Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Λοιπόν… Η δική μου ιστορία είναι λίγο …. Μμ…. Θα καταλάβετε. Σας υπόσχομαι όμως ότι είναι πάρα για πέρα αληθινή… (Συγγνώμη που έγινε τόσο μεγάλη. Σας παρακαλώ διαβάστε την μέχρι το τέλος, σας παρακαλώ)

Τον Μάρτιο του 2005 μετά από μια σειρά συμπτώσεων έτυχε να γνωριστούμε μέσω ιντερνέτ. Ένιωθε μονή εκείνη τηνμέρα γιατί είχε μαλώσει με τους δικούς της και ήθελε σε κάποιον να μιλήσει και για πρώτη φορά αποφάσισενα δοκιμάσει μέσω ιντερνέτ. Έτσι αρχίσαμε να μιλάμε καιαμέσως δεθήκαμε τόσο πολύ, που ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω κάποιον ότι μπορεί να συμβεί αυτό μέσω ιντερνετ.
Εγω κάθε μέρα δούλευα διανομέας από τις 7μμ έως τις 12μμ. Μόλις γύριζα σπίτι τότε ομιλάγαμε με βίντεο κλήση μέσω ιντερνέτ έως τις 10π.μ μερικές φορές φτάναμε μέχρι τις 14μμ!!! Γνώρισα τους δικούς της. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, είχαμε ένα πρόβλημα
όμως με τον πατερά της. (Ξέχασα να σας αναφέρω μια λεπτομέρεια. Εκείνη μένει λίγο έξω από την Βοστώνη, στο Salem.) Ο πατέρας της έμαθε για μένα, όταν ο λογαριασμός του κινητού της ήρθε 1000$... Το καλοκαίρι είχα μαζέψει χρήματα για να πάω να συναντηθούμε, αλλά τα όνειρα μας κοπήκαν όταν η αμερικανική πρεσβεία αποφάσισε να μην μου δώσει Visa.

Τον Αύγουστο κατατάχτηκα στις ειδικές δυνάμεις.  Τότε άρχισαν τα προβλήματα. Η διάφορα της ώρας δεν μας επέτρεπε να μιλήσουμε. Όμως ο ένας έγραφε στον άλλον. Εγώ συνέχεια ήμουν με ένα μπλοκάκι στο χέρι και εκείνη κάθε μέρα μου έγραφε 1-2 φύλλα Α4. Τον Σεπτέμβρη μετατέθηκα στην Κύπρο. Η εκπαίδευση εκεί ήταν πολύ δύσκολη, αλλά όποτε είχα πρόβλημα έπιανα τον βαφτιστικό σταυρό της που μου είχε στείλει πριν μπω στον στρατό. Τον Ιανουάριο θα έπαιρνα την πρώτη μου άδεια (από την Κύπρο.) 15 μέρες. Μετά από πολύ κόπο πήρα ειδική άδεια από το Γ.Ε.Σ. να ταξιδέψω στην Βοστώνη. Πάλι το πρόβλημα ήταν η πρεσβεία όπου θα με δεχόταν όταν θα είχε λήξει η αδεία μου. Τον Φεβρουάριο, κάναμε πολλά λάθη εκείνη και εγώ, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε για 2 εβδομάδες. Στις
14 Φεβρουαρίου χωρίσαμε…. Ειρωνεία ε? Για μένα το πλήγμα ήταν σχεδόν μοιραίο… Ποτέ δεν θα το πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Εκείνη μετά από μήνες τα έφτιαξε με ένα αγόρι από την δουλεία της. Οι μήνες πέρναγαν, αλλά ποτέ ο ένας δεν ξέχασε τον άλλον. Τον επόμενο Νοέμβρη. Μιλήσαμε ξανά. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά και έτσι ξαναμιλήσαμε. Τον Απρίλιο του 2007 έμαθα ότι πέθανε ο αγαπημένος θειος της, έτσι αποφάσισα ότι θα έπρεπε να πάω να την δω! Τουλάχιστον μια φορά στην ζωή μου να την αγγίξω… Να της μιλήσω χωρίς καλώδια. Τον Μαϊ πήρα visa (επιτέλους!! Αν και αργά…) και τον Ιούνιο (χωρίς να το ξέρει κανένας, η μανά μου το έμαθε 2 μέρες πριν φύγω.) πετούσα για Παρίσι και μετά για Βοστώνη!!! Τα συναισθήματα μου ήταν ότι πιο έντονο είχα ζήσει! Σε λίγες ώρες θα ήμουν εκεί! (εκείνη δεν το ήξερε.)

Μετά από 13 ώρες (από Αθήνα) έφτασα στην Βοστώνη, όμως οι αστυνομικοί εκεί δεν πίστευαν ότι είχα πάει για 2 μέρες (Παρασκευή έφυγα – Κυριακή γυρνούσα) για μια κοπέλα.Έτσι με πέρασαν από δεύτερο Έλενο. Αυτός ήταν πολύ δυσάρεστος.
Μετά από κανένα 45 μου ζήτησαν το τηλέφωνο της. Εγώ το έδωσα. Είδα που την πήραν τηλ, αλλά δεν άκουγα τι έλεγαν…. Μετά από 5 λεπτά ήρθε, με πήρε ο αστυνομικός, με πήγε σε ένα δωμάτιο. Με έβαλε στην γωνία και ήρθαν και άλλοι 2. Εκεί για τουλάχιστον 10 λεπτά μου
έλεγαν ότι ΔΕΝ θα πάω στο Salem γιατί εκείνη δεν θέλει να με δει!!! Και ότι αν πήγαινα υπάρχει νόμος και θα με συλλάμβαναν!! Οι επιλογές μου ήταν 2. Η να άλλαζα το εισιτήριο, η να έμενα στην Βοστώνη έως την Κυριακή και μετά να έφευγα.
Ένας καλός αστυνομικός με είδε πως ήμουν και ήρθε να με βοηθήσει λίγο. Δοκίμασε να μου αλλάξει το εισιτήριο αλλά τίποτα γιατί ήταν οικονομικό. Μετά προσπάθησε να μου βρει ξενοδοχείο αλλά το μόνο που ήταν κοντά ήταν το Hilton που ενώνεται με
αερογέφυρα με το αεροδρόμιο. Τελικά πήγα εκεί. Ειδική τιμή για μένα η 140 η 170$ την νύχτα. Δεν θυμάμαι καλά. Το Σάββατο (είχα Jet lag ) 7 το πρωί έφυγα από το ξενοδοχείο και μετά από έναν μαραθώνιο κατάφερα και έφτασα στο κέντρο. Έκανα βόλτες στην πόλη με ένα τεράστιο βάρος στην κάρδια μου. Την επομένη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου….

Σκεφτόμουν ότι φεύγω και δεν την έχω δει…. Ετσι κατά τις 9 το πρωί 3-4 ώρες πριν αναχωρήσω πήγα σε ένα ταξί του είπα να με πάει στο μαγαζί που δούλευε όταν ήμασταν μαζί. (έδωσα τα τελευταία μου χρήματα σε αυτόν. Γύριζα με 40$, όπου τα κρατώ έως σήμερα.) Στην διαδρομή ο καλός Ρώσος ταξιτζής με ρωτάτε, και όταν έμαθε μου είπε ότι καλυτέρα θα ήταν να μην πηγαίναμε γιατί με ένα τηλ θα ήμουν πίσω από τα κάγκελα και θα έπρεπε κάποιος συγγενής μου να υπογράψει. Μετά από 45 λεπτά, φτάσαμε… Τα πόδια μου έτρεμαν για πρώτη φορά στην ζωή μου…. (δούλευε στο I hop.)
Κοίταξα από έξω και ήταν εκεί με πλάτη στην πόρτα!!! Μπήκα σιγά σιγά και άφησα
διπλά στο χέρι της τον σταυρό της… Τότε αυτή γύρισε σιγά σιγά και με κοίταξε… Ο ένας κοίταζε τον άλλον χωρίς να μιλαει….. Και τότε…. Αυτή είναι η ιστορία μου…. Πιστεύω ότι το τέλος καλύτερα να μην το μάθετε…. Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε. Είναι ένα κομμάτι από μένα…