Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Είμαι τυφλός. Όχι εκ γενετής. Οδηγούσα. Άκουγα χαρούμενη μουσική. Δεν ήμουν μόνος. Δίπλα μου η Ελισάβετ. Συνοδηγός. Τραγουδούσε με μια lacta για μικρόφωνο, απάγγελνε αποσπάσματα από θεατρικά έργα και έκανε αστείες γκριμάτσες. Μου πείραζε τα μαλλιά και με γαργαλούσε στο λαιμό. Κάποια στιγμή με αρπάζει και με φιλάει στο στόμα. Ήταν το πρώτο μας φιλί. Αφήνομαι. Τα χέρια μου γλυστρούν απ’ το τιμόνι. Κόρνα. Ενός μεγάλοy γαλάζιου φορτηγού. Το τελευταίο πράγμα που είδα. Γαλάζιο. Από τότε βλέπω μόνο γαλάζιες σκιές. Σαν σύννεφα, που μου εμποδίζουν να δω την Ελισάβετ. Ευτυχώς βγήκε από το αμάξι μόνο με λίγες γρατζουνιές. Δεν την ξαναείδα από τότε. Μόνο την ακούω. Την αγγίζω. Μυρίζω το άρωμά της. Κρίνο και βανίλια. Μου αρκούν. Μου αρκεί που είναι ακόμη δίπλα μου. Συνοδηγός.

Κάθομαι σε ένα παγκάκι. Καλός καιρός. Έχει ήλιο. Νιώθω το φως. Μπροστά μου, μια λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας. Ακούω κόρνες και βρισιές. Είμαι ήρεμος. Σαν τα μάτια μου να σφραγίζουν τα αυτιά μου. Έμαθα να αποστασιοποιούμαι. Να ηρεμώ. Χάρη στην Ελισάβετ. Μόλις τη σκέφτομαι χτυπάει το κινητό μου. «Όλα εσύ, μόνο εσύ. κόκκινο φιλί. Μια γλυκιά μουσική μας κρατάει μαζί…»  

«Έλα μωρό μου. Άκου γρήγορα γιατί δεν έχω χρόνο.»

Ακούγεται αναστατωμένη. Βήχει. Καθαρίζει τη φωνή της.

«Δεν αντέχω να είμαι άλλο μαζί σου. Δεν μπορώ να παριστάνω κάτι που
δεν είμαι. Να είμαι...να είμαι μια νοσοκόμα που σου καλύπτει κάθε 
ανάγκη. Κουράστηκα να είμαι πάντα εγώ ο οδηγός. Τα μάτια σου.»

Πιάνω το λευκό μπαστούνι. Το χέρι μου τρέμει.

«Σε μισώ γιατί μίσησα τον εαυτό μου μέσα από σένα. Αντίο. Δε θα με ξαναδείς.»

Τα γαλάζια σύννεφα απλώθηκαν περισσότερο. Η εικόνα της θολώνει. Αφήνω το κινητό στο παγκάκι. Η Ελισάβετ ακόμη μιλάει. Θυμάμαι εκείνο το πρώτο και τελευταίο φιλί που την έβλεπα. Το μπαστούνι γλυστρά από τα χέρια μου. Πηγαίνω αργά, με θολωμένο μυαλό προς τον κεντρικό δρόμο. Ακούω ένα φορτηγό να έρχεται προς το μέρος μου. Δε με νοιάζει. Όχι πια. Ένα βήμα ακόμη. Ένα βήμα και κατεβαίνω από το πεζοδρόμιο. Το πόδι μου πατάει στην άσφαλτο. Κόρνα. Σκοτάδι.

«Μωρό μου; Μωρό μου είσαι καλά;»

Είναι η Ελισάβετ. Την ακούω. Που είμαι; Η πλάτη μου παγωμένη. Φασαρία. Μυρίζω. Μυρίζω το άρωμά της. Κρίνο και βανίλια.

«Μωρό μου τι έκανες; Σε χτύπησε ένα γαλάζιο φορτηγό. Που είχες το νου σου;»

Ήθελα να ανοίξω τα μάτια μου. Να την αντικρίζω. Να δω ότι δεν ήταν όνειρο. Μάταια.

«Γιατί άφησες το κινητό; Σου έκανα ανάγνωση για το ρόλο και εσύ πέφτεις στο δρόμο να σκοτωθείς;
Τόσο χάλια τα έλεγα;» 

Γελάει. Δεν μπορεί να είναι όνειρο. Παίζει με τα μαλλιά μου. Θα έπρεπε να ξέρει πόση ανάγκη την έχω. Θα έπρεπε να ξέρει πως, όσο ειρωνικό και να φαίνεται, με έσωσε.

«Ξέρεις κάτι; Μάλλον μόνο σε σένα δεν άρεσε. Γιατί μάντεψε... Πήρα το ρόλο!»

Με φιλάει. Όπως εκείνη την πρώτη φορά. Εκείνο το γαλάζιο φορτηγό φταίει για όλα. Μόνο ο έρωτας μπορεί να σε τυφλώσει. Εμένα όμως με τυφλώνει κάθε φορά. Με σκοτώνει και με σώζει. Με εκείνο το πρώτο φιλί.