Για να σας διηγηθώ την ιστορία μου πρέπει να γυρίσω τον χρόνο στο 1977. Μαθήτρια γυμνασίου με μπλε σχολική ποδιά , κάλτσες μέχρι το γόνατο και τραβηγμένα αλογοουρά τα μαλλιά, κοίταζα εκστατικά το ωραίο αγόρι που ερχόταν και έπαιρνε από το σχολείο τα πιο όμορφα κορίτσια….
Ήταν ψηλός, μελαχρινός με μακριές μπούκλες, με ροκ εμφάνιση που παρέπεμπε στο ίνδαλμα μας τον Jim Morrison. Το γειτονόπουλο φάνταζε ακόμη πιο ωραίο όταν ερχόταν το καλοκαίρι με τον αέρα του ευρωπαίου μέσα στην cabriole MG spitfire.
Το 1981, φοιτήτρια της νομικής πλέον και μια καλοσχηματισμένη δεσποινίς, βρίσκομαι με παρέα να τρώω απέναντι του. Ήταν 10 μέρες πριν φύγει για την Μ.Βρεττανία για το μεταπτυχιακό του. Ήμασταν και οι δυο μέσα σε σχέσεις, αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να μιλήσουμε εκείνη την στιγμή και για πρώτη φορά για την δική μας… Μια ώρα μετά την γνωριμία μας φιληθήκαμε και την άλλη μέρα κιόλας το πρωί φεύγαμε οι δυο μας σε ένα ερημικό λιμανάκι της Χαλκιδικής. Κρυφά από όλους …δεν είχαμε καιρό, έπρεπε να γνωριστούμε το γρηγορότερο γιατί είχαμε μόνο 10 μέρες στην διάθεσή μας….
Αυτές οι 10 μέρες στις 17 Σεπτεμβρίου του 2009 την ημέρα που γιορτάζει η Σοφία, Αγάπη και Ελπίδα έγιναν 29 χρόνια…
Με τις ωραιότερες αναμνήσεις μαζί μας, αποχαιρετιστήκαμε στο αεροδρόμιο πιστεύοντας ότι δεν θα ξαναβρεθούμε… ακολούθησε καθημερινή αλληλογραφία, επιστολές αγάπης που τις έχουμε ακόμη, αλλά δεν τις έχουμε ξαναδιαβάσει …Τώρα οι νέοι στέλνουν sms, τότε γράφαμε σελίδες ολόκληρες σε ροζ επιστολόχαρτα και τα στέλναμε με το ταχυδρομείο, με γραμματόσημο εννοείται…
Τα Χριστούγεννα, τέσσερις μήνες μετά, βρίσκομαι στο Brighton να παντρευόμαστε κρυφά από τους γονείς μας στο Δημαρχιακό μέγαρο 29 Δεκεμβρίου του 1981.. Δεν ίσχυε ο πολιτικός γάμος ακόμη στην Ελλάδα! Θέλαμε να δεσμεύσουμε ο ένας τον άλλον να κρατήσουμε για τον καθένα μας την αποκλειστικότητα. Είναι δικός μου!!
Δεν είχαμε χρήματα για δαχτυλίδια, δαχτυλίδια έγιναν οι κρίκοι από τα σκουλαρίκια μου και ο γεμάτος απορία register να λέει «The same size”? Ήταν μια υπόσχεση αγάπης που δώσαμε ο ένας στον άλλον και που την κρατάμε μέχρι σήμερα..
Γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ευρώπη με ότι βρίσκαμε και με ελάχιστα χρήματα.
Άλλοτε με μηχανή, άλλοτε κοιμόμασταν μέσα στο αυτοκίνητο, κάναμε μπάνιο το πρωί στα δημοτικά κολυμβητήρια και τρώγαμε μέσα στο σούπερ μάρκετ..Πληρώναμε μόνο την σοκολάτα… Η αγάπη δεν μας άφηνε να δούμε ότι το να κοιμάσαι κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα μέσα στο αυτοκίνητο ήταν κάτι το εξαιρετικά επικίνδυνο. Ούτε όταν φεύγαμε με φουσκωτό στην Κυρά παναγιά και στην Ψαθούρα με 15 μέτρα κύματα στο Αιγαίο και χωρίς να ξέρει κανένας που βρισκόμασταν. Δεν είχαμε την αίσθηση του κινδύνου γιατί ήμασταν μαζί….
Το 1988 παντρευτήκαμε και με Θρησκευτικό γάμο στην Ελλάδα κάνοντας ευτυχισμένους τους γονείς μας που μας έβλεπαν τόσο αγαπημένους. Την ευτυχία μας συμπλήρωσαν τα δυο υπέροχα αγόρια μας. Οι στιγμές της γέννησης των παιδιών μας και το μεγάλωμά τους όσο το σκέφτομαι μόνο δάκρυα συγκίνησης μου φέρνουν.. Τόση αγάπη σε ένα σπίτι δεν χωρούσε…
Βρήκε όμως τρόπο να γλιστρήσει, γιατί αγνοούσαμε ότι η αγάπη θέλει καθημερινή φροντίδα. Όταν τα νιάτα και η ομορφιά φεύγουν, όταν τα καθημερινά προβλήματα σε πνίγουν, το πιο δύσκολο απ΄όλα είναι να συντηρήσεις την αγάπη ζεστή. Η αγάπη θέλει action και αλοίμονο σ΄αυτόν που δεν το καταλαβαίνει. Το 2006 η κρίση χτύπησε την πόρτα μας όπως και στα περισσότερα ζευγάρια που γνωρίζαμε… Ήταν το τίμημα της επαγγελματικής επιτυχίας μας?? Ποιος ξέρει…
Αποφασίζουμε να μείνουμε χωριστά …Είναι η εποχή που αναρωτιέσαι «αυτό είναι»? «μήπως υπάρχει κάτι καλύτερο, και το έχασα»?
Το 2007 αγκαλιασμένοι με τα αγόρια μου 17 και 15 ετών και τρώγοντας σοκολάτα μονολογούμε και ανακαλύπτουμε ότι ΑΓΑΠΗ είναι αυτό που νοιώθαμε ο ένας για τον άλλον εκείνη την στιγμή. Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτό το συναίσθημα.. Θέλαμε να σηκωνόμασταν όλοι μαζί να κάνουμε πρωινό, να αγκαλιαζόμαστε και να φιλιόμαστε όσες φορές την ημέρα το νοιώθαμε και να αισθανόμαστε μέσα στο σπίτι ο ένας την αύρα του άλλου.. Τα αισθήματα και από την άλλη πλευρά ήταν αμοιβαία και έτσι με την πρώτη ευκαιρία Η ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΗΣΕ !!!!
Η ιστορία συνεχίζεται, όλοι μαζί καλεσμένοι σε ένα σκάφος αγαπημένων φίλων να ξεκινάμε από Θεσσαλονίκη για Χίο για να γιορτάσουμε το Πάσχα. Οι φίλοι μας δεν άντεχαν να μας βλέπουν χωριστά..πήραν λοιπόν αυτοί την πρωτοβουλία και LOVE IN ACTION! Εκείνο το Πάσχα ξυπνήσαμε από τον λήθαργο. Ετσι, μαζί με τις ρουκέτες στον Βροντάδο, αναστήθηκε και η αγάπη μας..
Σήμερα Οκτώβριος 2009 όλοι μαζί αγαπημένοι, εμείς με ημι-άσπρα μαλλιά πλέον, συνοδεύουμε τον γυιό μας να σπουδάσει στο Βrighton! Στην ίδια πόλη, μετά από 28 χρόνια, η ιστορία επαναλαμβάνεται τα πρόσωπα αλλάζουν… Η συγκίνηση δεν περιγράφεται..
Ατενίζουμε το μέλλον μας με αισιοδοξία, περιμένουμε από την ζωή να μας φέρει και άλλα ωραία πράγματα και άλλες συγκινήσεις. Να δούμε την οικογένειά μας να μεγαλώνει και άλλο.. να είμαστε όλοι μαζί αγαπημένοι…
Σε όλα τα μέρη που πήγαμε σαν νέοι πήγαμε αργότερα και με τα παιδιά μας. Έχουμε φωτογραφίες στο ίδιο μέρος που τις χωρίζουν δεκαετίες.
Η ιστορία μου είναι αληθινή. Από την δική μας εμπειρία, ευχόμαστε στα νέα παιδιά να δουλεύουν την σχέση τους, να ζουν καθημερινά την αγάπη τους και να μην φοβούνται να την εκφράζουν !
Post new Comment