Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Δεν πίστευα στα μάτια μου. Αρνιόμουν να παραδεχτώ, φέρνοντας ξανά και ξανά τη σκηνή στο μυαλό μου, πώς είναι δυνατό αντικρίζοντας έναν άνθρωπο, να νοιώθεις το χρόνο να σταματά, όλα γύρω να κινούνται σε αργούς ρυθμούς και τον αέρα να τυλίγει ένα πέπλο, ένα σύννεφο, σα να ζεις σε όνειρο.
Μέχρι τη στιγμή εκείνη, ήμουν ένας απόλυτα λογικός και βαθιά νυχτωμένος συναισθηματικά άνθρωπος, που με άλλοθι τη συναισθηματική μου αναπηρία,
πατούσα γερά στα πόδια μου και είχα τον πλήρη έλεγχο της ζωής μου.
Εσωστρεφής, κάθετος και ξερόλας από φύση, είχα μια μόνιμη τάση να ειρωνεύομαι και να χλευάζω ότι είχε να κάνει με έρωτα, πάθος και ρομαντισμό, χαρακτηρίζοντάς το ουτοπικό και υπερβολικό.
Τα πιστεύω μου και τη στάση ζωής μου όσον αφορά τις σχέσεις των δύο φύλλων, ότι δηλαδή δεν αξίζει τον κόπο να επενδύεις συναισθηματικά, καθώς και τ’ ότι τίποτα δεν έχει διάρκεια, ήρθε να επιβεβαιώσει ο ξαφνικός και αιφνίδιος θάνατος σε αυτοκινητιστικό της Άννας, της μοναδικής γυναίκας που κατάφερε να μείνει για τρία ολόκληρα χρόνια κοντά μου.  

Ντρεπόμουν να το παραδεχτώ ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό, αλλά τα μόνα συναισθήματα που με κατέκλυσαν ήταν θυμός και πίκρα. Όχι να μου λείπει, όχι να
χάνω τον κόσμο γύρω μου δίχως αυτή. Θυμός για το πόσο άδικα τελείωσε η ζωή μιας νέας και όμορφης γυναίκας. Πίκρα, για την γκαντεμιά και την κατάρα της μοναξιάς, που κάποιος πάνω από μένα επέλεξε για μένα, έτσι ώστε ποτέ να μην μπορέσει να βρει λιμάνι και να ηρεμήσει η ψυχή μου.
Πιστεύοντας λοιπόν ακράδαντα πια, πως το γραμμένο μου είναι το να είμαι συναισθηματικά κενός, ακολούθησα το πεπρωμένο μου χωρίς αντίσταση, ζώντας μια ζωή ακόλαστη, χωρίς δεσμεύσεις και δίχως πάθη άξια να γυριστούν ερωτικές ταινίες,
Εκτός ίσως από τσόντες, που στο τέλος δεν θυμάσαι ούτε τ’ όνομα του ερωτικού σου παρτενέρ.
Τέτοιος άνθρωπος ήμουν μέχρι τη στιγμή που την είδα για πρώτη φορά, καθισμένη στην αίθουσα υποδοχής της εταιρείας που διηύθυνα, να παίζει αμήχανα τα χέρια της και να στρώνει κάθε λίγο τη φούστα της κάτω απ’ το γόνατο.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να συνέρθω και να δω ξανά την κίνηση του γραφείου στους φυσιολογικούς ρυθμούς, καθώς και για να διώξω το ροζ συννεφάκι που ξαφνικά άρχισε να τυλίγει την ατμόσφαιρα γύρω μου.
Όσο πιο διακριτικά μπορούσα ρώτησα την κοπέλα που δούλευε στη ρεσεψιόν, ποιά είναι.

Τα πιο εκφραστικά μάτια που είχα συναντήσει ποτέ, έπεσαν πάνω μου για μια στιγμή κι αμέσως στράφηκαν αμήχανα αλλού, μόλις εκείνη αντιλήφθηκε ότι εγώ δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα δικά μου από πάνω της.
Η ρεσεψιονίστ μου απάντησε πως ήταν γραφίστρια και πως περίμενε να περάσει από συνέντευξη για να πιάσει δουλειά στην εταιρεία.
Δε μπορούσα να σκεφτώ τίποτ’ άλλο παρά μόνο ότι έπρεπε πάση θυσία να την ξαναδώ! Δεν είχε καμία σημασία το αν ήταν καλή στη δουλειά της ή το αν είχε τα κατάλληλα προσόντα για τη θέση!
Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ήμουν αμερόληπτος και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την επιρροή μου στον υπεύθυνο προσωπικού που εκείνη θα συναντούσε σε λίγο για να περάσει από συνέντευξη.

Και τα κατάφερα! Την ερχόμενη Δευτέρα θα ξεκινούσε να δουλεύει κοντά μου, δίπλα μου, γύρω μου.
Ο χρόνος δεν περνούσε και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Ήμουν ένας διευθυντής παραγωγής στη διαφημιστική εταιρεία που εργαζόμουν τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου, που από πετυχημένος και δημιουργικός επαγγελματίας, κατάφερα να γίνω ένας μονίμως αφηρημένος και ανίκανος για οποιαδήποτε επαγγελματική απόφαση και πρωτοβουλία άνθρωπος.
Είναι πραγματικά ανεξήγητο και σε κάνει να πιστεύεις πως τελικά υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που μας κυβερνά, το γεγονός ότι ανάμεσα σε εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους που συναντάς και συναναστρέφεσαι, μπορεί κάποια  ανύποπτη στιγμή να δεις μπροστά σου εκείνον που θα μιλήσει μέσα σου και που θα σε μεταμορφώσει σε κάποιον άλλο, που μέχρι τη στιγμή εκείνη αγνοούσες την ύπαρξή του.
Ο καινούριος λοιπόν Αντρέας, δηλαδή εγώ, ήταν ερωτευμένος κεραυνοβόλα με μια γυναίκα που δε γνώριζε καν και που δεν είχε ανταλλάξει την παραμικρή κουβέντα μαζί της.
Ο παλιός, πάλι εγώ, ήταν σε πλήρη σύγχυση, μη μπορώντας να εξηγήσει λογικά αυτό που του συνέβαινε.
Και η πολυπόθητη Δευτέρα έφτασε!

Καθισμένος στο γραφείο μου προσπαθούσα να βρω μια καλή δικαιολογία για να κατέβω στο δικό της και να συστηθώ όταν…χτύπησε η πόρτα.
- Συγνώμη που ενοχλώ…δεν θα σας καθυστερήσω πολύ, είπε δειλά η γυναίκα
των ονείρων μου.
Τελικά υπάρχει Θεός και ίσως και να χει αρχίσει να μ’ αγαπά, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, βλέποντάς την να στέκεται και να με κοιτάζει αμήχανα απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα του γραφείου μου.
     - Περάστε μέσα, είπα προσπαθώντας να δείχνω χαλαρός και ήρεμος, παρόλο που η καρδιά και όλο το νευρικό μου σύστημα έπαιζαν ντραμς.
     - Να συστηθώ…Λίζα Μαρκάτου, είπε η μούσα μου προτείνοντας μου το χέρι της.
Αντιγύρισα τις συστάσεις και τη χειραψία με κίνδυνο να προδώσω τον ίδιο μου τον εαυτό και την έκρηξη που έγινε μέσα μου αγγίζοντάς την, έστω και τυπικά.
     - Ήθελα απλά να σας ευχαριστήσω που μεσολαβήσατε τη μέρα της συνέντευξής μου για να πάρω τη θέση. Την είχα πραγματικά μεγάλη ανάγκη αυτή τη δουλειά.   Ήταν  πολύ ευγενικό εκ μέρους σας…αν και…δεν έχω καταλάβει το λόγο που το κάνατε. Θέλω να πω κι ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, ότι ούτε καν γνωριζόμαστε…είπε η Θεά μου και μ’ αιφνιδίασε.
Προσπαθώντας να φανώ όσο το δυνατό λιγότερο ηλίθιος της απάντησα:
     -  Μα είχα ήδη διαβάσει το βιογραφικό σας. Είχατε τις κατάλληλες συστάσεις και πληρούσατε όλα τα τυπικά προσόντα για τη θέση. Από κει και πέρα είδα μια  αξιοπρεπή παρουσία που θα μπορούσε να ενσωματωθεί και να ταιριάξει απόλυτα με το δυναμικό της εταιρείας. Οπότε δε βρήκα το λόγο να αναλωθούμε παραπάνω ψάχνοντας, είπα νοιώθοντας τη μύτη μου να μεγαλώνει από το ψέμα.
Την παρακολουθούσα κλεφτά, μια και απέφευγα το βλέμμα της καθώς μιλούσα, να αμφισβητεί την κάθε μου λέξη.
     - Όπως και να χει,  ένοιωσα την ανάγκη να σας ευχαριστήσω, είπε εκείνη χαμογελώντας ευγενικά.

΄Άφησα τον αέρα που κρατούσα στα πνευμόνια μου να βγει με θόρυβο, βλέποντάς την να κλείνει την πόρτα πίσω της καθώς έβγαινε από το γραφείο μου.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Δε μπορούσα ν’ αποφασίσω αν ήθελα να πλακώσω τον υπεύθυνο προσωπικού και κολλητό μου φίλο στις μπουνιές ή να τον φιλήσω που της ανέφερε τ’ όνομά μου και τη μεσολάβησή μου για την πρόσληψή της.
Μετά απ’ αυτή τη διφορούμενα επιτυχημένη ή όχι πρώτη μας επαφή, ακολούθησαν και άλλες πολλές. Στην αρχή όλα μεταξύ μας ήταν τυπικά επαγγελματικά, κάτι που απ’ τη δική της πλευρά γινόταν προφανώς αυθόρμητα, ενώ αντιθέτως από τη δική μου, με μεγάλο κόπο και προσπάθεια για να μη δείξω τα συναισθήματά μου.
Με τεράστια δυσκολία κατάφερνα να τραβήξω το βλέμμα μου από πάνω της όταν η οποιαδήποτε επαγγελματικής φύσης συνομιλία μας έφτανε στο τέλος της. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με τσάκωνε να την κοιτάζω σαν τον κλέφτη που μένει έκθαμβος μπροστά στη θέα πολύτιμων πετραδιών.
Στην αργή βιαζόταν να γυρίσει το βλέμμα της αλλού, δίνοντάς  την εντύπωση ότι δεν καταλαβαίνει ή ότι απλά αδιαφορεί για το ενδιαφέρον μου. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και εξοικειωνόμασταν όλο και περισσότερο δουλεύοντας μαζί, άρχισα να βλέπω και στη δική της ματιά κάποια φλόγα, αχνή και φιλάρεσκη στην αρχή, έντονη και ικανή ν’ ανάψει πυρκαγιά αργότερα.

Αυτό ήταν το σύνθημα που περίμενα! Δε χρειαζόταν τίποτα περισσότερο για να πάρω φωτιά και να καώ ζωντανός, όπως τελικά αποδείχτηκε αργότερα.
Τρελός από επιθυμία, γυρνούσα γύρω της όπως η μέλισσα γύρω απ’ τ’ ανθισμένα μυρωδάτα λουλούδια την άνοιξη. Δεν άφηνα καμία  ευκαιρία ανεκμετάλλευτη  για να βρίσκομαι δίπλα της. Να την κοιτάζω να δαγκώνει το μηχανικό της μολύβι φτιάχνοντας μια μακέτα, να την ακούω να με ρωτάει με αγωνία αν μου αρέσουν τα τελικά της σχέδια, ν’ αγγίζω κρυφά το κοκκινάδι απ’ το κραγιόν που άφηναν τα χείλη της στην κούπα του καφέ που έπινε και που ήταν ακουμπισμένος πάνω στο γραφείο της.
Κι όταν τελικά η βόμβα που κρατούσα καιρό μέσα μου έσκασε και της ζήτησα να βγούμε για φαγητό, εκείνη μου απάντησε με μία ατομική, παρόμοια με κείνη της Χιροσίμα. Τόσο καταστροφική την αισθάνθηκα!
     - Θα έρθει να με πάρει ο άντρας μου σήμερα για φαγητό όταν σχολάσω. Ίσως κάποια άλλη φορά, είπε εκείνη με ύφος απολογητικό, σα να μου χρωστούσε εξηγήσεις.

Δεν έμεινα ν’ ακούσω τίποτα άλλο. Σαν το σκυλί, με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, τη χαιρέτησα και έφυγα από το γραφείο της. Σε κάθε μου βήμα μούντζωνα τον εαυτό μου που θεώρησα περιττό το να διαβάσω το βιογραφικό της σημείωμα όταν πρωτοήρθε στην εταιρεία, έτσι ώστε να είμαι ενήμερος για την οικογενειακή της κατάσταση. Τι πίστεψα ο βλάκας; Ότι επειδή εγώ τρελάθηκα όταν την είδα, εκείνη θα ήταν εύκαιρη και διαθέσιμη;
Και όπως πληροφορήθηκα αργότερα και από τον Τάκη ,το φίλο και συνάδερφο που του ζήτησα να μεσολαβήσει για  να την προσλάβουμε, είχε κι ένα αγοράκι οχτώ χρονών.
Έπινα το τρίτο κατά σειρά ποτό έχοντας καταρρεύσει στο πρώτο μπαρ που βρήκα μπροστά μου βγαίνοντας από τη δουλειά παρέα με τον Τάκη και προσπαθούσα να ηρεμήσω και να συνέρθω απ’ το σοκ, ακούγοντάς τον να μου λέει:
     - Μου φαίνεται απίστευτο ότι δεν το ήξερες! Το είχα καταλάβει ότι έπαθες χοντρή πλάκα μαζί της γιατί σε ξέρω χρόνια και ομολογώ ότι δε σ’ έχω ξαναδεί να κάνεις έτσι για γυναίκα, αλλά νόμιζα πως ήξερες που πήγαινες να μπλέξεις…
   ΄Έκανα μέρες να συνέρθω. ΄Εμενα πεισματικά κλεισμένος στο γραφείο μου εν ώρα δουλειάς, αναγκάζοντας τους συνεργάτες μου να έρχονται εκείνοι να με βρουν για ότι χρειάζονταν. ΄Έβγαινα μόνο όταν ήταν κάτι απολύτως αναγκαίο, τρέμοντας στην ιδέα ότι μπορεί να τη συναντήσω και να χρειαστεί να της μιλήσω ξανά.
   ΄Ενοιωθα προδομένος. Λες και ήταν δική μου γυναίκα και την έπιασα επ’ αυτοφώρω στο κρεβάτι να με κερατώνει με τον καλύτερό μου φίλο.
   Αποφάσισα να ξαναγυρίσω στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής μου και να ξαναβρώ τον παλιό καλό εαυτό μου. Εκείνο τον αλήτη που δεν ανήκει πουθενά και που δεν αισθάνεται τίποτα για κανένα. Εκείνο το ρεμάλι που γυρίζει κάθε βράδυ με φίλους στα μπαρ και που ψωνίζει γκόμενες χωρίς δεσμεύσεις για ένα βράδυ και που δεν θυμάται ούτε τ’ όνομά τους την επομένη το πρωί.
Και τον βρήκα. Μόνο που μάλλον το παράκανα γιατί οι μαύροι κύκλοι γύρω απ’ τα μάτια μου απ’ το ξενύχτι, τα τσιγάρα και το αλκοόλ ήταν εμφανή πια πάνω μου. ΄Ημουν άρρωστος και στην ψυχή και στο σώμα. Για πρώτη φορά πονούσε η καρδιά μου, σπάραζε.

Το αναπόφευκτο δεν άργησε να γίνει και ήρθε η στιγμή που τη συνάντησα ξανά.
Ηρθε στο γραφείο μου για να μου δείξει τις μακέτες της διαφημιστικής καμπάνιας που δουλεύαμε εκείνο το διάστημα, για να επιλέξω την τελική.
Με ύφος αδιάφορο και κενό, τις άπλωσα στο γραφείο μου και άρχισα να τις περιεργάζομαι, χωρίς να της προτείνω να καθίσει.
Τότε έγινε το μοιραίο! Τα χέρια μας άγγιξαν τυχαία καθώς σχολιάζαμε κάποιο απ’ τα σχέδια που ήταν σκορπισμένα στο γραφείο. Σα να μας χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τα τραβήξαμε και οι δύο πίσω απότομα και κοιταχτήκαμε στα μάτια. Δυο ζευγάρια μάτια, το ένα πληγωμένο, με σημάδια κούρασης και αγρύπνιας, το άλλο υγρό, γεμάτο αντιφατικά συναισθήματα και υπονοούμενα, ήταν καρφωμένα το ένα απέναντι στο άλλο και αντάλλασσαν μυστικά μηνύματα.
Νόμιζα ότι θα πνιγώ από ευτυχία τη στιγμή που διαπίστωσα, πως κι εκείνη είχε αισθήματα για μένα.
Πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωθα τόσο γεμάτος, τόσο πλήρης!
Σα να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, σηκώθηκα απ’ τη θέση μου, πήγα δίπλα της, την αγκάλιασα και τη φίλησα, αδιαφορώντας για τα πάντα γύρω μου.
Ηταν σοκ για μένα ο τρόπος που ανταποκρίθηκε και που ανταπέδωσε το φιλί μου.
Μέχρι τη στιγμή εκείνη ήμουν εγώ ο τρελός για κείνη, ο κυνηγός, ο κλέφτης, ο κατακτητής κι εκείνη το θύμα της δύναμής μου. Το πάθος της όμως μ’ έκανε να νοιώσω λίγος και αδύναμος.