Ντριιιν!!!
Ο χτύπος του κουδουνιού με έβγαλε από τον λήθαργο. Νιώθω μουδιασμένη. Βρίσκομαι πάνω σε μια σχεδία από χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα και αποκόμματα σοκολάτας, που με έσωσε από θάλασσα δακρύων εχθές το βράδυ.
Τι ώρα να είναι?
Ποιος χτύπησε την πόρτα?
Πόσες ώρες κοιμάμαι?
Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ, είναι η συναυλία των λυγμών μου και την πίκρα που ένιωθα στο στόμα καθώς με πλημμύριζαν όλες οι μνήμες των ευτυχισμένων στιγμών μαζί του. Σαν ποτάμι με παρέσυραν και καθώς έπεφτα στον καταρράκτη λιποθύμησα και τώρα να με εδώ, ξαπλωμένη και χαμένη σαν όντως να έζησα αυτή την περιπέτεια.
Πρέπει να σηκωθώ.
Μα ποιος να ήταν στην πόρτα?
Έχω μέρες να συναντηθώ με άνθρωπο, ποιος άραγε να με θυμήθηκε.
Οι φίλες μου απομακρύνθηκαν μετά από δική μου παράκληση, ξέρουν πως όταν το ζητώ πρέπει να με αφήσουν, συνήθως το κάνουν αλλά όχι για πολύ και σήμερα δεν είναι η μέρα που έφτασαν το όριο, ώστε να κάνουν την γνωστή επιδρομή με γλυκά ή μεγάλα κύπελα παγωτού για να γιορτάσουμε άλλη μια απογοήτευση, γιατί φίλες μου όλα τα πράγματα στην ζωή χρειάζονται καλοπέραση, όπως έλεγε και ο γλυκός παππούς μου.
Μαζεύοντας τα κομμάτια μου και ανασηκώνοντας το σώμα μου , που πράγματι ένοιωθα σα να ήταν χτυπημένο από χιλιάδες πέτρες, κατά την πτώση στον καταρράκτη, πλησίασα την πόρτα.
Καθώς άνοιγα την πόρτα, σα το βράχο που έκλεινε την είσοδο στη φυλακής της Αντιγόνης, οι αχτίδες του ήλιου σαν κατακριτές πετούν πέτρες στα πρησμένα μου μάτια.
Μόλις μπόρεσα να συνέλθω διαπίστωσα πως κανείς δεν ήταν πλέον στην πόρτα και αν κρίνω από το δέμα που αντικρίζω δεν είχε σκοπό ούτε να περιμένει, ούτε και να μείνει.
Ένας γνωστός σάκος ήταν ακουμπισμένος στο χαλάκι και με παρακαλούσε να τον σηκώσω.
Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα του να τον ανοίξω. Δεν σκόπευα να χαλάσω άλλη μια μέρα σκεπτόμενη τα περασμένα. έπρεπε να πάρω τηλέφωνο τα κορίτσια.
Καιρός να ασχοληθώ και λίγο μαζί τους! Εξάλλου η κολλητή μου τώρα με χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ! Ετοιμάζεται για το μεγάλο γεγονός!! Το γάμο της!!!
Βέβαια έχω την εντύπωση πως εκείνη δεν το αντιλαμβάνεται σαν το μεγαλύτερο ή έστω ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, αλλά σαν αγκαρία. Ευκαιρία λοιπόν να δράσουμε οι υπόλοιπες γιατί έχω την υποψία πως δεν έχει ασχοληθεί , ούτε με τα βασικά και ο χρόνος περνά…
Έχοντας στο μυαλό μου διάφορες λεπτομέρειες για τις προετοιμασίες, γραπώνω το σάκο και τον ακουμπώ σε μια γωνιά του δωματίου. Με το άλλο χέρι έχω ήδη πληκτρολογήσει τον αριθμό της κολλητής μου και το χαρακτηριστικό τραγούδι της αναμονής της ακούγεται.(κλασικά το αγαπησιάρικο τραγουδάκι που ακούγεται στις διαφημίσεις με τα αγαπημένα ζευγάρια…σταγόνες δηλητήριο, που όμως τις αγνοώ γιατί παντρεύεται….!!!!)
«-Έρχομαι από εκεί να τα πούμε από κοντά!!!»
Περιμέναμε και τη τρίτη της παρέας, η οποία εμφανίστηκε έχοντας στην αγκαλιά της ένα σωρό από αμαρτίες…
«-έφερα εφόδια γιατί μάλλον θα έχουμε μαραθώνιο σήμερα….χι χι χι !»
«-όχι φιλενάδα, δεν θα μιλήσουμε για το γνωστό θέμα αλλά για τις προετοιμασίες του γάμου…!!!»
«-τι λες?!! Εντάξει!! Αλλά και το άγχος της προετοιμασίας την σοκολάτα του την θέλει…,ε?»
Σε λίγο βρισκόμασταν σε ένα από τα πιο κοντινά καφέ να μιλάμε για όσα πρέπει να προγραμματίσουμε. Προσκλήσεις, λουλούδια, παπούτσια, μαλλιά, μπομπονιέρες, μενού, τραπέζια…τελικά κοίτα πόσα πράγματα υπάρχουν για να σε κάνουν να ξεχνάς το πόσο στεναχωρημένη είσαι με ένα χωρισμό, πόσο αγχωμένη είσαι με ένα γάμο και πόσο πολύ θα ήθελες να παραδοθείς σε μια απολαυστική σοκολάτα.
Και στις τρεις περιπτώσεις θέλεις τόσο πολύ να μιλήσεις που δεν μένει χρόνος να σκεφτείς, να αγχωθείς και να δαγκώσεις….
Μέσα στον πανικό των ιδεών και των προτάσεων το κινητό της μέλλουσας νύφης χτυπά και ξαφνικά όλες επανερχόμαστε σε ότι προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε, όχι όμως για πολύ!!!!
«-τι πράγμα? Bachelor στη Μύκονο?!!!!»
Τι είπε τώρα η νύφη!!!!!!!!!
Κοιταζόμασταν με τόση απορία, ούτε τότε που παρακολουθούσαμε το τηλεπαιχνίδι γνώσεων τόση απορία στο βλέμμα μας. Όχι δεν αναφέρομαι σε αυτό με τις ξανθές…εξάλλου καμία μας δεν είναι ξανθιά!! Ακόμα και η τελευταία που εντάχθηκε στην παρέα καστανή έγινε!!
Μέχρι να συνέλθει η φιλενάδα και να κλείσει το κινητό, ώστε να μας εξηγήσει αν ακούσαμε καλά και τι ακριβώς σημαίνει η φράση bachelor-Μυκόνου, εμείς παραδοθήκαμε στις αμαρτίες που είχε προμηθεύσει η τρίτη της παρέας που φυσικά δεν τις αφήσαμε μόνες στο σπίτι….
Μετά από μια γερή γουλιά καφέ και μια κλεμμένη μπουκιά από τη σοκολάτα της διπλανής της η φιλενάδα βρήκε την δύναμη να μας εξηγήσει ποιος ήταν, τι είπε και τι σημαίνει bachelor στην Μύκονο…αφού πρώτα καταπιεί την μπουκιά…χι χι χι!!
«Κορίτσια ετοιμαστείτε!! σε ένα μήνα φεύγουμε για Μύκονο!!! Ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο στην καλοκαιρινή πρωτεύουσα της Ελλάδας!!!!!!!!χα χα χα!!! Μου το πρότεινε ο μέλλον αντρούλης μου και κουμπάρος σου, βρε!!!»
Το τελευταίο ήταν για μένα, θέλοντας να μου θυμίσει πως η υπόθεση γάμος δεν ήταν κάτι απλό για μένα, απλά έπρεπε να συμμετέχω λίγο πιο ένθερμα από τις υπόλοιπες. Εγώ όμως είχα μείνει στην φράση: «Μου το πρότεινε ο μέλλον αντρούλης μου»…
Ξαφνικά
«πάμε Χαβάη με μια ρόδα…»… το κινητό…απαντώ και….
«- θα πάρω και κρέμα για το μαύρισμα, και πετσέτες, θα φοράμε μόνο τα μαγιό, δεν θα πάρω καλά ρούχα…»
Τι έγινε?!!! Μου τηλεφωνεί η Πρωτοψάλτη?????????
«…Α! ούτε και τακούνια θα πάρω, τα πεδιλάκια για να είμαι άνετη θα πάρω και …»
«Περίμενε, βρε τρελή !!!τι μου λες?!!! Εσύ ξεκίνησες ήδη να φτιάχνεις βαλίτσα?»
«Βέβαια! Θέλω να είμαι έτοιμη στην ώρα μου και να μη ξεχάσω τίποτα, ΘΑ ΠΑΜΕ ΜΥΚΟΝΟΥΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ!!»
«Καλά , καλά ηρέμησε δεν θα φύγουμε σήμερα, έχουμε καιρό, προέχει το ραντεβού για την πρόβα του νυφικού»
«καλά, θα το κανονίσω και αυτό, πάω και για τα εισιτήρια!»
«Εντάξει , θα τα πούμε από κοντά το βράδυ, φιλιά»
«Φιλιά στη ΜΥΚΟΝΟΥΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ»
Κλείνοντας το τηλέφωνο και θυμούμενη τον λήθαργο στον οποίο βρισκόμουν πριν από αυτή την συνομιλία, άρχισα να σκέφτομαι, πως τελικά δεν θα ήταν καλή ιδέα να πάω αυτό το ταξίδι…τι θα κάνω εγώ μαζί με τις χαρούμενες φίλες μου, θα βαρεθούν να με βλέπουν κατσούφα, θα βρίσκομαι εκεί για να τους χαλάω την διάθεση και την διασκέδαση…, από την άλλη πως θα το αποφύγω?, είμαι η κουμπάρα και θα λείπω από το bachelor? Και άντε τώρα να τους εξηγήσεις γιατί δεν θα πας, πως δεν είναι ότι δεν θέλεις, αλλά δεν έχεις τις δυνάμεις να διασκεδάσεις, πως το μόνο που θέλεις είναι να απομονωθείς και να κλαις όλη την μέρα, να κάνεις τον απολογισμό σου και να βρεις επιτέλους τι το λάθος έκανες και το περνάς αυτό.
Οι επόμενες μέρες πέρασαν με μένα πρωταγωνίστρια σε βουβή ταινία. Το τρελό Σαββατοκύριακο είχε σχεδόν διαγραφεί από το μυαλό μου. Βρισκόμουν σε απομόνωση. Οι κινήσεις μου ήταν οι πλέον μηχανικές. Ξυπνούσα, έπινα καφέ, έπαιρνα την τσάντα, κλείδωνα την πόρτα, οδηγούσα, καλημέριζα σα μαριονέτα τους συναδέλφους και μετά χανόμουν στις σκέψεις « και αν τον δω τι θα του πω…, και αν μου τηλεφωνήσει…, ίσως έρθει σπίτι…, μπορεί και να τον βρω εκεί…» είναι και αυτές οι φωτογραφίες στην οθόνη του υπολογιστή, που και να θες να ξεχάσεις δεν σε αφήνουν, αλλά ποιος θα τις σβήσει από τον φάκελο, ποιος θα βρει την δύναμη?
«Μα καλά, ακόμα αυτές τις φωτογραφίες έχεις?!!!...»…ο από-μηχανής θεός «…κάνε άκρη, πρέπει να τις σβήσεις πια!!!.. Αλήθεια τι ώρα τελειώνεις? Θα πάω για τα εισιτήρια Σε μια εβδομάδα φεύγουμε, θέλεις να πάμε μαζί και μετά να κάνουμε καμιά βόλτα να χαζέψουμε στα μαγαζιά?»
Τελικά, είμαι πολύ τυχερή και απλά δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Έχω αυτή την υπέροχη φίλη που εμφανίζεται πάντα την στιγμή που πρέπει, σε σημείο εκνευρισμού…καλή μου άσε και κανέναν άλλο να εμφανιστεί χι χι χι …!!!
«τι κάνεις?!! Τις έσβησες? Όλες?»
«εσύ τι λες?! Θα τις άφηνα? Αφήνεις ποτέ δίπλα σε ναρκομανή απαγορευμένες ουσίες?»
«---»
«στις 5 να είσαι έτοιμη, θα πάμε για τα εισιτήρια και μετά για shopping therapy, ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΟΧΙ.-»
Έμεινα εκεί να την κοιτώ να απομακρύνεται και σκεφτόμουν τις φωτογραφίες που μόλις είχα σβήσει, δεν ήξερα αν έπρεπε να λυπηθώ για αυτές ή να χαρώ για έμενα που έχω κοντά μου αυτή την γλυκιά νεράιδα ..χμ!
Στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν πως έπρεπε να είχα μιλήσει στην κολλητή μου για την απόφαση μου να μην τις ακολουθήσω στο ταξίδι, μάλλον θα της το ανακοινώσω όταν θα κατευθυνόμαστε προς το πρακτορείο. Έφτασα σπίτι αρκετά νωρίς. Προλαβαίνω να κάνω ένα ντουζ.
Κατευθυνόμενη στο μπάνιο σκόνταψα σε ένα παλιό «γνωστό», όχι δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με το περιεχόμενο αυτού του σάκου.
Καθώς το νερό χαλάρωνε το κορμί μου, άφησα τις σκέψεις μου να ταξιδέψουν και ξαφνικά διαπίστωσα πως η διαγραφή των φωτογραφιών, την οποία και πραγματοποίησε η κολλητή μου, δεν με ενόχλησε και τόσο και η θλίψη που ένιωσα εκείνη την στιγμή δεν με κυρίευε πια, αν σε αυτά αθροίσω και την παράβλεψη του ενοχλητικού πακέτου από το παρελθόν που μόλις πριν μου έκλεισε τον δρόμο, τότε πρέπει να κάνω κάτι πιο δραστικό, ώστε να ξαναβρώ τον εαυτό μου, το αξίζω και το αξίζουν και όλοι όσοι πραγματικά με αγαπούν και έχουν την δύναμη να μου το δείχνουν.
Το κουδούνι χτυπάει σαν τρελό…
«έρχομαι…»
« άντε, είσαι έτοιμη?! »
« φεύγουμε…Α! μην ξεχάσω, μετά το πρακτορείο θα χρειαστεί να πάμε από το εμπορικό. Πρέπει να αγοράσω μια νέα βαλίτσα για το ταξίδι, εσύ τι κανόνισες με τον κομμωτή για το χτένισμα του γάμου?»….
Ξεκινήσαμε λοιπόν και φυσικά, δεν χρειαζόταν να αναφέρω στην φιλενάδα τις σκέψεις και τις αμφιβολίες που είχα πριν μερικές μέρες για αυτό το ταξίδι…
Η εβδομάδα πέρασε χωρίς να το αντιληφθώ, είχα τόσα πράγματα να οργανώσω παρέα με την κουμπαρούλα και φυσικά είχα να γεμίσω την νέα μου βαλίτσα!!!
Τώρα βρισκόμαστε στο κατάστρωμα του πλοίου που θα μας οδηγήσει σε ένα ξέφρενο Σαββατοκύριακο , στο οποίο η φίλη μου αποχαιρετά την single ζωή και εγώ ξεκινώ την δική μου!!!!
Μετά τον πανικό και το στρίμωγμα από την μπουκαπόρτα μέχρι το σαλόνι ήρθε η ώρα να απολαύσουμε ένα καφεδάκι συζητώντας και οργανώνοντας για πολλοστή φορά τις επιδρομές μας στο νησί.
Αφήνω τις φίλες μου και κατευθύνομαι έξω από το σαλόνι του πλοίου, ξαφνικά νιώθω περίεργα, αρχίζουν πάλι οι σκέψεις να με κατακλύζουν, «τι κάνω εγώ εδώ?»
Τελικά είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις πως κάποιος έχει μπει στο κεφάλι σου και αρχίζει να σε τυραννά με τα σχόλια και τις σκέψεις του, όμως αυτός ο άλλος είμαστε εμείς που δεν μπορούμε να παραδεχτούμε πόσο αδύναμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε κάποιες καταστάσεις και να ξεφύγουμε από κάποιες άλλες.
«κοίτα κατάσταση! Αν ήμουν ακόμα μαζί του, θα είχα τύψεις που τον άφηνα μόνο για να πάω Σαββατοκύριακο να διασκεδάσω, τώρα γιατί νιώθω τύψεις?! Επειδή άφησα την θλίψη μου στο άδειο σπίτι και αποφάσισα όντως να διασκεδάσω και ίσως να βρω ένα καινούριο amore…»
Βλέποντας την λευκή γραμμή που άφηνε πίσω του το πλοίο σαν τον κοντορεβιθούλη και βυθισμένη στις σκέψης μου πέρασε ώρα και κάποιες ανησύχησαν…
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο μετά από πολύ κόπο για την μεταφορά των αποσκευών….νομίζω πως συμφωνήσαμε να πάρουμε τα απολύτως απαραίτητα, πως καταλήξαμε με δύο βαλίτσες οι καθεμιά?
Φανταστείτε λοιπόν την εικόνα…τέσσερις κοπέλες με τα καπέλα , γυαλιά, μαντήλια και οτιδήποτε αξεσουάρ επιβάλει η φετινή μόδα για τις καλοκαιρινές διακοπές, με δύο βαλίτσες η καθεμιά και μη ξεχνάτε το απαραίτητο βαλιτσάκι καλλυντικών….η κόλαση όλων των αχθοφόρων…
Στο συγκεκριμένο όμως ξενοδοχείο…«κόλαση» ο αχθοφόρος!!!!!!!
«Όπα! Rocky! » αναφωνούν οι υπόλοιπες της παρέας…και επειδή όλες είναι δεσμευμένες το επιφώνημα ήταν για να «ξυπνήσω» εγώ…
«επιτρέψτε μου…» τα μάτια του πετούσαν σπίθες, που ένιωθα να σβήνουν πάνω στους γυμνούς μου ώμους.
Τα βλέμματα των ξέφρενων κορασίδων που ακολουθούσαν θα μπορούσαν να μεταφραστούν με επιφωνήματα οπαδών της εθνικής στον τελικό του euro 2004.
Οι μισές έμειναν για να κανονίσουν τα υπόλοιπα διαδικαστικά στην reception και οι άλλες ήθελαν να ελέγξουν την πισίνα. Έμεινα λοιπόν να κοιτώ τον αχθοφόρο που πριν από λίγο νόμιζα για διακοσμητικό άγαλμα στη είσοδο…«Θέλετε να προχωρήσουμε?» έγνεψα καταφατικά και τον ακολουθούσα όπως η αρκουδίτσα ακολουθεί την μυρωδιά από την ζεστή πίτα που άφησε στο παράθυρο η γιαγιά Ντακ.
Μπήκαμε στο δωμάτιο και ειλικρινά νόμιζα πως κάποιο λάθος είχε γίνει και είχαμε κλείσει σουίτα, τελικά η διακόσμηση του χώρου παίζει μεγάλο ρόλο, ιδιαίτερα η έμψυχη…χι χι!
«Καλή διαμονή»
«σε ευχαριστώ»
«Αν χρειαστείτε κάτι παρακαλώ, θα είμαι στη διάθεσή σας»
Έμεινα μόνη στο δωμάτιο να τον κοιτάζω να απομακρύνεται και μόλις έκλεισε η πόρτα ένοιωσα πως οι χτύποι της καρδιάς μου είχαν να αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα και μάλιστα είχα αρχίσει να ξεχνώ αυτό το ρυθμό τους.
Δεν έμεινα όμως για πολύ μόνη ώστε να απολαύσω αυτή την «κρουστή» μελωδία ήρθαν οι Ελληνίδες spice girls και άρχισαν να κάνουν πρόβα τα χορευτικά στα οποία θα επιδίδονταν στο Super paradise.
«ετοιμάσου! Πάμε να νοικιάσουμε αυτοκίνητο, κάνουμε ένα μπανάκι στην πισίνα αλλάζουμε και μετά φύγαμε για επιδρομή στις παραλίες και στα μπαράκια!!!!!!!!!»
Τώρα εμένα γιατί αυτό μου ακούγεται βασανιστήριο?
«μήπως να μείνουμε εδώ σήμερα και ξεκινάμε από αύριο την επιδρομή στα μπαράκια…?»
«είσαι τρελή?!!!!!! Δεν χωρά συζήτηση και μάλιστα θα οδηγείς εσύ.»
Τελικά αυτές είναι καλέ και στο συγχρονισμό….και μεταδίδουν στο κοινό τους αυτό που θέλουν.
«εκτός…αν έχεις κανονίσει κάτι με τον «θεό» και θέλεις να μείνεις μόνη μαζί του»
«είστε τρελές, ο άνθρωπος την δουλειά του κάνει»
«χμμ. Καλά καλά…μάλλον δεν πρόσεξες πως σε «κάρφωσε όταν μπήκαμε στην είσοδο…»
«είδε το θάνατο να έρχεται ο κακομοίρης με τόσες αποσκευές που κουβαλούσαμε και εσείς νομίζατε πως γοητεύθηκε από εμάς…Άιντε»
Σε λίγη ώρα τα σχέδια είχαν αλλάξει, τελικά νοικιάσαμε το αυτοκίνητο και ήμασταν ήδη έτοιμες να απολαύσουμε την φιλοξενία του νησιού.
Γυρίζοντας νωρίς το πρωί και έχοντας ξεβιδωθεί από το χορό το μόνο πράγμα που θέλαμε όλες ήταν να ξαπλώσουμε μέχρι την ώρα του πρωινού , ώστε να πάρουμε δυνάμεις και να συνεχίσουμε την επιδρομή της δεύτερης μέρας σε όσα μπαράκια και παραλίες δεν προλάβαμε εχθές.
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, άφησα τα κορίτσια στην είσοδο και συνέχισα στο πάρκινγ για να παρκάρω τη «λιμουζίνα» μας, σαν καλός σοφέρ. Παρκάροντας με μεγάλη δυσκολία από την κούραση αποφάσισα να ακολουθήσω τον εναλλακτικό δρόμο για το δωμάτιο που περνούσε από την πισίνα και τον είχα εντοπίσει το μεσημέρι πριν φύγουμε καθώς ερευνούσα το τοπίο για να εντοπίσω τον όμορφο αχθοφόρο…και να σου ξαφνικά εκεί που σκεφτόμουν όλα αυτά εμφανίστηκε ως δια μαγείας μπροστά μου.
«καλησπέρα!»
«καλημέρα… θέλεις να πεις!» μπόρεσα να ψελλίσω, προσπαθώντας να κρύψω την τρομάρα και την αμηχανία μου από την έκπληξη!!!
«Έστω! Αν και για εσένα τώρα τελείωσε η ημέρα, έτσι δεν είναι?»
«Ναι όντως…τώρα επιστρέψαμε και πρέπει να πηγαίνω, θα ανησυχήσουν…»
«ναι βέβαια, συγνώμη, καλή ξεκούραση, θα τα πούμε το πρωί»
Στο δωμάτιο επικρατούσε πλήρης ηρεμία, κοριτσίστικα κορμιά σκορπισμένα στα κρεβάτια..«κρίμα και ήθελα τόσο να μιλήσω για αυτό που έγινε…χμ! τι να κάνω τώρα που πλέον δεν θέλω κοιμηθώ?»
Κοίταξα προς το παράθυρο…άρπαξα ένα αναψυκτικό από το ψυγείο και ένα «γλυκό γιατρικό» και κατευθύνθηκα προς το μπαλκόνι…
«Όπα! Rocky! » τι βλέπουν τα ματάκια μου?!
Ο κούκλος πίνει το καφεδάκι του αγναντεύοντας την ανατολή και την θάλασσα που μόλις φορούσε το πρωινό της φόρεμα.
«είναι τόσο όμορφος…»
Αν δεν ήμουν ελεύθερη , ούτε που θα τον κοιτούσα, τώρα όμως….έχω κάθε δικαίωμα. «Μήπως να πάω να του κάνω παρέα?» «μπα…φτάνει για σήμερα» δαγκώνοντας την τελευταία μπουκιά από την σοκολατένια παρέα μου εμφανίστηκε στην μπαλκονόπορτα μια από τις υπνωτισμένες θεές του δωματίου «τι κάνεις εκεί έξω, πέσε για ύπνο αύριο έχουμε πορεία και μη ξεχνάς πως οδηγείς εσύ»
Αυτό το κόλπο με την οδήγηση το ξέρω, πάντα βάζουμε να οδηγεί αυτός που πιο εύκολα μπορεί να παρασύρει την παρέα σε κατάθλιψη, με αυτό τον τρόπο τον κρατάμε σε εγρήγορση και έτσι όλοι περνάμε καλά…χι χι !
Το επόμενο πρωί στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου, μίλησα στα κορίτσια για την βραδινή μου συνάντηση…
«και?...»
«τι, και?..»
«πήγες να του κάνεις παρέα?»
«όχι, την έβαλα εγώ για ύπνο…»πετάχτηκε η Μαρία «…που να καταλάβω πως απολάμβανε τέτοια θέα, νόμιζα πως πάλι θα σκεφτόταν κουταμάρες από τα παλιά…»
«σηκωθείτε…» πετάχτηκε η κουμπάρα «πάμε για πρωινό καφέ στην πισίνα, εκεί υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να τον πετύχουμε και να μπορέσουμε να τον γνωρίσουμε…»
Ελατήρια όλες και κάτι τις τσίμπησε.
«κορίτσια πάω να αλλάξω και θα έρθω και εγώ μετά, θέλετε να φέρω κάτι?», δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς , έπρεπε να πάω για το μαγιό μου, εξάλλου διέκοψαν το πλούσιο πρωινό τους για την δική μου ερωτική εξέλιξη…
«εσένα και φρέντο για όλες» επιτακτικά μίλησε η όχι-πλέον-Ξανθιά της παρέας….
Στο δρόμο για το δωμάτιο σκέφτηκα να τους πήγαινα τώρα τον καφέ, ώστε να μην περιμένουν πολύ και κατευθύνθηκα προς την καφετέρια…ήταν εκέι και μιλούσε με τον μπάρμαν…
«καλημέρα»
«καλημέρα πλέον και για εσένα!!! Κοιμήθηκες καλά?»
«πολύ καλά, ευχαριστώ…τέσσερις φρέντο παρακαλώ»
‘όση ώρα περίμενα την ετοιμασία του καφέ ένιωθα τόσο παγωμένη.
Προσπαθούσε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον ανακατεύοντας τον δικό του καφέ, αλλά εγώ….
Ξαφνικά νιώθω ένα γλυκό άγγιγμα που προσπαθούσε να τονίσει την παρουσία κάποιου κοντά μου. «..χμ! και απαλά χεράκια…»σκέφτομαι, μα καλά δεν μπορώ να βρω και εγώ κάτι να πω…τι έπαθα!!!
«τι έχει το πρόγραμμα σας σήμερα?»
«έχεις να μας προτείνεις κάτι εσύ που ξέρεις …»
«βασικά σήμερα έχω ρεπό και θα πάω στo super paradise, είναι ωραία εκεί και έχει όμορφο κόσμο και τρομερή μουσική, την προτείνω ανεπιφύλαχτα.»
«Έτοιμα και τα καφεδάκια….»
Φτου!!! πάνω που είχα πάρει φόρα…
«ευχαριστώ»
«λοιπόν, τα λέμε στην……»
«ναι θα τα πούμε…»
Κρατώντας στα δύο μου χέρια τους καφέδες και έχοντας γίνει πιο κόκκινη και από το δέρμα της μικρής της παρέας που είχε παραδοθεί στην αγκαλιά του ήλιου, απομακρύνθηκα από το μπαρ.
Ένα αεράκι όμως επαναστάτησε μέσα στον Αύγουστο και είπε να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό του νησιού ως «Νησί των ανέμων», η φούστα μου σηκώθηκε και εγώ δεν μπορούσα να αποφύγω την ολοκληρωτική προβολή της εσωτερικής μου διακόσμησης και φυσικά δεν γινόταν να γίνω πιο κόκκινη…. Το βλέμμα μου κατευθύνθηκε προς εκείνον ο οποίος με χάζευε και ένα νόημα του μου έδειξε πως ενθουσιάστηκε από το θέαμα…
« τώρα πρέπει να μπω στην πισίνα, μόνο μια βουτιά θα με ξέπλενε από αυτή την ντροπή…δεν φοράω όμως το μαγιό μου….γρρρρ!»
Οι φίλες μου είδαν την αναστάτωση στο πρόσωπο μου και το ότι δεν είχα ακόμα αλλάξει και αμέσως ξεκίνησαν τις ερωτήσεις…μέχρι να τους πω τι έγινε αφού πρώτα τις προειδοποίησα να μην είναι πολύ διαχυτικές στις εκφράσεις τους γιατί μας βλέπουν , τον είδα να μιλά με ένα από τα παιδιά του service και να δείχνει προς το μέρος μας…
Σε λίγο με πλησίασε ένα γλυκό σημείωμα πάνω σε μια αγαπημένη σοκολάτα... «Για να αποφύγεις τα απρόοπτα την επόμενη φορά που θα θέλεις καφέ απλά φώναξε, με! «Σάββας…καφέ»…»
Μέχρι να το διαβάσω είχε εξαφανιστεί.... και οι φίλες μου είχαν αρχίσει ένα τρελό πάρτυ!
«Πάμε!!! Σήκω!!! μα τι άλλο θέλεις επιτέλους για να καταλάβεις πως αυτός ο κούκλος σε θέλει?»
«μα…»
Δεν μπόρεσα να πω τίποτα άλλο σε δευτερόλεπτα είχα βρεθεί στο αυτοκίνητο να οδηγώ προς την παραλία που μα ς είχε προτείνει ο Σάββας!!!
Τελικά το ταξίδι μας είχε αποκτήσει ενδιαφέρον, σκοπό…τελείως όμως διαφορετικό από αυτόν που ξεκίνησε από τον Πειραιά…
«ρε, κορίτσια σιγά μην τον βρούμε μέσα σε τόσο κόσμο!!!»
«σταμάτα την μουρμούρα και προχώρα. Δεν θα τον βρούμε εμείς, εκείνος θα μας βρει.»
«τώρα αυτή την σιγουριά από πού την αντλείς?!»
«έχεις χάσει κάθε επαφή με την θετική σου σκέψη έτσι?...»
«έκανε τόσες κινήσεις ο άνθρωπος για να σε πλησιάσει, σου είπε που βρίσκεται στο ρεπό του και εσύ πιστεύεις πως δεν θα ψάξει να σε βρει»
«μέσα σε τόσες καλλονές που κυκλοφορούν εμένα θα κοιτάξει και εμένα θα ψάξει»
«να σου πω! Δεν είδα να στέλνει μηνυματάκι σε κάποια άλλη καλλονή εκτός από εσένα και μη ξεχνάς πως αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και μπορεί να χάσει και την δουλειά του, λοιπόν τι λες μετά από αυτά… θα σε ψάξει?!!!»
«έτσι όπως το θέτεις…»
«άσε φιλενάδα και η πρώην ξανθούλα σε έβαλε στη θέση σου, άντε τώρα μπας και σε αποκαταστήσουμε και εσένα, δεν γίνεται να έχω ελεύθερη κουμπάρα… Προχώρα…!!»
Λιώναμε στην παραλία, παλεύαμε με τον ήλιο και που και που ελέγχαμε και τον ορίζοντα μήπως εμφανιστεί ο Σάββας, αλλά πουθενά. Εκεί που απογοητεύτηκα και είχα σκεπαστεί με το παρεό, ένα κύμα δροσιάς με άγγιξε.
Ναι ήταν εκεί. Είχε έρθει να με βρει. Είχαν δίκιο τα κορίτσια.
«Επιτρέπεται?»
«φυσικά !!!»
Οι φίλες εξαφανίστηκαν…
Όλοι εξαφανίστηκαν!
Είχα την εντύπωση πως βρισκόμουν μόνη μαζί του σε όλη την παραλία.
Πλέον δεν με ενοχλούσε ούτε ο ήλιος , ούτε η ζέστη, ούτε οι ενοχλητικοί με τις ρακέτες τοκ τοκ τοκ, τώρα άκουγα μόνο τους χτύπους της καρδιάς μου(δεύτερη συναυλία σε δύο μέρες…!!!) και την απαλή και γεμάτη θέρμη φωνή του.
Κοιτούσα τα μάτια του και δεν μπορούσα να πιστέψω πως μιλά με ένα άγνωστο που γνώρισα μόλις εχθές και μ ου κουβαλούσε τις βαλίτσες.
Εγώ υποτίθεται ότι ήρθα για να ξεχάσω την πίκρα μου και να διασκεδάσω για τον γάμο της κουμπάρας μου…και τώρα το πόνο που δεν κάνω είναι αυτό! Η κουμπάρα μου, δεν είναι ούτε στα 50 μέτρα από εδώ και εγώ σίγουρα δεν σκέφτομαι τις στιγμές που πέρασα πριν έρθω εδώ…
Καθώς ο ήλιος αποχαιρετούσε την υπέροχη αυτή μέρα εγώ αποχαιρετούσα το παρελθόν στην αγκαλιά του νέου μου έρωτα σαν τους πρωτόπλαστους την τελευταία μέρα στο παράδεισο…
Μετά από το πιο τρελό αλλά και γλυκό Σαββατοκύριακο της ζωής μου, βρίσκομαι στο πλοίο για την επιστροφή. Ένα κεφάλαιο μόλις έκλεισε και ένα νέο ξεκίνησε.
Αυτή τη φορά δεν βλέπω τον λευκό δρόμο που αφήνω πίσω αλλά κοιτώ μπροστά τα φώτα που αχνοφαίνονται και μου καθορίζουν νέους προορισμούς, άγνωστους, τώρα όμως δεν θα φοβάμαι να ρισκάρω…
Ας πάω στα κορίτσια….
Το επόμενο πρωί κατάκοπη από το ταξίδι και τα ξενύχτια αλλά και γεμάτη ενέργεια και χαρά για την ζωή φτάνω στο σπίτι. Μου φαίνονται όλα τόσο διαφορετικά. Ανοίγω τα παράθυρα ώστε να μπει αυτός ο λαμπρός ήλιος που αγνωούσα πριν από αυτό το ταξίδι μου.
Έχω όμως μια εκκρεμότητα. Απολαμβάνοντας την γλύκα του αγαπημένου μου με τον δικό μας μεταφορικό τρόπο, τραβώ από τα άδυτα της ντουλάπας τον σάκο που πολύ καλά είχα κάνει και είχα αγνοήσει πριν το ταξίδι. Ανοίγοντας το φερμουάρ μια μυρωδιά γνωστού αρώματος κεντρίζει την μνήμη μου, όχι δεν είναι πια τόσο δυνατό για να δακρύσω, πάνω από όλα τα πράγματα που βρίσκονταν με μανία στριμωγμένα μέσα στο σάκο βρισκόταν ένα απόκομμα σοκολάτας που χρονολογείται χρόνια πριν. Δεν χρειάζεται να συνεχίσω την ανασκαφή, τσαλακώνω το απόκομμα και κλείνω το σάκο όπως και όλα όσα συνδέονται με αυτόν, πάνε εκεί που πρέπει, στον κάδο ανακύκλωσης(γιατί πάντα ήμουν υπέρ της προστασίας του πλανήτη) και πετάω όλα τα σκουπίδια εκεί που τους πρέπει, έτσι και το παρελθόν φεύγει και αυτή τη φορά το νέο απόκομμα θα στολίζει το δικό μου καθρέφτη και θα το κοιτώ κάθε μέρα, κάθε πρωί γιατί το καθετί είναι πιο γλυκό όταν το αγαπάς (love it…)
Post new Comment