Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Εκείνος
Καθαρά Δευτέρα 2008
Γυρίζαμε όλη τη μέρα με την παρέα μου... Και τι δεν είχαμε κάνει.. καφές, φαγητό, βόλτα στη Γλυφάδα... πήγε 8. «Θέατρο! Θέατρο να πάμε», είπε ο Αντώνης «να δούμε την παράσταση του Αθερίδη». Αγοράζουμε Αθηνόραμα. «Έχετε παράσταση σήμερα?» «φυσικά και έχουμε», απαντάει ο υπεύθυνος του Μικρού Παλλάς. Φύγαμε σφαίρα να προλάβουμε... Και προλάβαμε!
Στο φουαγιέ περιμένοντας, εγώ με πονοκέφαλο, ο Αντώνης με πολλή χαρά να χτυπήσει το 3ο κουδούνι, παρατηρώ το εισητήριο...
Κατι δεν πάει καλά... «ήρωες? ποιοί είναι αυτοί ρε μαλάκα?» Θυμάμαι να μου λέει, «έλα μωρέ θα είναι καμιά παράσταση που δεν κόβει εισητήρια και τους βοηθάνε τους καημένους». Η ώρα περνάει και το μάτι μου πέφτει σε μια τεράστια αφίσα. «ΗΡΩΕΣ» με κεφαλαία γράμματα, ένα τηλέφωνο να χτυπάει στο bar και ο πονοκέφαλος να βαράει κόκκινα! «Τελείωσε, παίρνω ταξί και φεύγω, καμία περίπτωση τώρα για κουλτουριάρικες αηδίες»
σκέφτομαι. Με πείθει ο Αντώνης και ο υπεύθυνος θεάτρου δίνοντάς μου ένα depon να μείνω. «Ελα, κι αν δεν σου αρέσει σε 10 λεπτά φεύγουμε, μου λέει ο κολλητός μου. Η παράσταση ξεκίνησε. Δεν φύγαμε ποτέ. Η ζωή μου θα άλλαζε μετά απο αυτό και δεν είχα ιδέα...

Εκείνη
Καθαρά Δευτέρα 2008
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Παράσταση στο «Μικρό Παλλάς». 9 παρά φτάνω στο θέατρο, πάλι αργοπορημένη, κόσμος στο φουαγιέ. Μπαίνω στο καμαρίνι, τηλεφωνώ στο bar και ζητάω έναν καφέ... Όλα έτοιμα.
Η παράσταση ξεκινάει...

Εκείνος
Είχα μείνει εντυπωσιασμένος από την παράσταση και από εκείνη τη γλυκιά παρουσία με την υπέροχη φωνή. Δύσκολη περίοδος για μένα, αφού ένας χωρισμός μετά απο 10 χρόνια, δεν μου άφηνε περιθώρια, μέχρι εκείνη τη στιγμή που την είδα να ερωτευτώ ξανά... Ποτέ δεν τόλμησα να το παραδεχτώ και να πάω να της μιλήσω. Δεν θα μπορούσα άλλωστε, γιατί η παρουσία της στη σκηνή φάνταζε κάτι πολύ μακρινό για μένα. Δεν το παραδέχτηκα ούτε καν στον κολλητό μου, όσες φορές τύχαινε να μιλάμε για την παράσταση και γι’αυτήν. Γιατί στην παράσταση ξαναπήγαμε... Ναι... ☺ Άλλες 3 φορές!!!

Εκείνη
Άνοιξη 2008
Νέα γυναίκα, μόνη, ψάχνει... Σαν τίτλος ταινίας. Πάνε 5 μήνες που έχω βγεί απο μια σχέση 5 ετών, και είμαι έτοιμη να ερωτευτώ ξανά... Μπαίνω στο facebook -καινούριο τότε για μένα-και εντυπωσιάζομαι... Μιλάω με πολύ κόσμο, άλλοι μου μιλάνε για την παράσταση που έτυχε να δούνε, άλλους τους βλέπω για πρώτη φορά. Έτσι γνωρίζω και τον Αντώνη. Μιλάμε ξανά και ξανά και κανονίζουμε να βγούμε με μεγάλη παρέα, με αφορμή μια κοινή γνωστή που έχουμε. Άλλη μια σύμπτωση που δεν είχα καταλάβει πόσο θα επηρέαζε τη ζωή μου... Σάββατο βράδυ,ραντεβού στο «Κάραβελ». Ένα αυτοκίνητο σταματάει και μέσα δύο νεαροί. «Βίκυ τί κάνεις, αναρωτιέμαι...
Μπαίνεις σε ένα αυτοκίνητο με δυο ανθρώπους που δεν ξέρεις...Α, ρε μαμά, πάλι δεν θα σ’ακούσω...»
Κάθε μου αμφιβολία σταμάτησε τη στιγμή που σε είδα... Μία λάμψη, αυτό είδα, δεν μπορώ να το εξηγήσω, μόνο λάμψη... Ήταν η καθαρότητα της ψυχής σου, η αθωότητα των ματιών σου τη στιγμή που με κοίταξες...Το λαμπερό σου χαμογελό, η ευγένεια που έβγαζες... Με κέρδισες εκεί, Στέφανε...

Εκείνος
Δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτή ήταν η ίδια κοπέλα που έβλεπα και ξανάβλεπα στο θέατρο.Τόσο απλή, τόσο ζεστή, τόσο αληθινή που σε έκανε να χαμογελάς μόνο που ήταν δίπλα σου. Το μυαλό μου άρχισε να την σκέφτεται όλο και πιο πολύ... Τα παράθυρα της καρδιάς μου είχανε ξανανοίξει..
Για τις επόμενες 4 μέρες δεν σταματήσαμε να βλεπόμαστε... Πάντα κανονίζαμε με τον Αντώνη και κάναμε πράγματα που καλούσαμε και την Βίκυ. Κι αυτή ερχόταν... Ήταν σαν να υπήρχε απο χρόνια αυτή η παρέα. Εκείνο το βράδυ στις 20 Μαίου ,δεν θα κατάφερνα να πάω... Η Βίκυ μας είχε καλέσει στο σπίτι της, όπως και πολλούς φίλους της, να δούμε Eurovision! Είπα στον Αντώνη να της πει οτι δεν θα μπορούσα να πάω και να την ευχαριστήσει... Θυμάμαι κατα τις 9 να μου τηλεφωνεί και να μου λέει πως παραγγείλανε να φάνε και παρήγγειλε και για μένα... Με κόλλησε. Η δουλειά μου δεν θα τελείωνε πρίν από τη μία, και δεν ήξερα τι να κάνω... Ήθελα να γίνει κάτι και να βρεθώ εκεί, κοντά της... Όλα έδειχναν πως το ήθελε κι αυτή... «Θα είμαστε εδώ, έλα και στις 2, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα σε περιμένω, μου έγραψε στο μήνυμα». Δεν ένιωσα πίεση, ανάγκη να πάω ένιωσα...Και πήγα...Στις 2 το πρωί!

Εκείνη
Ήμουν σίγουρη οτι θα ερχόταν... Το ένιωθα ότι το ήθελε όσο κι εγώ... Δεν γινόταν να τον «χάσω» αυτόν τον άθρωπο... Στην αρχή, όταν έμαθα ότι είχε βγεί από μια τόσο μεγάλη σχέση απογοητεύτηκα, σκέφτηκα πως θα ήταν δύσκολο να ξεπεράσει τα 10 προηγούμενα χρόνια και να προχωρήσουμε μαζί... Όμως το ένστικτο μου, ότι αυτό το πλάσμα είχε ιδιαίτερη ψυχή, δεν μου άφησε περιθώρια...Τον είχα ερωτευτεί και θα έκανα τα πάντα για να το καταλάβει. Δεν ντράπηκα να του το δείξω, δεν του έκανα κόλπα... Μόνο του το «έδωσα», απλόχερα, χωρίς φόβο... Σαν να ήμουν μικρό παιδί..
Ο Άγγελος στο πιάνο να παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι κι εγώ να τραγουδάω... «Άχ ζωή μάγισσα, να σε μάθω άργησα». Με ένιωσε άραγε, ή ήταν κάτι άλλο αυτό που τον έκανε να έρθει και να μου πιάσει το χέρι... Με κοιτούσε να τραγουδάω κι εγώ τραγουδούσα μόνο γι’αυτόν...
Πέντε το πρωί, όλοι άρχισαν να φεύγουν, ακόμα και ο κολλητός του ο Αντώνης. Ο Στέφανος έμεινε να με βοηθήσει να συμμαζέψουμε... ☺
Απο τότε... Δεν έφυγε ποτέ...

Εκείνος
Σεπτέμβρης 2008
Από πολύ νωρίς αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε... Ούτως ή άλλως, από εκείνη την μέρα στις 21 Μαίου και μετά, μας ήταν πολύ δύσκολο να κοιμόμαστε χώρια... Μια στο σπίτι της, μία στο σπίτι μου, το σίγουρο ήταν πως κάθε στιγμή μακριά της δεν είχε το ίδιο νόημα... Εγώ δεν είχα μείνει ποτέ ξανά με κάποιον άλλον πέρα από την οικογένεια μου.. Παρόλα αυτά έγινε χωρίς ιδιαίτερη σκέψη.. Κάποιες φορές πρέπει απλά να βρεθεί η σωστή στιγμή για να γίνει κάτι... Δέκα χρόνια δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό και τώρα μέσα σε τρείς μήνες ήμουν έτοιμος να φέρω τα πάνω-κάτω στη ζωή μου...

Εκείνη
Η συγκατοίκηση μαζί του ήταν ένα όνειρο... Σας έχει τύχει ποτέ να μήν έχεις κανέναν λόγο να μαλώσεις με κάποιον? Όχι όμως επειδή είσαστε βαρετά ίδιοι, σε σημείο να σε «βαραίνει» μια σχέση και να μην έχεις τη δύναμη ούτε καν να μαλώσεις, αλλά επειδή υπάρχει σεβασμός. Σεβασμός και εκτίμηση. Να σου μιλάει και να σε πείθει γι’αυτό που πιστεύει, γιατί βγαίνει από την ψυχή του, δεν κρύβει κάτι στα λόγια του, δεν υπονοεί τίποτα. Δεν προσπαθεί να σε μειώσει, αντιθέτως μόνο να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος...Να σε παρακινεί να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου και να τον βλέπεις να νιώθει περήφανος με το κάθε μικρό πραγματάκι που καταφέρνεις να κάνεις.. Να μπαίνει στο σπίτι το μεσημέρι πάντα χαμογελαστός και πάντα με μια έκπληξη να «παραμονεύει»... Να σε κάνει να χαμογελάς...
Ευτυχία...? Έτσι την φανταζόμουν την ευτυχία... Γαλήνια...

Εκείνος
Έχω βρεί τον άνθρωπο μου... Δεν θέλω κάτι άλλο... Αυτό που βλέπω στο πρόσωπό της είναι αυτό που ονειρευόμουν... Κρυστάλλινη ειλικρίνεια και αγάπη... Αυτό ήταν, είχα πάρει την απόφαση... Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή. Η τελευταία πράξη θα λάμβανε χώρα στο μέρος που την πρωτοείδα...
Μόνο που αυτήν την φορά θα είμασταν και οι δύο πρωταγωνιστές!
1η Ιανουαρίου 2009,Μικρό Παλλάς,
Παράσταση «Ήρωες», (η δική μου έκδοση.)
Σκηνοθέτης, ηθοποιοί, τεχνικοί, κι εγώ, είμασταν όλοι έτοιμοι.... Και η Βίκυ στη σκηνή,να τραγουδάει...

Εκείνη
«Τί είν’αυτό που το λένε αγάπη, τί είν’αυτό, που σε κάνει να λές τον σκοπό...
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ.... Σ’αγαπώ...»
Κάποιος ανοίγει την πόρτα και βγαίνει στην σκηνή... Τι γίνεται,τι συνέβη? Ποιός είναι αυτός? Μας χαλάει την παράσταση? Δεν μπορεί, δεν μπορεί να είναι ο Στέφανος αυτός... Τί κάνει εδώ πάνω? Θεέ μου, μας βλέπει κόσμος...
Ονειρεύομαι? Είναι όνειρο αυτό ή η πραγματικότητα? Μακάρι να είναι όνειρο... Γιατί τα πόδια μου τρέμουν... Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπός μου να ετοιμάζεται να μας χαλάσει την παράσταση? Τί γίνεται τώρα? Τί να κάνω?
Ο Στέφανος άνετος παίρνει το μικρόφωνο και αρχίζει να μιλάει στον κόσμο...Τα δευτερόλεπτα δεν περνάνε, ο χρόνος έχει σταματήσει κι εγώ θέλω κάποιος να με τσιμπήσει!!! Δεν έχω βγάλει νόημα απο τα λόγια του... Μόνο κάποια στιγμή θυμάμαι να λέει «Αυτό το κορίτσι που βλέπετε είναι το κορίτσι μου... Είμαστε μόνο λίγο καιρό μαζί, αλλά έχω καταλάβει πολλά... Συγχωρείστε με για την διακοπή αλλά θα ήθελα τώρα να κάνω κι εγώ το δικό μου κόλπο».
Ο κόσμος άρχισε να χειροκροτάει, εγώ έτρεμα κλαίγοντας, ο Στέφανος γονάτισε και....

4 Ιουλίου 2009

Τη μέρα εκείνη που κάποιοι γιορτάζουν την ανεξαρτησία τους, εμείς βρήκαμε να παντρευτούμε... Σήμερα, είμαι 7 μηνών έγκυος...
Στέφανος+ Βίκυ