Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Έτος το 1990. Σπουδάζαμε Γεωλογία και Φιλολογία αντίστοιχα. Εκείνη από την Πάτρα και εγώ από τη Σκύδρα. Ήτοι 500 χλμ μακριά ήταν τα παιδικά μας χρόνια.!!! Χόμπυ μας: τα ταξίδια, η ιστιοπλοΐα, η φωτογραφία και η μουσική. Εκείνη μια κούκλα με στυλ και χαρακτήρα άψογο και εγώ λίγο από Jonny Dep! Τέχνη, Φωτογραφίες και καρδιοχτύπια. Συγκροτήματα και απόπειρες μουσικής καριέρας, φιλοσοφικές συζητήσεις μεταξύ συμφοιτητών, σφυρηλάτηση απόψεων, γνωριμία με τη ζωή και ζωντάνια, ενθουσιασμός και χαρούμενη διάθεση πάντα (ή σχεδόν πάντα)!.

Γνωριστήκαμε σε μια γιορτή. Δεν μου έδινε σημασία καθόλου. Περίεργο σκέφτηκα. Μα δεν με κοιτάει καθόλου. Είναι σαν να μην υπάρχω για αυτή. Ποιος είναι αυτός ο ξανθός άγγελος; Η υπερβολική μου άνεση επιβάρυνε τα πράγματα. Επανήλθα όμως και την πέτυχα ξανά κάπου κατά λάθος. Τα ίδια. Μάλλον καμία ελπίδα. Τουλάχιστον να την βλέπω σκεφτόμουν μου τότε, θα ήταν αρκετό.

Πραγματικός έρωτας από την πρώτη στιγμή. Πρώτη φορά τέτοια συναισθήματα. Έρωτας αληθινός. Όχι φτιαχτός και στιγμιαίος σαν φραπέ. Έτσι ελεύθερα με πλήρη αποδοχή σε αυτό που είναι τελικά ο άλλος και όχι αυτό που φαίνεται. Τελικά ήταν να γίνει. Σε ένα καταφύγιο στα 1500 μέτρα αφέθηκε στον αέρα αυτό το «κάτι» ανάμεσα μας. Αόρατο μα και…τυλιχτικό. Κάτι κρυφό μας είχε ενώσει τελικά! Είχαμε ανάγκη να βλεπόμασταν ξανά και βρίσκαμε αφορμές. Το πρώτο μας φευγαλέο και κρυφό φιλί σε έναν σκοτεινό θάλαμο ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Ε, είχαμε φτιάξει και τον ΦΟΑΠΘ τη φωτογραφική ομάδα του ΑΠΘ που είχε μεγάλη απήχηση και νοιώθαμε πρώιμοι καλλιτέχνες. Το παράξενο; Σε μία μεγάλη μας κοινή έκθεση όλων των μελών στην αίθουσα Biennale της Αρχιτεκτονικής το κοινό μας σάντουιτς ήταν ο συνδυασμός κασέρι, ζαμπόν με….lacta ανάμεσα!. Τελικά η ζωή είναι απίστευτη μερικές φορές!

Μετά το γλυκό και ανέμελο 1990, το μεγάλο ταξίδι από τη Θεσσαλονίκη για την Σκιάθο με το καρυδότσουφλο (ιδιοκατασκευασμένο ιστιοπλοϊκό 6,5 μέτρων), ήρθε η Αγγλία των Μεταπτυχιακών, ο στρατός, ο γάμος και τα παιδιά. Η αγάπη δεν λύγισε μια μέρα και όσο η απόσταση στο χώρο μεγάλωνε λόγω των καταστάσεων τόσο ο έρωτας γινόταν «άτρωτος» . Ίσως όπως το φυσερό τα κάρβουνα που αντί να τα σβήσει τα ζωντανεύει και τα θεριεύει. Και αν κοιτάξω μέσα μου έστω για λίγο, πάλι της γράφω ποιήματα και παραμένει η μούσα μου όσο αναπνέω.
Σήμερα (14-10-2009), κλείνουμε 14 χρόνια γάμου και είμαστε σχεδόν 20 χρόνια μαζί! Αν η Αληθινή Αγάπη γράφεται και με ονόματα τότε πείτε την Μίνα και Παύλος.