Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Είναι μια μύγα που με ενοχλεί και έτσι ανοίγω το παράθυρο για να βγει. Βρέχει, βρέχει πολύ.. Το κάθε κύτταρο του κορμιού μου αντιδρά στην διαφορά θερμοκρασίας. Όμως εγώ μένω εκεί. Στην άκρη στο παράθυρο. Σαν να θέλω να αισθανθώ την κάθε στάλα βροχής που πέφτει. Θυμάμαι; Δεν είμαι σίγουρη ότι τα θυμάμαι όλα σωστά. Φοβάμαι. Αυτό είναι σίγουρο ότι φοβάμαι. Η ίδια αίσθηση που ένιωθα και τότε. Εκείνη την στιγμή... Σε παρακαλώ μην το λες. Μην το λες. Ξέρω ότι θα φύγεις και δεν μπορώ να σε εμποδίσω. Δεν μπορώ να σου πω μην φεύγεις. Αλλά μην φεύγεις έτσι. Μην μου λες ότι δεν μ αγαπας. Δεν μπορεί. δεν γίνεται να μην μ αγαπάς. Φύγε και πες αντίο. Πες ότι κουράστηκες, ότι με βαρέθηκες, ότι θες πες αλλά μην λες ότι δεν μ΄αγαπας. Δεν μπορείς να το λες αυτό. Δεν στο επιτρέπω. Το ότι θα φύγεις μπορώ να το αντέξω. Μπορώ να το συνηθίσω. Μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Δεν είσαι το ναρκωτικό μου. Η ζωή μπορεί να μην είναι όπως με εσένα αλλά σίγουρα μπορώ να ζήσω μονη μου. Μόνη μου. Μόνη μου...Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;

Ξέρεις τι σημαίνει να είσαι μόνη σου; Να μην έχω κανέναν να με σκεπάζει τα βράδια. Κανέναν να μου κρατάει το χέρι στα σκοτάδια. Κανείς να μην ενδιαφέρεται αν έφαγα και τι. Αν μπορώ να κουβαλήσω τις βαλίτσες μου. Κανείς να μην ρωτάει πως ήταν η μέρα μου. Κανένας να μην με σφίγγει στην αγκαλιά του και να περπατάμε μέσα στη βροχή. Κανείς να μην μου φέρνει σοκολάτες όταν πάει για τσιγάρα. Κανείς να μην γελάει με τα αστεία μου. Αυτό σημαίνει να είσαι μόνη. Κανένας να μην γελάει με τα αστεία σου. Το ξέρεις και εγώ το ξέρω ότι τα αστεία μου δεν είναι αστεία. Και όμως εσύ γέλαγες. Γέλαγες. Αυτό σημαίνει να είσαι μόνος. Να μην γελάει κανείς με τα αστεία σου.

Νιώθω λίγο ακόμα την βροχή να πέφτει στα χέρια μου. Κλείνω το παράθυρο. Κάνει κρύο. Περισσότερο μέσα παρά έξω. Τι με έπιασε και τα σκέφτομαι αυτά; Πως σου ήρθε και έφυγες; Είπες ότι ήταν πάνω από τις δυνάμεις σου. Τι σημαίνει αυτό; Έπρεπε, έπρεπε να μείνεις. Κοιτάζω τον καναπέ μας. Για μια στιγμή ψάχνω να βρω κάτι δικό σου. Να μην είναι στη σωστή θέση και να σου βάλω τις φωνες. Ξεχνιέμαι. Το βλέμμα μου χάνεται. Θολώνει. Είμαι έτοιμη να γυρίσω το χρόνο πίσω μέσα στο μυαλό μου και να έρθω να σε βρω για ακόμα μια φορά....
Καλοκαίρι. Ήμαστε ξαπλωμένοι σε μια παραλία. Κοιτάμε τα αστέρια. Αυτό το αεροπλάνο πάει στην Αλεξανδρούπλη σου λέω Θα το πάρεις να πας να μου φέρεις παγωτό; Από τον Ιταλό . Γελάς. Το ξέρω καλά το γέλιο σου. Ειρωνικό και περήφανο. Το έχω ακούσει πολλές φορές. Σε ξέρω καλά. Σε έχω παρηγορήσει, σου έχω φωνάξει, έχουμε μαλώσει, έχουμε γελάσει, έχουμε περάσει πολλά μαζί. Είμαστε φίλοι. Όχι κολλητοί αλλά είμαστε πολύ καλοί φίλοι. Ποτέ δεν έχουμε σκεφτεί διαφορετικά ο ένας τον άλλον αυτά τα 4 χρόνια. Ποτέ. Σου ξαναλέω για το παγωτό. Εσύ γελάς πάλι. Εντάξει λοιπόν πάω . Περνάς από πάνω μου και εγώ σε τραβάω ώστε το στήθος σου να αγγίξει το δικό μου. Είσαι παγωμένος. Σε κρατάω από το μπράτσο. Λοιπόν δεν θα με αφήσεις; . Δεν απαντάω. Σε φιλάω στο λαιμό. Μην το κάνεις αυτό μου λες Ποιο αυτό; και το ξανακάνω. Ξανά και ξανά και ξανά. Με φιλάς και εσύ στο μάγουλο, στα μάτια, στη μύτη. Περνάς απαλά πάνω από τα χείλη μου αλλά δεν τα ακουμπάς. Σαν να φοβάσαι. Μην φοβάσαι θέλω να σου πω. Με ξαναφιλάς παντού αλλά όχι στα χείλη ακόμα. Όμως όταν τελικά το κάνεις μοιάζει με το πιο μαγικό πρώτο φιλί όλου του κόσμου. Του δικού μου κόσμου. Με φιλάς τρυφερά. Όχι δεν μετανιώνω. Παρ όλα όσα έφερε αυτό το φιλί μαζί του δεν μετανιώνω.
Αλλάζω σκηνικό.

Είμαι σε ένα δωμάτιο. Με εχει πάρει ο ύπνος στον καναπέ. Η τηλεόραση παίζει ένα βαρετό πρόγραμμα. Η ώρα 4 το πρωί. Ξυπνάω μέσα από τα ονειρά μου. Κάτι θα συμβεί. Το ξέρω. Το περιμένω. Κοιτάω την ώρα πάλι. Θέλω να σε πάρω τηλέφωνο. Το έχεις κλειστό. Θυμάμαι που μου είπες ότι θες να κοιμηθείς νωρίς. Έξω φυσάει πολύ. Μπορώ και ακούω τον αέρα. Μετά κάποιος χτυπάει το κουδούνι. Περίεργο. Είναι πολύ αργά. Ποιος να είναι; Ανοίγω διστακτικά την πόρτα. Το πρώτο που βλέπω είναι τα παπούτσια σου. Μετά τα χέρια σου να κρατάνε μια βαλίτσα. Με παίρνεις αγκαλιά και ακόμα δεν έχω καταλάβει τι έχει γίνει. Περάσαμε στον δικό μας κόσμο και εγώ θα αλλάξω πάλι σκηνικό.

Ομιχλώδες σκηνικό. Που είμαι; Βέβαια... Κωνσταντινούπολη. Βόσπορος. Είμαστε μέσα στο βαρκάκι που μας κάνει βόλτα. Δεκέμβρης. Κάνει κρύο και ψιλοβρέχει. Όλοι είναι μέσα στριμωγμένοι. Μας βλέπω όμως εμάς που καθόμαστε έξω στα παγωμένα καθισματα. Με κρατάς αγκαλιά. Σε ακούω σχεδόν που τραγουδάς Τα βεγγαλικά σου μάτια φέγγουν σαν το φώσφορο, σαν νυχτερινά καράβια που περνούν το Βόσπορο . Το λες αργά και το ταιριάζεις με το τοπίο. Με σφίγγεις πάνω σου. Ξανά σου ζητάω. Δεν θέλω να φύγω από εδώ ποτέ. Βλέπω το καραβάκι να χάνεται με εμάς πάνω του. Όμως η μουσική είναι ακόμα πάνω μου. Την παίρνω μαζί μου και αλλάζω σκηνικό.
Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος. Είμαστε πάλι στην παραλία. Στην ίδια παραλία. Μόνο που τώρα έχει πανσέληνο. Έχουμε ξαπλώσει στην άμμο. Έχουμε πιει και τραγουδάμε. Ο κόσμος περίεργος μας κοιτάει. Είσαι φάλτσα μου λες. Γελάς. Το ίδιο γέλιο. Ειρωνικό και περήφανο. Σ αγαπώ¨ μου λες. Το εννοείς. Το βλέπω ότι το εννοείς. Στα μάτια σου στα χέρια σου. Παντού. Θέλω να σου παίξω την θιγμένη. Σε μισώ σου λέω και γελάω. Το ξέρω μου απαντάς. Γελας πάλι. Κάμπια! μου λες.
Πρέπει να συνεχίσω ως το τέλος. Δεν πρέπει να κλαψω. Φεύγω.

Ένα αυστηρό και άδειο νοσοκομείο. Απρόσωπο. Έτσι είναι πάντα τα νοσοκομεία. Έξω βρέχει. Βρέχει πολύ. Τα κυτταρά μου αντιδρούν. Στο κρύο; στο περιβάλλον; στην κατάσταση; Προσπαθούν να με προστατέψουν; Δεν ξέρω. Ποτέ δεν κατάλαβα. Σε βλέπω. Είσαι ξαπλωμένος και χαμογελάς. Ζητησες να με δεις. Δίπλα μας ειναι ένας γιατρός. Βγάζεις την μάσκα να μιλήσουμε. Ο γιατρός στην ξαναβάζει. Τον μισώ. Αυτό το χέρι το άσχημο με τις τρίχες που εμποδίζει να μου μιλήσεις το μισώ. Το μισώ. Εσύ επιμένεις και τον διαβεβαιώνεις ότι θα είσαι εντάξει. Του ζητάς να βγει έξω. Μου κρατάς το χέρι. Σε σφίγγω. Γελάς. Έχω ένα κόμπο στο λαιμό. Θέλω να γελάσω και εγώ αλλά δεν μπορώ. Σοβαρεύεις. Λες ότι πρέπει να συνεχίσω την ζωή μου. Λες και άλλα πολλά αλλά δεν θέλω να τα ακούσω. Σου λέω πως σ αγαπάω. Νιώθω να φοβάμαι. Εσύ λες πως δεν μ αγαπάς. Πως γίνεται να μην μ΄αγαπας; Σου λέω πως δεν σε πιστεύω. Εσύ επιμένεις. Δεν σ αγαπώ Το ξέρω ότι είναι ψέμματα. Ξέρω ότι το λες για να είναι ο πόνος πιο μικρός. Πιο υποφερτός. Αλλά ξέρω οτί είναι ψέμματα. Στο λέω. Δεν το παραδέχεσαι. Επιμένεις. Σταθερός και πεισματάρης όπως πάντα. Ξεσπάω. Σε παρακαλώ να μην το πεις. Σου λέω να πεις ότι αλλό θες εκτός από αυτό γιατί δεν μπορώ να το αντέξω. Πως είναι δυνατόν να μην με αγαπάς; Το ξέρω ότι θα μείνω μόνη μου αλλά μην μου λες πως δεν μ αγαπας. Επιμένεις. Γελάς. Μου σφίγγεις το χέρι. Με φιλάς. Δεν λες τίποτα άλλο. Σου λέω ότι σ αγαπάω. Ένα μήνα μετά έφυγες.
Επιστρέφω στο παρόν. Κοιτάζω το δωμάτιο γύρω. Ψάχνω να βρω δικά σου πράγματα. Τα έχω μαζέψει όλα μέσα σε ένα κουτί.Και το κουτί στην αποθήκη. Σε φωνάζω. Γελάω με την παραφροσύνη μου. Κοιτάζω την φωτόγραφία σου. Έξω ακόμα βρέχει.