Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Μεγαλώνοντας ουσιαστικά μόνο με τη μητέρα μου, ανέπτυξα από μικρή μια ισχυρή προσωπικότητα η οποία ήξερε πολύ καλά να προστατεύεται από συναισθηματικούς κυρίως κινδύνους.
Ήταν καλοκαίρι και προετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις σε ένα τοπικό φροντιστήριο. Εκείνος βρισκόταν στο ίδιο τμήμα με εμένα, ήταν ένας απλός γνωστός μέσω κοινών φίλων μέχρι τη στιγμή που αρχίσαμε φροντιστήριο. Επειδή είχα δυνατή προσωπικότητα μου άρεσε να έχω άτομα του ισχυρού φύλου δίπλα μου και έτσι επιδίωκα παρέες με αγόρια.  Αυτό με έκανε δημοφιλή ανάμεσα στις παρέες. Εκείνος μαγνητισμένος από το προφίλ μου έμπαινε σε τροχιά γύρω από μένα και έτσι αναπτύξαμε μια έντονη φιλική διάθεση σε σύντομο χρονικό διάστημα , η οποία έκανε τη δική του καρδιά να σκιρτήσει δυνατά.

Ο καιρός περνούσε και εκείνος με πολιορκούσε, στενά. Είχα τη γιορτή μου και μου δώσε τη πιο μεγάλη σοκολάτα lacta που είδα ποτέ μου « δεν είσαι σοκολάτα lacta είσαι όμως το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου». Κολακεύτηκα αλλά  χωρίς αποτέλεσμα γι αυτόν, αφού η σκέψη μου βρισκόταν σε κάποιον ο οποίος μπορώ να πω ότι κουβαλούσε αρκετές δόσεις τρέλας και αυτό με  «μεθούσε» όπως το παιδί   «μεθάει» από χαρά όταν βρίσκει ένα περίεργο παιχνίδι.

Αρχές Δεκεμβρίου, μετά από παρότρυνση φίλων και αφού εγώ είχα κουραστεί από την απόρριψη του «τρελού» αποφάσισα να ενδώσω. Ήταν βράδυ στο πάρκο της πόλης, τα φώτα των καταστημάτων αχνοφαίνονταν ανάμεσα από τα δέντρα, καθόμουν στο παγκάκι και εκείνος γονατιστός δίπλα μου με ρωτάει: θέλεις να γίνεις ο άγγελος μου?..με ένα φιλί επισφραγίστηκε ότι πιο δυνατό θα νιώθαμε. Που να φανταζόμασταν τότε.
Από κείνη τη στιγμή εκείνος έκανε την αγάπη του νερό και τη φροντίδα του ήλιο για να καλλιεργήσει την αγάπη μας.. Πριν το φροντιστήριο συναντιόμασταν σε εκείνο το παγκάκι , αγκαλιαζόμασταν . Συνήθιζε να μου μιλάει ποιητικά και να μου εξιστορεί παραμύθια. Ένιωθα βασίλισσα ανάμεσα στα λόγια του , τα μάτια του έσταζαν αγάπη σε κάθε λέξη. Μου άρεσε να κρατάω γενικότερα αναμνήσεις και του πρότεινα να μου τα γράφει σε ένα τετράδιο . Ένα πανέμορφο τετράδιο που περιέκλειε λόγια αγάπης και από τους δυο μας, το ανταλλάσσαμε , γράφαμε σε αυτό τις κρύες νύχτες του χειμώνα , γράφαμε τις ανησυχίες μας τους τσακωμούς μας, του στάζαμε σταγόνες από τα αρώματα μας…ένας μικρός κόσμος, ο κόσμος μας..
«είσαι σαν άγγελος που κατέβηκε στη γη για να μου χαρίσει ένα φιλί λες και ο Θεός θέλει να με ανταμείψει για μια καλή πράξη που έκανα» μου έγραφε..

Εγώ πάντοτε πιο απόμακρη, πιο ψυχρή ρουφούσα τη κάθε του λέξη , υιοθετούσα κάθε του άγγιγμα, χωρίς να ανταποδίδω. Εκείνος το ήξερε όμως αρκούνταν στο ότι ήμουν εκεί μαζί του μοιραζόμουν τα «συναισθήματα μου μαζί του . Την παραμονή των Χριστουγέννων βρισκόταν Παρίσι, με πήρε τηλέφωνο και μου πε Σ’αγαπώ , δεν ανταπέδωσα παρόλο που με παρακάλεσε . Μαγεύτηκα από όλο αυτό. Χωρίς να το καταλαβαίνω ανέπτυσσα μια Αγάπη η οποία όπως αποδεικτικέ είναι ανίκητη.

Ανάμεσα μας υπήρχε πολύ τριβή πέρα από τις αξέχαστες στιγμές. Αυτό πήγαζε από μένα γιατί όπως είπα στην αρχή είχα μάθει να προστατεύω τον εαυτό μου από συναισθηματικούς κινδύνους, έτσι τον στεναχωρούσα τσακωνόμασταν χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο απλά και μόνο επειδή εγώ αρεσκόμουν στο να τον βλέπω χάλια.
¨ήρθε ο Μάρτης και εκείνο το βράδυ γινόταν πάρτυ από το σχολείο μου για να μαζέψουμε λεφτά για την εφταήμερη. Είχε κανονίσει να πάμε στο σπίτι της αδελφής του για να μείνουμε λίγο «μόνοι μας». Φυσικά πήγαμε αλλά χωρίς να προχωρήσουμε, ήμασταν μικροί και ντρεπόμασταν τα σώματα μας. Εφηβική αθωότητα..
Πήγα εφταήμερη γύρισα, Έφυγε εκείνος, όσο βρισκόταν εκεί σαν αποκορύφωμα των όσων του έκανα του είπα ότι τα έφτιαξα μαζί του μόνο και μόνο για να ζηλέψει ο ¨»τρελός που μου άρεσε τότε». Τον πλήγωσα «Αν γράψω όλα όσα με κάνεις να αισθάνομαι κάθε φορά που τσακωνόμαστε οι σελίδες θα μαραθούν από το πόνο.. μου έγραφε στο τετράδιο. Η αγάπη του για μένα όμως υπερνικούσε τον εγωισμό του , Ήμασταν ακόμα μαζί.
 
Ο καιρός περνούσε στο ίδιο μοτίβο. Τσακωμοί , πολύ αγάπη και λατρεία από κείνον και τίποτα σχεδόν από μένα.
Ήρθε το καλοκαίρι και εκείνος βοηθούσε την οικογένεια του στην επιχείρηση τους με αποτέλεσμα να λείπει όλη μέρα. Και αυτό με έκανε να θυμώνω μαζί του επειδή θεωρούσα ότι δεν μου έδινε την απαιτούμενη σημασία. Αυτό με ώθησε να φιληθώ με κάποιον άλλον. Επειδή τον εκτιμούσα του το είπα αυτό αλλά φυσικά μέσα σε όλα όσα του είχα κάνει αυτό τον έκανε να σπάσει. ΠΛΗΓΩΘΗΚΕ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ.

 Δε μου μιλούσε για μέρες. Όταν διαπίστωσα ότι αυτό που του πα δεν θα είχε γυρισμό , τρελάθηκα. Τρεις μέρες πριν παραδώσω μηχανογραφικό κλείστηκα στο δωμάτιο μου χωρίς νερό χωρίς τουαλέτα  χωρίς φαγητό. Η μητέρα μου έκλαιγε κάθε βράδυ στο παράθυρο μου για να βγω έξω όμως εγώ εάν δεν μου ξαναμιλούσε δεν θα έβγαινα έξω, δεν με ενδιέφερε εάν δεν πέρναγα πουθενά εάν δεν προχωρούσε μετά στη ζωή μου τον ήθελα εκεί ήθελα την αγάπη του ήθελα ότι μου έδινε , τον αγαπούσα όμως το κατάλαβα πολύ αργά. Επειδή όμως και αυτός με αγαπούσε, δεν άντεξε και μια μετά τη παράδοση των μηχανογραφικών και ενώ ήμουνα ακόμη κλεισμένη μου είπε να βρεθούμε. Συναντηθήκαμε στα βράχια δίπλα στη θάλασσα , ήταν κατάχλομος, αδυνατισμένος καταρακωμένος και εγώ το ίδιο. Δεν με ακουμπούσε όμως εγώ είχα τρελαθεί έκλαιγα τον ήθελα τον παρακαλούσα «σε παρακαλώ σε θέλω αγαπάω δεν ήταν τίποτα εκείνο αληθεία σου λέω» του φώναζα με δάκρυα πιο κάτω από τα μάτια . δεν άντεξε και ενέδωσε. Ήμασταν ακόμη μαζί και μετά από αυτό

Μετά από ένα μήνα βγήκανε τα αποτελέσματα των εισαγωγικών. Εγώ Αθήνα και Εκείνος έμενε Χανιά. Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί. Μετά από όλα αυτά έπρεπε να τον αποχωριστώ? Όχι δε θα έφευγα!  Κάθε βράδυ συναντιόμασταν στο μέρος μας εκεί που τα είχαμε πρωτοφτιάξει, ερχόταν κουρασμένος από τη δουλειά και κοιμόταν στην αγκαλιά μου εγώ τον κοίταζα όση ώρα κοιμόταν και τον χάιδευα του ψιθύριζα λόγια αγάπης , έκλαιγα κρυφά ενώ εκέινος ονειρευόταν..τι θα έκανα πως θα τον άφηνα και θα έφευγα Αθήνα?.

Στο σπίτι οι δικοί μου επέμεναν να ανέβω εγώ ανένδοτη.  Εκείνος με στήριζε και με παρότρυνε. Τελικά με έπεισε. Νιώθαμε και οι δυο ότι η σχέση μας πέρναγε σε άλλο στάδιο εφόσον τελείωσαν οι εξετάσεις , έτσι αποφασίασαμε να γνωρίσω τοθς δικούς του. ( πολύ άγχος και εγώ και εκείνος..τελικά πήγε καλά όχι κάτι ιδιαίτερο, μια και το σπίτι τοθ χρόνια είχε πένθος αφού στην επιχείρηση τοθ πατέρα τοθ είχε σκοτωθεί ο ένας τοθ αδελφός) Λίγες μέρες πριν φύγω βρισκόμασταν σε μια παραλία με το αυτοκίνητο το φεγγάρι αντικατοπτριζόταν στη θάλασσα και εκεί , μέσα σε μια έξαρση συναισθημάτων γίναμε για πρώτη φορά ένα. Τις επόμενες μέρες πριν μετακομίσω τις περνάγαμε ως επί το πλείστον σπίτι του έβλεπα τη μητέρα του συζητάγαμε. ¨όλα αυτά συνέθεταν ισχυρούς δεσμούς 

«Λένε ότι ο έρωτας απλά είναι μια φαντασία. Άλλοι τον αρνούνται και άλλοι απλά τον αποδέχονται λίγοι όμως προσπαθούν να τον εξηγήσουν , να τον περιγράψουν να τον ζωγραφίσουν. Μα και βέβαια πώς να γράψει ένας εάν συναίσθημα πώς να το ζωγραφίσει ατό που ούτε χίλιες λέξεις δε μπορούν. Απλά ο καθένας τον απεικονίζει όπως νομίζει όπως φαντάζεται. Εμένα λοιπόν μου θυμίζει ένα πήγασο. Τι σου φαίνεται περίεργο? Τον πήγασο αν καταφέρεις να τον «καλπάσεις» θα φτάσεις στα άστρα αλλά μπορεί με μια του κίνηση να σε ρίξει από τον ουρανό. Έτσι είναι και ο έρωτας από τη μια σε ανυψώνει και από την άλλη σε γκρεμίζει.» μου έγραψε στο τετράδιο.
    
Πως λάμπουν τη νύχτα όλα τα αστέρια στον ουρανό
Και όταν σου λείπει ένα μονάχα εγώ πονώ
Δικά σου είναι και τα ορίζεις μα τα μετρώ
Νύχτα γλυκιά μου μι μου θυμώνεις που τα αγαπώ
Είναι η ζωή μου όλα τα αστέρια και τα μετρώ
Το λίγο φως τους είναι δικό μου και το αγαπώ
Και εσύ είσαι το πιο λαμπρό αστέρι και το αγαπώ
Και για το λόγο αυτό ζωή μου δε θα πάψω να αγαπώ

Λόγια τόσο δυνατά γραμμένα για πάντα με το μελάνι της αγάπης στο τετράδιο μας. Και έτσι απλά μέσα στη θλίψη και το άγνωστο έφυγα για φοιτήτρια στην Αθήνα.
Το πρώτο καιρό κατέβαινα κάθε σ/κ όμως γρήγορα έκανα παρέες εδώ και τον αμελούσα με αποτέλεσμα αυτός να αντιδράει. Ο συνδυασμός της απιστίας μου το καλοκαίρι και η μείωση της επιστροφής μου καθώς και το άγχος του αφού εκείνος ξαναέδινε εξετάσεις προκαλούσαν πολλούς τσακωμούς, όλο το διάστημα του πρώτου έτους μου. Παρόλαυτα συνέχισε να μου δείχνει αγάπη βέβαια σε μικρότερο βαθμό από ότι εγώ μια και υπήρξα άπιστη όπως με κατηγορούσε. Ένιωθα ένοχη για ότι είχε γίνει και για αυτό προσπαθούσα να του δίνω όλο και περισσότερα προκειμένου να με ξαναεμπιστευτεί. Προσπάθειες άκαρπες βραχυπρόθεσμα.

Μετά το πρώτο εξάμηνο έπιασε δουλειά οπότε και αναγκαζόμουν να κατεβαίνω πολύ αραιά με αποτέλεσμα να απομακρυνόμαστε σταδιακά. Εγώ στεναχωριόμουν πολύ γιατί διέβλεπα ότι σύντομα δε θα ήμασταν μαζί όμως βρισκόμουν ανήμπορη σε ένα μέρος χωρίς εκείνον μαζί μου να τον ζω κάθε μέρα και να του δίνω όλα όσα ήθελα. Εκείνος μακριά με άλλες παρέες απομακρυνόταν από τα συναισθήματα  μου.
   
Ήρθε η άνοιξη κακήν κακώς και πάλι καλοκαίρι. Βγαίνουν τα αποτελέσματα και τελικά περνάει Αθήνα. Τέλη Αυγούστου ανεβήκαμε μαζί με τη μητέρα του και βρήκαμε σπίτι το επιπλώσαμε και εν τέλει ήρθε και αυτός. Εγώ ήμουν κατενθουσιασμένη επιτέλους θα μέναμε μαζί όλο το διάστημα που περνάγαμε και ήμασταν χαλιά ένα χρόνο αυτομάτως θα έσβηνε και θα ζούσαμε αυτό που πάντα περιμέναμε!! Δεν υπολόγισα όμως εκείνον , είχε απομακρυνθεί πάρα πολύ , ήθελε αέρα να αναπνεύσει ήθελε κόσμο να γνωρίσει και εγώ τον κρατούσα δέσμιο των συναισθημάτων μου έλεγχα τη κάθε του κίνηση , πράγμα αποπνικτικό για εκείνον. Πιεζόταν πολύ όπως φαινόταν να είναι μαζί μου, αλλά εγώ δε το έβλεπα ήμουν τυφλωμένη από πόθο για κείνον. Ένα βράδυ στα μέσα του Νοεμβρίου έγινε το κακό. Ήθελε κάτι να δει στον υπολογιστή μου και δεν τον άφησα , και άρχισε να με βρίζει εγώ πήγα στη κουζίνα και του πέταξα ένα ποτήρι νερό ενώ κοιμόταν λίγο αργότερα , σηκώθηκε και με κόλλησε στο τοίχο και με χαστούκισε , αυτό ήταν με έδιωξε από το σπίτι του . μόλις μου το πε ένιωσα να μπαίνω μέσα σε μια μαύρη τρύπα  όλοι οι ήχοι γύρω μου με μιας εξαφανίστηκαν και το κυριότερο δεν ένιωθα τα πόδια μου, ήθελα να σωριαστώ κάτω. Πριν προλάβω να αντιδράσω εκείνος έφυγε από το σπίτι. Έβρεχε και έριχνε αστραπές. Μάζεψα τα πράγματα μου και έφυγα μέσα μου πίστευα ότι τίποτα δεν είχε ακόμα τελειώσει. Τις πρώτες μέρες δεν του στέλνε , μη βλέποντας όμως ανταπόκριση στη βδομάδα επάνω πήγα σουπερμαρκετ του αγόρασα μερικά πράγματα και τα άφησα στη πόρτα του, ως ένδειξη αστείρευτης αγάπης. Δεν είδα ούτε από αυτό κάποια αντίδραση στις δυο εβδομάδες πήγα σπίτι του άνοιξα τη πόρτα και εκείνος κοιμόταν θέε μου δεν έβλεπα τίποτα πέρα από αυτόν. Εκείνος ξυπνάει και τρομάζει με αρπάζει και με διώχνει από κει. Τότε κατάλαβα ότι το εννοούσε όταν είπε ότι χωρίσαμε. Γύρισα σπίτι και άρχισε για εμένα μια περίοδος έντονης κατάθλιψης.
   
Ευτυχώς στη Αθήνα συγκατοικούσα με μια κοπέλα και τη περίοδο που χώρησα είχα τη δουλειά. Τα αναφέρω αυτά, διότι εάν δεν υπήρχαν τότε , ίσως να μην έφτανε αυτή η ιστορία σε σας. Ήμουν πολύ χάλια , μάλλον το χάλια ή οποιαδήποτε άλλη λέξη συνθέτει πόνο και δυστυχία είναι λίγο για ότι ζούσα τότε. Τον έπαιρνα τηλέφωνο και δε το σήκωνε κάθε μέρα έπαιρνα τη μάνα του και έκλαιγα πάθαινα κρίσεις ξεσπάσματος το πρώτο μήνα. Εκείνος ούτε καν να με ακούσει. Έκανα μηχανικά πράγματα στη δουλεία δε γέλαγα ήμουν χαμένη έκλαιγα χωρίς λόγο , ήταν σαν να είχαν σταματήσει όλα γύρω και βρισκόμουν μόνη στην άβυσσο. Η μητέρα δεν μπορούσε να έρθει Αθήνα με στηρίξει λόγω του πατέρα μου ο οποίος όντας άρρωστος χρήζει καθημερινής φροντίδας.  Ήρθαν τα Χριστούγεννα και έπρεπε να κατέβω στην οικογένεια μου. Με τη δύναμη? Όταν έφτασε το πλοίο εκείνο το πρωί , ήρθε η μητέρα μου να με παραλάβει. Όταν την είδα από μακριά έβαλα τα κλάματα με λυγμούς και αναφιλητά από μετά βίας ξεχώριζες τα λόγια μου:   πάντα εκείνος με παραλάμβανε από το πλοίο , φύγε δε σε θέλω εδώ!. Λόγια σκληρά όμως τι να έκανα ήμουν χαμένη! Όλες τις μέρες που ήμουν εκεί έκλαιγα και ήμουν κλεισμένη στο δωμάτιο μου. Η μητέρα μου δεν έλεγε τίποτα παρόλο που στεναχωριόταν. Επέστρεψα αθήνα και δύο μέρες μετά φτάνει ένα μήνυμα στο κινητό μου, από κείνον. Ήθελε να συναντηθούμε , μια ακτίνα φωτός φάνηκε από το πουθενά. Εκείνο το πρωί στολίστηκα όσο μπορείς να το πεις αυτό, αφού είχα μείνει η μισή και ήμουν κατάχλομη, πήρα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και τον περίμενα στο πάρκο δίπλα στο σπίτι του τρεμάμενη. σκεπτόμουν να πέσω πάνω του μόλις τον δω να τον φιλήσω ο θεέ μου τον λαχταρούσα τόσο! ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΫΣΑ ΤΟΣΟ!. Τον είδα από μακρία ήρθε και ΄ηταν μαγκωμένος, αμέσως κατάλαβα. Μου είπε ότι τελείωσε και ότι δεν γινόταν να ήμασταν άλλο μαζί. Τρελάθηκα . πήρα τους δρόμους και πήγα και έκλεισα το πρώτο αεροπλάνο να φύγω από κει δεν άντεχα να ήταν δίπλα μου και συνάμμα τόσο μακρυά μου, θα πέθαινα. Πως θα τον αντίκρυζα με άλλη κοπέλα πώς θα της έκανε έρωτα πως θα την ακουμπούσε? Σκέψεις που με τρέλαιναν!!