Η τύχη μου σ αυτά τα θέματα ήξερα πως είχε παγώσει.. Είχα χωρίσει ήδη 2 χρόνια αλλά δεν έλεγα να ξεκολλήσω από τη συνήθεια της μοναξιάς μου ..Μου άρεσε αυτού του είδους ελευθερίας ..Μου άρεσε να βγαίνω με τους φίλους μου, να περνάω καλά. Ήμουν φοιτήτρια και έψαχνα συνεχώς νέα πράγματα να κάνω. Αγαπούσα πολύ τη ζωή μου όπως είχα καταφέρει και την είχα διαμορφώσει, όμως πάντα κάτι έλειπε.. Με στενοχωρούσε που δεν ήταν δίπλα μου «εκείνος». Το «εκείνος» χωρίς περιγραφή.. Τον φανταζόμουν πως θα είναι σχεδόν κάθε βράδυ… Όμορφος, καλός, ευγενικός αλλά κυρίως θα μ αγαπάει και θα νοιάζεται για μένα…
Κοιμόμουν κάθε βράδυ με τη σκέψη «του». Δε μπορώ να κρύψω ότι δάκρυζα που και που.., ότι με έπιανε το παράπονο και τα αναφιλητά, «γιατί όλοι κι όχι εγώ?»
Είχα μείνει μόνη μου κι άλλες φορές. Δε με πείραζε.. Αντιθέτως, το γούσταρα.. Τώρα όμως καταλάβαινα πλέον ότι «τον» είχα ανάγκη..
To έκρυβα από όλους … Ήθελα να δείχνω δυνατή και ότι δεν
είχα ανάγκη να δεσμευτώ. Βασικά πίστευα ότι κανένας δε θα με καταλάβαινε. Έτσι δεν έδειχνα σε κανέναν τις στιγμές που μελαγχολούσα ή τις στιγμές που έπεφτα. Ήθελα όλοι να με βλέπουν δυνατή. Όπως ακριβώς και ήμουν.
Επιζητούσα κάποιες φορές να φεύγω.. Ήθελα να μένω μόνη και να φαντάζομαι. .Φανταζόμουν εμάς.. πως θα ήταν να είμαστε μαζί … να κάνουμε βόλτες… να μας αρέσουν τα ίδια πράγματα… να κοιμόμαστε μαζί. Περπατούσα μέσα στο κρύο πολλές φορές και άφηνα τον αέρα να μ΄ αγγίζει.. Προσπαθούσα να σκεφτώ πως μπορούσα να είμαι ξανά με έναν άνθρωπο… «Υπάρχει αυτός ο άνθρωπος?», σκεφτόμουν.
Παρόλα αυτά δεν ήμουν διατεθειμένη να υποχωρήσω σε τίποτα. Γνώριζα συνεχώς άντρες.. όχι, όμως δεν ήταν αυτό που ήθελα. Δεν ήταν «αυτός». Το ήξερα! Ήξερα πως αν ερχόταν θα το αισθανόμουν. Δε μπορούσα να φανταστώ πως θα ήταν η στιγμή γνωριμίας… αλλά την αίσθηση που θα χα όταν τον γνώριζα, την ήξερα..
Όλα συνεχίστηκαν κανονικά.. μόνο ορισμένες φορές διέκρινα κάποιου είδους λύπης προς στο πρόσωπό μου.
Όλοι αναρωτιόντουσαν τι είχα και δε μπορούσα να μείνω για πολύ με έναν άνθρωπο. Όσες φορές προσπαθούσα να εξηγήσω ότι περιμένω «αυτόν», συνέχιζαν είτε να με λυπούνται, είτε να γελάνε με την ιδέα αυτή… Εγώ όμως περίμενα…
Διάβαζα όλη τη μέρα βιβλία, έψαχνα μέσα από μεγάλους έρωτες, να φανταστώ και τον δικό «μας». Φανταζόμουν εγώ
ό, τι ήθελα… Έφτιαχνα εικόνες πολύ αληθινές με το μυαλό μου...Δεν ήθελα τον οποιοδήποτε..ήθελα «εκείνον». Μερικές φορές ξέφευγα πολύ με τη φαντασία μου… Από όλη τη μέρα αγαπούσα πολύ τις στιγμές που είχα χρόνο και καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου. Εκείνες τις στιγμές ήξερα πως «αυτός» είναι κάπου εκεί έξω και σκέφτεται τα ίδια με μένα..
Κάθε βράδυ, ήταν η ώρα που έγραφα στο ημερολόγιό μου. Η ώρα που ήμουν ελεύθερη να αφήσω πραγματικά τη φαντασία μου να ταξιδεύει… Σε μια σελίδα μου έρχεται η ιδέα να τον περιγράψω..Σκέφτηκα πως τώρα μπορώ να ζητήσω ό, τι θέλω..Γράφω λοιπόν : «…θα είναι αυτός που θα με αγαπάει πραγματικά, θα είναι ο φίλος μου, ο άνθρωπός μου, ο σύντροφος μου σε όλες τις στιγμές. Θα είμαστε μαζί και θα καθόμαστε να συζητάμε για ό, τι μας απασχολεί..Θα συμπαθεί την παρέα μου. Θα είναι γελαστός και αισιόδοξος..Θα
μ αγκαλιάζει και θα χάνομαι πάνω του… θα περνάμε ώρες μαζί και δε θα βαριόμαστε ποτέ… θα… θα… θα… Μπορώ να τον φανταστώ..Ξέρω πως είναι κάπου εκεί..Ναι. Είμαι σίγουρη πως υπάρχει… Και μάλιστα, γιατί έχω την εντύπωση πως θα τον λένε Μιχάλη?»Εκεί γέλασα με τον εαυτό μου. Μερικές φορές νόμιζα ότι τον είχα ήδη κοντά μου…
Δεκέμβριος 2007
Ο μήνας που όλοι οι φοιτητές περιμένουν αφού οι φοιτητικές παρατάξεις διοργανώνουν την ετήσια εκδρομή στην Αράχωβα. Όπως και να το κάνουμε, μέρος ερωτικό, ζεστό..
Ό, τι καλύτερο σκεφτόμουν… Να περάσεις 2 μέρες με την παρέα, να κοιμηθείς μαζί με φίλους, να βγεις μέχρι το πρωί και γιατί όχι? Ό, τι προκύψει…
Όμως αυτά, μέχρι πέρσι… Δεν είχα όρεξη φέτος… Η παρέα το χε σίγουρο… Δεν το συζητούσε… Ετοιμαζόταν. Φεύγαμε 7 Παρασκευή και θα γυρνούσαμε στις 9, μέρα Κυριακή.
Αισθανόμουν πολύ άσχημα που δε μπορούσα να τους πω όχι, αισθανόμουν άσχημα με τον εαυτό μου που είχα πέσει ψυχολογικά και που ήθελα να φωνάξω ότι βαριέμαι να βγαίνω έξω άσκοπα, ότι έχω βαρεθεί όλους τους βλάκες που έρχονται την ώρα που πίνεις το ποτό σου και πετάνε ό, τι ατάκα μπορείς να φανταστείς και μάλιστα ,εκείνη την ώρα που σου έρχεται να ουρλιάξεις από τρέλα, να τον βρίσεις ή να του πετάξεις μια ατάκα και να τον τρελάνεις, απλά χαμογελάς και βρίζεις από μέσα την τύχη σου για ακόμα μια φορά, ακόμα ένα βράδυ..
«Έλα ρε Αγγελικήηηη! Και τι καλύτερο θα κάνεις το Σαββατοκύριακο?»
«Βρε Κώστα μου αφού σου πα ότι η μάνα μου μ΄ έχει χώσει να της κάνω κάτι δουλειές.»Ήταν η καλύτερη δικαιολογία που μπορούσα να βρω. « Άστο καλύτερα! Αφου δε θα ρθει και ο Νίκος, τι να πάμε να κάνουμε?»
«Μα αν έρθεις εσύ, θα ρθει κι ο Νίκος! Θα πει ψέματα στη Γιάννα και θα ρθει!»
Το τρέναρα συνεχώς. Με ό, τι δικαιολογία έβρισκα εκείνη την ώρα. Σε άλλους έλεγα ότι ήταν θέμα οικονομικό, αλλού ότι έχω κανονίσει εδώ και καιρό να κάνω κάτι δουλειές που είχα αφήσει..κοινώς έλεγα ψέματα παντού, με αποτέλεσμα να το χουν καταλάβει όλοι και εγώ απλά να συμπεριφέρομαι σαν χαζή. Κάποιες φορές, θύμωνα με τον εαυτό μου για το πώς είχα φτάσει στο σημείο να λέω παντού ψέματα χωρίς να υπάρχει σημαντικός λόγος αφού στο κάτω- κάτω δεν είχα κάνει τόσο κακό. Για την ακρίβεια τίποτα κακό! Απλά ήθελα να ερωτευτώ για μια φορά αλλά όπως ήθελα εγώ!
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2007
«Είσαι σίγουρη πως δε μπορείς να πάμε? Δεν κατάφερες τίποτα με τη μητέρα σου ακόμη?»
«Ακόμα δεν έχει αλλάξει τίποτα! Αν γίνει κάτι και μπορέσουμε να φύγουμε θα σου πω.»
Έβλεπα όλους τους άλλους να ετοιμάζονται να φύγουν και η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές έπιανα τον εαυτό μου, να το χω ψιλομετανιώσει. Παρόλα αυτά, η ιδέα του να σηκωθώ να πάω ακόμα με ξένιζε. Άσε σκεφτόμουν! Στο κάτω -κάτω αν μου δημιουργηθεί η ανάγκη να πάω λέω στα παιδιά και παίρνουμε το ΚΤΕΛ να πάμε.
Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2007
Την ώρα που ξύπνησα η εκδρομή είχε ήδη ξεκινήσει. Άνοιξα τα μάτια μου και έπιασα κατευθείαν το κινητό μου.
Μέχρι την προηγούμενη χρονιά, ήμουν υπεύθυνη για τις εκδρομές , έτσι είχα πει στα παιδιά, ό, τι και να χρειαστούν να με πάρουν τηλέφωνο να τους βοηθήσω. Ήδη στο κινητό μου, υπήρχαν σχεδόν 10 κλήσεις και 2-3 μηνύματα.
«Που είσαι ρε Αγγελική? Σε παίρνω από το πρωί και το χεις κλειστό. Μόλις μου τηλεφώνησαν από το ξενοδοχείο. Ακύρωσαν 5 δωμάτια χωρίς να μου πούνε τίποτα. Τι να τα κάνω εγώ τώρα
τα παιδιά? Πάρε τηλ!»
Εκεί είχαν αρχίσει ήδη και με έπιαναν τύψεις. Μήπως φέρθηκα εγωιστικά. Άφησα μόνα τους να πάνε τα μικρότερα χωρίς να χουν κάποιον να τους βοηθήσει.
Είχε αρχίσει κάτι να με τρώει… Πήρα τον Κώστα τηλ και κατάλαβα ότι είχε στενοχωρηθεί.
Ήμουν στο ‘τσακ’ να βάλω 2 ρούχα στη βαλίτσα και να πείσω τον Κώστα και τον Νίκο να φύγουμε.
Πήρα τηλ στα ΚΤΕΛ και ζήτησα δρομολόγια. Το μόνο που προλάβαινα ήταν την επόμενη μέρα το πρωί, στις 9.
Μέσα μου γινόταν πόλεμος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Και κυρίως δεν καταλάβαινα γιατί το χα κάνει τόσο μεγάλο θέμα. Πήρα τον Κώστα τηλ και του πα για τα δρομολόγια.
«Τρελή είσαι? Να κάνουμε 4 ώρες ταξίδι για μία μέρα ουσιαστικά? Ας το τώρα, αφού δεν πήγαμε… Του χρόνου πάλι.»
Πήρα το Νίκο: «Εγώ παιδιά δεν έρχομαι με τίποτα. Έχει έρθει κι ένας φίλος μου από το χωριό και δεν έχω πει τίποτα και στη Γιάννα. Θα με σκοτώσει και δεν έχω καμιά όρεξη να ακούω τη γκρίνια της. Αν θες πάμε για κανένα καφέ. Πάρε τηλέφωνο.»
Αφού είχαν περάσει ώρες και εγώ πλέον είχα καταλάβει ότι θα ήταν παράλογο να πάμε για μια μέρα. Έτσι αποφάσισα να πάω καμιά βόλτα στα μαγαζιά για να σταματήσω να σκέφτομαι τη Αράχωβα. Το χα πάρει απόφαση ότι δεν υπήρχε λόγος. Σιγά το πράμα στο κάτω κάτω. Άμα θέλαμε θα κανονίζαμε κάποια άλλη μικρή απόδραση με τα παιδιά.
Το απογευματάκι με πήρε ο Κώστας.
20:30
«Μ έχουν τρελάνει στα τηλ! Λες να πάμε τελικά?»
«Τι να σου πω βρε Κωστή μου, εσύ έχει πάρει ρεπό για αύριο?Θα μπορέσεις?»
«Πες μου αν είναι τώρα για να πάρω τηλ ένα παιδί να του πω να με αντικαταστήσει. Τώρα όμως αν είναι. Μη του το πω αργά»
«Κλείσε να ρωτήσω τη μάνα μου αν θέλει κάτι και σε παίρνω»
Αυτό το «σε παίρνω» που είπα κράτησε 2 ώρες σχεδόν που προσπαθούσα να καταλάβω αν ήθελα να πάω ή όχι.
10:45
«Κωστή πάμε! Δεν το συζητάω! Δεν υπάρχει λόγος να κάτσουμε. Το μόνο δύσκολο είναι πως θα πείσουμε τον Νίκο.»
«Θα δοκιμάσω εγώ. Αυτός μέχρι να κουνηθεί…»
Ο Νίκος αρνιόταν. Όχι ότι δε θα πηγαίναμε εμείς. Πλέον δε θα το αναβάλαμε άλλο αλλά χαλούσε η παρέα.
Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2007
Ήμουν η πρώτη που έφτασε στα ΚΤΕΛ. Ήταν 8:50 και το πούλμαν θα έφευγε στις 9:00.Τα παιδιά είχαν αργήσει και όταν μιλήσαμε στο τηλ. ήταν λίγο μακριά. Ίσα- ίσα θα το προλαβαίναμε αλλά υπήρχε και μεγάλη περίπτωση να το χάσουμε. Πλέον βέβαια δε με ένοιαζε και τόσο πολύ. Είχαμε κάνει ολόκληρο θέμα την εκδρομή. «Ό, τι είναι να γίνει ας γίνει», σκεφτόμουν.
Ωστόσο, για πολύ καλή μου τύχη, αποφασίστηκε το πούλμαν να φύγει στις 9:45, με αποτέλεσμα και τα παιδιά να έρθουν και ένα τέταρτο αργότερο αλλά και να προλάβουμε μέχρι και καφέ να πιούμε. Τελικά ήρθε και ο Νίκος και ο φίλος του από το χωριό. Τελευταία στιγμή το αποφάσισαν. Όλα έδειχναν τέλεια!!
Από το προηγούμενο βράδυ κάτι μ έσπρωχνε να πάω..
14:30
Περίπου αυτήν την ώρα φτάσαμε στην Αράχωβα. Κατεβήκαμε από το πούλμαν και τελικά καταλάβαμε ότι επιλέξαμε σωστά…
Μπορεί να ήταν η τρίτη φορά που πηγαίναμε Αράχωβα αλλά ήταν ατελείωτη η χαρά μας. Aν κοιτούσες γύρω σου έβλεπες μόνο φοιτητόκοσμο. Αγόρια νέα και κορίτσια που φαινόταν πως είχαν οι περισσότεροι μόλις ξυπνήσει από τη χθεσινή κρεπάλη.
Με το που κοιταχτήκαμε ξέραμε όλοι τι θέλαμε εκείνη τη στιγμή. Έναν υπέροχο ζεστό καφέ. Στην αρχή ψιλοδιαφωνήσαμε λίγο για τον που θα πηγαίναμε. Ο Νίκος ήθελε θέα. Ο Κώστας κι εγώ όμως θέλαμε τη γνωστή καφετέρια «Πέτρα», περίπου στην αρχή του κεντρικού, αφού μέσα εκεί είχαμε περάσει τις πιο όμορφες στιγμές μας τα προηγούμενα χρόνια.
Με το που μπήκαμε μέσα περπατήσαμε και οι 2 προς την ίδια κατεύθυνση. Θέλαμε το τραπέζι που καθόμασταν πάντα πίσω- πίσω στον καναπέ. Απογοητευτήκαμε λίγο που ήταν πιασμένο αλλά πραγματικά τίποτα πλέον δε μας χαλούσε τη διάθεση.
Ήδη αισθανόμουν πολύ καλύτερα για την επιλογή μου. Στο κάτω-κάτω φίλοι μου ήταν. Και οι φίλοι όπως και να το κάνουμε με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, ξέρουν τελικά να σου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση…
Η στιγμή που γνωριστήκαμε…
Το μαγαζί πραγματικά είχε πάρα πολύ κόσμο. Παντού έβλεπες χαμογελαστά πρόσωπα και αχνιστούς καφέδες. Σκεφτόμουν ότι για όποιον αναρωτιέται γιατί πολύς κόσμος επιλέγει την Αράχωβα για χειμερινές διακοπές, αυτές οι στιγμές επιβεβαίωναν τη φήμη αυτού του μέρους.
Κάτσαμε τελικά στο μόνο τραπέζι που ήταν άδειο. Παραγγείλαμε αμέσως ζεστό καφέ και αρχίζαμε να σχεδιάζουμε για την έκπληξη που θα κάνουμε στα παιδιά.
Κανονίσαμε να τους πάρουμε τηλ και δήθεν από ενδιαφέρον αν ρωτήσουμε που θα πάνε για φαγητό. Εκεί θα πηγαίναμε και θα τους βρίσκαμε.
Μετά άρχισε η ώρα του κοτσομπολιού. Από πίσω μας καθόταν ένα ζευγάρι γύρω στα 40 και οι 2, με 2 παιδάκια.
Με τα παιδιά σχολιάσαμε το ύφος τους. Φορούσαν αθλητικά και η γυναίκα είχε φορέσει μαζί και ό, τι χρυσό είχε αγοράσει έως τώρα..Μεταξύ τους δε μιλούσαν καθόλου και η μόνη έννοια τους ήταν να φωνάζουν στα παιδιά τους… Και οι 4 σκεφτήκαμε το ίδιο. Κλασσικοί νεόπλουτοι….
Ο Νίκος με τον Δημήτρη, πιάσαν το τάβλι. Οι «νεόπλουτοι» μέσα σε λίγη ώρα είχαν εξαφανιστεί.
Νομίζω ότι μας σχολίασαν και λίγο… αρνητικά βέβαια…
Συνεχίζαμε να καθόμαστε αλλά σε λίγο κι εγώ και ο Κώστας αρχίζαμε να πεινάμε. Ο Νίκος όμως με τον Δημήτρη είχαν κολλήσει με το τάβλι και θα τραβούσε πολύ ακόμη.
Χαζεύοντας στο μαγαζί βλέπω μια παρέα να μπαίνει..Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν όλοι Ελληνοκύπριοι και κάθισα να τους χαζεύω. Μ αρέσει πολύ να ακούω Κύπριους να μιλάνε. Ήρθαν και κάτσανε στο τραπέζι που είχα αδειάσει από πίσω μας. Είχαμε αρχίσει να βαριόμαστε πολύ ώσπου ακούω από πίσω να φωνάζει κάποιος: «Τι λες μωρέ? Όποιος έχει γεννηθεί Νοέμβρη δεν είναι Ζυγός, είναι…, να δεις… Πως το λένε μωρέ?»
«Σκορπιός είναι.»Απάντησα και γυρνώντας το βλέμμα μου, «τον» είδα…
Το πρόσωπο του ήταν φωτισμένο από το χαμόγελό του…
Κατάλαβα ότι ήταν αυτός επειδή τρόμαξα μέσα μου.
Κατευθείαν μπορούσα να μας φανταστώ μαζί… όχι, δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά ήταν ότι τον αναγνώρισα, τρόμαξα απ αυτά που αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή …ήταν πολλά..μας είδα μαζί… Το ορκίζομαι ότι μπόρεσα και μας είδα μαζί…
Ωστόσο είχα γυρίσει μπροστά ξανά και προσπαθούσα αφενός να μη δείξω τίποτα στα παιδιά και στη συνέχεια να εγκλιματιστώ και να ξαναμπώ στη συζήτηση…
Μόλις μας είχαν ανακαλύψει τα παιδιά..Είχαν έρθει τελικά για καφέ πρώτα και μας συνάντησαν τυχαία. Χάρηκαν πολύ..Ο Πέτρος άρχισε να φωνάζει ότι πεινάει..
Οι άλλοι όμως ήθελαν να κάτσουν. Εκείνη την ώρα αρχίζω να ρωτάω που θα πάμε για φαγητό. Σκέφτηκα ότι αν ενδιαφέρεται θα το ακούσει. Μου είπαν ότι είχαν κλείσει ήδη μαγαζί.
Εκείνη την ώρα γυρνάει προς εμένα: «Συγγνώμη, μήπως ξέρεις κανένα μέρος για να πάμε για φαγητό? Δεν ξέρουμε πολλά από δω. Πρώτη φορά ερχόμαστε.»
Σκέφτηκα ότι πρέπει να κρατηθώ. «Αγγελική, έλεγα, μην ενθουσιάζεσαι αφού τους ξέρεις τι είναι..όλοι ίδιοι… και στο κάτω κάτω αν είναι αυτός που λέω, ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει»
Γύρισα ξανά μπροστά. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι μου άρεσε και μάλιστα πολύ, όμως είχα χίλιο-υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αν δεν γινόταν με περίεργο τρόπο, με τρόπο που θα μου έδινε να καταλάβω ότι πραγματικά αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα, δεν πρόκειται να έκανα καμία κίνηση. Δεν ξέρω πως θα το καταλάβαινα αλλά θα έπρεπε να είμαι σίγουρη για ό, τι θα γινόταν. Σε λίγη ώρα σηκώθηκε να φύγει. Τον κοίταξα για λίγο. Δεν έδειχνε να με κοιτάει όμως καταλάβαινα ότι το έκανε επίτηδες.
«Καλύτερα!»Είπα από μέσα μου. Είμαι εγώ για τέτοια? Στο κάτω κάτω μάλλον δεν ήταν «αυτός». Προσπαθούσα να παρηγορήσω τον εαυτό μου αλλά μέσα μου ήξερα! Κι αυτό με τρέλαινε…
«Σε κοιτούσε πολύ αυτός που έφυγε»
«Αλήθεια? Ποιος?»
«Το παιδί που μιλούσατε πριν. Δεν τον είδες?»
«Μπα! Ούτε καν το πρόσεξα. Και σιγά μη με κοιτούσε. Έτσι κι αλλιώς έφυγε. Οπότε γιατί να με κοιτούσε? Αν ήθελε κάτι θα μου το λεγε. Δίπλα καθόμασταν»
Το βράδυ βγήκαμε έξω και περάσαμε υπέροχα. Η παρέα ήταν φοβερή. Ήξερα πως τελικά έκανα πολύ καλά. Βγήκαμε τελείως για πάρτη και κάτσαμε στο «Κατώϊ» μέχρι το πρωί..
Ωστόσο, στη διάρκεια της βραδιάς, τον σκεφτόμουν. Αφού αισθάνθηκα σίγουρη ρε γαμώ το...Γιατί? Παρόλο που δεν έγινε κάτι για να μου δώσει ελπίδες και όσο παράλογο κι αν ακούγεται, μας είδα μαζί..τον γνώριζα..
Δε μίλησα σε κανέναν γι αυτό…
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009
Ξυπνήσαμε και πήγαμε την τελευταία βόλτα πολύ γρήγορα. Στις 17:00 έφευγε το πούλμαν. Όλοι οι άλλοι θέλανε να πάμε για φαγητό. Εγώ με τον Κώστα προτιμούσαμε να πάμε για καφέ και ψώνια.
Περπατούσαμε στον κεντρικό και κοιτούσαμε τις βιτρίνες. Ο Κώστας επέμενε να τον πάρουμε όλο το κεντρικό από την αρχή. Την ώρα που πήγαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω, έπεσα πάνω σε κάποιον. Και ναι. Ήταν αυτός. Του χαμογέλασα...Κοντοστάθηκε να μου μιλήσει. Εγώ έσκυψα το κεφάλι και προχώρησα. Δεν ξέρω γιατί. Ήταν αυτό το αίσθημα που με τρόμαζε… Δεν μπορούσα να εξηγήσω με τη λογική αυτό που αισθανόμουν. Δεν καταλάβαινα γιατί προσπαθούσα να απωθήσω αυτό που ήθελα
«Αυτό δεν ήταν το παιδί από χθες?» με ρώτησε ο Κώστας
«Ναι! Και μου χαμογέλασε! Δεν είναι πολύ γλυκός?»
«Ωραίος είναι! Γιατί δεν του μίλησες μωρέ? Αφού σταμάτησε»
«Άσε με ρε Κώστα! Για να μπλέκουμε είμαστε?»
Ήμουν σίγουρη ότι ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ήδη ήμασταν δίπλα στα πούλμαν και μας περίμεναν να φύγουμε.
Στο δρόμο ο Κώστας προσπαθούσε να μου μιλήσει.
«Πάντως δεν είναι και τελείως τυχαίο που βρεθήκατε ξανά. Κάτι σημαίνει»
«Ναι!» Τον ειρωνευόμουν! «Είναι καρμικό!»
«Καλά… Εσύ δεν έχεις σκοπό να βρεις κανέναν»
«Πως ρε Κώστα? Εγώ θέλω άλλα ρε παιδί μου! Αν δεν αποδειχθεί ότι είναι για μένα, αποκλείεται!Tι θες τώρα? Αφού τα ξέρεις!»
Μέσα στο πούλμαν…
Σκεφτόμουν αυτά που μου έλεγε ο Κώστας! Που να καταλάβει τώρα αλλά και που να του εξηγώ.
Δεν ήξερα τίποτα για αυτόν. Δεν ήξερα ούτε από πού είναι, ούτε πως τον λένε, ούτε τι κάνει και φυσικά αν είχε κοπέλα. Οτιδήποτε τελοσπάντων για αυτόν. Τον ήθελα και μέσα μου το ήξερα καλά. Είχα κολλήσει στο χαμόγελό του. Στον τρόπο που με κοίταξε. Από τη μία ήμουν σίγουρη και αναρωτιόμουν από πού προέκυπτε αυτή η σιγουριά, από την άλλη φοβόμουν ότι τα είχα χάσει. Είχα αρχίσει να σιγουρεύομαι γι αυτό. Αναρωτιόμουν πως είχα αφήσει τον εαυτό μου να πιστεύει σε ανοησίες.. Κι όμως.. Δεν ήταν έρωτας και ενθουσιασμός. Ήταν αυτό που ήξερα ότι θα συμβεί.
Ωστόσο, πράγματι ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Είχα μόνο λίγο θυμώσει με τον εαυτό μου που πίστευα σε παραμύθια.
Δεν είχε μείνει μέσα μου ελπίδα ότι θα τον ξανάβλεπα, ούτε ήλπιζα, παρόλο όμως που ήθελα πολύ.
Όλα τα άλλα συνέχιζαν να κυλάνε κανονικά…
4 Μαρτίου 2008
Η μέρα των γενεθλίων μου.
Ξύπνησα πολύ χαρούμενη!!Είχα κανονίσει να βγω με μεγάλη παρέα. Τους είχα υποσχεθεί να πάμε σε ρεμπετάδικο που είχαμε να πάμε καιρό. Από το πρωί το τηλέφωνο χτυπούσε για «χρόνια πολλά» και κάθε φορά έκλεινε με τη φράση: «Θα τα πούμε το βράδυ». Χαιρόμουν πολύ που θα ερχόντουσαν γιατί με φόβιζε λίγο το γεγονός ότι έπεφτε καθημερινή. Θα έβλεπα φίλους που είχα καιρό να δω και επιτέλους θα φορούσα το καινούριο μου φόρεμα που είχα διαλέξει συγκεκριμένα για αυτή τη μέρα! Η μέρα μου άνηκε!
Η παρέα θα ήταν ως επί το πλείστον από τη σχολή. Στην αρχή θα πηγαίναμε εγώ και ο Κώστας για να περιμένουμε σιγά σιγά τα παιδιά. Την τελευταία στιγμή, λίγο πριν φτάσω στο μαγαζί με πήρε τηλ η Μαρίνα.
«Βρε Αγγελικούλα μου τελικά δε θα μπορέσω να έρθω! Συνέβη κάτι με τους δικούς μου και θα χρειαστεί να μείνω εδώ. Ελπίζω να καταλαβαίνεις!»
Στενοχωρήθηκα λίγο.
«Δε πειράζει Μαρινάκι μου! Θα τα πούμε αύριο στη σχολή. Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό τουλάχιστον.»
Το είπα στον Κώστα
«Τώρα που δε θα έρθει μένουν και 2 θέσεις κενές. Μου χε πει ότι θα ερχόταν με την αδελφή της. Κρίμα ρε γαμώ το! Και κάνει πολύ χαβαλέ η Μαρίνα. Θα περνούσαμε ωραία.»
Εκείνη την ώρα χτυπάει το κινητό του Κώστα.
«Έλα ρε Γιώργο!»Κατάλαβα ότι ήταν ο αδελφός του. Συνήθως τον έπαιρνε όποτε ήταν έξω και ξέμενε από λεφτά.
«Πάλι ρε Γιώργο? Τώρα όμως δεν έρχομαι με τίποτα. Είμαι με την Αγγελική έξω. Θα πάμε σε ρεμπετάδικο στου Ψυρρή για τα γενέθλιά της. Αν θες έλα από κει να σου δώσω.»
Μου έδωσε το κινητό εκείνη την ώρα για να μου πει «χρόνια πολλά» και ο Γιώργος!
«Που είσαι εσύ βρε? Κι ούτε «χρόνια πολλά» δε μου είπες? Λοιπόν, θα είμαστε «στου Κορρέ» στου Ψυρρή. Πέρνα να σε κεράσω ένα κρασάκι. Φέρε και τον φίλο σου, να τον γνωρίσουμε. Δεν ξέρεις ποτέ…»
Σκάσαμε στα γέλια και υποσχέθηκε πως θα περάσει.
Το μαγαζί ήταν τέλειο και φαινόταν ότι και τα παιδιά περνούσαν καλά. Μπορεί να τους έβλεπα κάθε μέρα αλλά είχαμε καιρό να βγούμε έξω και να περάσουμε τόσο καλά.
Χορεύαμε συνέχεια, πίναμε πολύ και οι περισσότεροι είχαν ζαλιστεί από νωρίς με αποτέλεσμα να γελάμε συνέχεια. Το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο οπότε ήταν σχεδόν όλο δικό μας!
Κάποια στιγμή μάλιστα είχαμε ανέβει στο τραπέζι και χορεύαμε και από κάτω γινόταν χαμός. Ακούω τον Κώστα να φωνάζει! Ήρθε ο Γιώργος! Κατέβα να τον χαιρετήσεις. Κατεβαίνω, βλέπω τον Γιώργο, τον χαιρετάω και αμέσως πάει να μου γνωρίσει τον φίλο του.
«Ο φίλος μου, ο Μιχάλης»
«Αγγελική» Μόνο το όνομά μου κατάφερα να πω γιατί απλά δεν το πίστευα. Ήταν αυτός! Αυτός που είδα πριν 3 μήνες σχεδόν.
«Χρόνια Πολλά»
«Ευχαριστώ! Μα πώς?»
«Είμαστε φίλοι με τον Γιώργο από τη σχολή. Εσύ είσαι η Αγγελική που έχει γενέθλια? Χρόνια Πολλά!»
«Ευχαριστώ!»
Ο Κώστας είχε σταθεί δίπλα μου και μας κοιτούσε. Είχε καταλάβει τι γινόταν και απλά μας χάζευε.
«Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Ήσουν στην Αράχωβα, έτσι δεν είναι? Στο τραπέζι δίπλα μας, στην καφετέρια. Και κοιτούσες συνέχεια την Αγγελική, αν θυμάμαι καλά»
Ντραπήκαμε και οι 2 αλλά ο Κώστας ήταν «μανούλα» σε αυτά.
Κάθισε δίπλα μου.
«Μας έχει βοηθήσει 2 φορές η τύχη έως τώρα. Δεν πρέπει όμως να το αφήσουμε μόνο στην τύχη. Την τρίτη φορά εγώ έχω σκοπό να το επιδιώξω.»
«Συμφωνώ» Δε μπορούσα να μιλήσω. Στο μυαλό μου ερχόντουσαν σκηνές από τα προηγούμενα χρόνια. Ήξερα πλέον ότι το «δώρο μου» είχε φτάσει στον προορισμό του. Ήξερα ότι ήταν «αυτός»…………….
Δεν υπάρχουν από δω και πέρα πολλά πράγματα να περιγράψω. Από τότε είμαστε σε όλα μαζί. Και ναι! Είναι όλα όπως τα είχα φανταστεί. Είμαστε 24 χρονών και οι 2 και τα σχέδια μας είναι πλέον κοινά. Δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητούμε τίποτα πια...
Η τύχη μίλησε για εμάς και την ευγνωμονούμε….
ΤΕΛΟΣ
(Το ότι τον λένε Μιχάλη, το θυμήθηκα καιρό μετά. Άνοιξα το ημερολόγιο μου και το διάβασα και σε αυτόν το κομμάτι που αναφερόταν σε εκείνο το σημείο.)
Η ιστορία είναι απολύτως αληθινή και τελικά αποδεικνύεται όπως είχα διαβάσει κάπου:
«Οι συμπτώσεις, είναι μικρά θαύματα, στα οποία ο Θεός προτιμάει να παραμένει Ανώνυμος…»
Post new Comment