέφερε κιόλας και έτσι συνεχισα να κοιτάω τηλεόραση και να πίνω το ζεστό μου τσάι.
Σε κάποια άσχετη στιγμή γύρισα το κεφάλι μου και εκεί έγινε. Το σαλόνι με το δωμάτιο που έκαναν προβα τα χώριζε μονο μια πόρτα. Δεν με ενοχλούσε η δυνατή μουσική, ίσα ίσα που μου άρεσε απλώς ασυναίσθητα κοίταξα μέσα στο δωμάτιο. Το βλέμμα μου έπεσε στο δικό του. Για ένα δευτερόλεπτο ή δυο το πολυ κοιταχτήκαμε. Εκείνος έπαιζε τα ντράμς και με κοιτούσε. Γύρισα αμέσως προς την τηλεόραση και σκέφτηκα πως θα ήταν σύμτωση. Μέτα από κανένα μισάωρο έφυγε. Χαρήκαμε και οι δύο πολύ για την γνωριμία και αυτό ήταν.
Μετά από εκείνη την μέρα βρεθήκαμε αρκετές φορές ξανά. Πάντα με όλη την παρέα πηγαίναμε σε μαγαζιά πυ τραγουδούσε ο Μάνος. Αρχίσαμε να πειραζόμαστε μεταξύ μας σε σημείο να σπάει ο ένας τα νεύρα του άλλου. Συζητούσαμε διάφορα και ο καθένας είχε διαφορετική άποψη και την στηρίζαμε με διάφορα επιχειρήματα και καταλήγαμε να κόβουμε την κουβάντα γιατί δεν οδηγούσε πουθενά. Και έτσι πέρνούσε ο καιρός.Και γινόταν όλο και πιο ζεστός. Ο καιρός πάντα.
Ένα βράδυ βρεθήκαμε ξανά στο ίδιο μαγαζι. Ήταν και εκείνος εκεί. Μιλούσε σε ένα φίλος μας. Εγώ έφτασα με την κοπέλα του Μάνου και κάθησα ακριβώς απέναντί του. Μιλούσα με τα παιδια και γελούσαμε και ξαφνικά ήρθε και κάθησε δίπλα μου. Για να μην χαλάσουμε την παράδοση άρχίσαμε παλι τις κακίες ο ένας στον άλλον μέχρι που ευτυχώς χτύπησε το τηλέφωνό του και βγήκε έξω να μιλήσει. Η κοπέλα του Μάνου η Δήμητρα με ρώτησε κάτι που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό. Συμβαίνει κάτι μεταξύ σας::: εε::: . Της απάντησα καλά είσαι χαζή::εγώ και αυτός::με τίποτα και έκοψα αμέσως την κουβέντα μιας και είχε γυρισει και πάλι στο τραπέζι.
Μέχρι εκείνη την στιγμή ειλικρινά δεν μου είχε περάσει καν απο το μυαλό να τον δώ ερωτικά. Όχι γιατι δεν ήταν ωραίο παιδι, ούτε επειδή μου έσπαγε συνεχως τα νεύρα παντα καλοπροαίρετα βέβαια απλώς γιατι δεν ήθελα να κάνω τίποτα εκείνο τον καιτο. Ήμουν μόνη μου και μου άρεσε.. Περνούσα καλά. Ούτως ή αλλως είχα βγει πρόσφατα από μια σχέση στην Ελλάδα και το μόνο που ήθελα ήταν να περάσω καλά και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Και μετά από αυτό συνέχισα να πίνω την μπύρα μου και να ακούω τον Μάνο να τραγουδάει.
Η ώρα πέρασε και οι περισσότεροι απο τους πελάτες του μαγαζιού αλλα και η παρέα μας είχαν φύγει και μείναμε μονο εγώ, αυτός, η Δήμητρα και ο Μάνος να μαζεύει την κιθάρα του και τα υπόλοιπα πράγματα του. Τον περιμέναμε και οι τρείς έξω και μόλις βγήκε και ο Μάνος πήρε την Δήμητρα και έφυγαν. Δεν θα κοιμηθώ σπίτι μου είπε και απλώς έκλεισα τον μάτι στην Δήμητρα και είπα ένα ΟΚ. . Μείναμε οι δυό μας έξω από το κλειστό μαγαζί και έκεινη την ώρα το έκανα. Είναι νωρίς ακόμα πάμε για μια τελευταία μπύρα:: ρώτησα. Ανέβα μου είπε και έτσι έγινε. Ανέβηκα στην μηχανή του και το μόνο που σκεφτόμουν στην διαδρομή ήταν τι μ έπιασε και του είπα να παμε για πότο. Μέχρι να το καταλάβω φτάσαμε μπροστά σε μικρή μπυραρία. Με έβαλε να δοκίμασω δυο τρεις διαφορετικές μπύρες μέχρι να βρώ κάποια που να μου αρέσει. Πήραμε τις μπύρες μας και καθήσαμε σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο. Συζητήσαμε για διάφορα θέματα και στα περισσότερα συμφωνούσαμε κατα ένα περίεργο τρόπο. Κάποια στιγμή έθιξα ένα θέμα πολύ σημαντικό για μένα. Του είπα ότι μόλις ένα μήνα πριν έρθω Νέα Υόρκη είχα χάσει έναν πολύ καλό μου φίλο και με πόνεσε πολύ. Και ακόμα με πονάει.Ξαφνικά σηκώθηκε από την θέση του, ήρθε δίπλα μου και με αγκάλιασε. Με αγκάλιασε τόσο σφιχτά και τρυφερά λες και ήξερε ότι το είχα ανάγκη εκείνη την στιγμή. Με κοίταξε και χωρίς δεύτερη σκέψη με φίλησε. Στην αρχή γλυκά και απαλά και όσο ένιωθα τα χείλη του στα δικά μου τόσο το φιλι του γίνοταν παθιασμένο. Και το περίεργο ήταν οτι δεν τον σταμάτούσα. Δεν ήθελα να τον σταματήσω. Σε κάποια στιγμή είχα καταλάβει οτι μας κοιτούσαν οι λίγοι πελάτες του μαγαζιού και γελάσαμε και οι δύο ταυτόχρονα. Καθήσαμε για λίγο και ήπιαμε και οι δύο από μια γουλιά απο την μπύρα μας. Ένιωθα κάπως έκείνη την ώρα. Δεν ξέρω πως. Μου άρεσε πολύ αλλά κατι μέσα μου έλεγε οτι πρέπει να τρεξώ όσο πιο μακρύα γινόταν από εκεί. Του ζήτησα να φύγουμε και έτσι έγινε. Πληρώσε και ετοιμαζόμασταν προς στην έξοδο. Εγώ τουλάχιστον. Όταν φτάσαμε στον προθάλαμο και έκανα να ανοίξω την πόρτα με τράβηξε ξανά κοντά του και με φίλησε. Με περισσότερο πάθος, με περισσότερη δύναμη. Λές και ήθελα να ενώσει τα χείλη του με τα δικά μου. Και μου άρεσε. Θεέ μου πόσο μου άρεσε.
Ανεβήκαμε στην μηχανη και περίμενα να παρει τον δρόμο να με αφήσει σπίτι μου. Πήγε από την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα σε δύο λεπτά βλέπαμε και οι δύο το φωτισμένο Μανχάταν που λαμπύριζε στα νερά του ποταμού. Δεν μπορούσε να ήταν πιο όμορφα. Δεν έκανε καν κρύο. Ίσως ήταν η θερμοκρασία που είχε ανέβει ίσως τα φιλιά του που με ζέσταιναν. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω ήταν οτι ξημέρωσε και δεν κατάλαβε κανένας από τους δύο τίποτα. Είχε πάει έξι το πρωί και τότε ένιωσα λιγακι υγρασία. Το κατάλαβε και μου είπε να φύγουμε.
Έφτασα έξω από το σπίτι μου. Εκείνος δεν κατέβηκε από την μηχανή. Περίμενε να μπω. Γύρισα και τον κοίταξα. Μου έκλεισε το μάτι , μου χαμογέλασε και έφυγε. Του γέλασα και εγώ και ανέβηκα τις σκάλες για το διαμέρισμα.
Οι μέρες περνούσαν και εγώ βρισκόμουν συνέχεια μαζί του. Στην αρχή δεν ήθελα να μάθει κανείς τίποτα και έτσι του είπα ότι θέλω να το κρατήσουμε για μας αυτό που έχουμε. Εξάλλου είχαμε ξεκαθαρίσει και οι δύο οτι δεν είμαστε για σχέση και δεν πιέζαμε καταστάσεις. Ένιωθα απίστευτα καλά. Δεν ξέρω αν ήταν έρωτας αλλά το ζούσα με όλο μου το είναι. Τον ήθελα και το έβλεπα πως με ήθελε και εκείνος. Κοιμόταν αρκετά βράδυα σπίτι μου και τις περισσότερες φορές δεν καταλάβαινα πότε ξυπνούσε και έφευγε το πρωί. Ένα πρωί ξύπνησα και ακριβώς δίπλα μου δεν ήταν εκείνος αλλά κάτι από εκείνον. Είχε αφήσει στο μαξιλάρι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και ένα σημείωμα που έγραφε έτσι απλά, για έναν υπέροχο μήνα μαζί σου . Και έτσι απλά μπήκε στην καρδιά μου.
Ο καιρός πέρασε και έπρεπε να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Το τελευταίο βράδυ το περάσαμε μαζί. Ήταν όλα πανέμορφα. Κεριά, λουλούδια, φιλιά, αγκαλιές αλλά καμία υπόσχεση. Θα σε περιμένω να γυρίσεις. θα τα λέμε στο τηλέφωνο, θα τα λέμε γενικώς. Κάτι τέτοιο περίμενα να ακούσω. Δεν το άκουσα, Είμαι στην Ελλάδα 4 μήνες. Δεν έχουμε ξαναμιλήσει από εκείνο το βράδυ.
Post new Comment