Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

1980. Η πρωτη επαφη.

Ειμαι ο Θοδωρης και ημουν 13 χρ. στην δευτέρα γυμνασίου οταν γνωρισα την Λετα.
Τοτε 11 χρ που ηταν στην εκτη δημοτικου...

Γνωριστήκαμε τον Σεπτεμβριο του 80 στο φροντιστηριο Αγγλικων της Ματινας Ζερβα.
Είχε τα πιο εκπληκτικά κι εκφραστικά μάτια κι ενα χαμογελαστο πρόσωπο που έδειχνε καθε της διάθεση.
Την πλησίασα, της μίλησα..καταφεραμε να είμαστε μαζί ...
Όσο μαζί μπορούσαν να είναι 2 παιδια τότε...

Κάναμε παρέα στα παρτυ και το καλυτερο μας ηταν οι εκδρομές του φροντιστηριου.
Σε μια απο αυτές δωσαμε και το πρωτο μας φιλι.
Στο Ξυλοκαστρο...

Περασαν 7μηνες μεχρι το Μεγ Σαββατο του 1981.
Εκείνη τρομαγμενη απο τα βαρελοτα σκυμενη στην βεραντα της Θειας της απεναντι απο την εκκλησια κι εγω διπλα της.
Πηγα να την παρω αγκαλια να την προστατεψω ενω εκεινη ειχε γινει ενα κουβαρι απο τον φοβο της...
Αντεδρασε κι εγω απογοητευτηκα...
Εμεινα μεχρι που τελειωσαν τα βαρελοτα κι εφυγα προβληματισμενος...
Λιγες μερες μετα συναντηθηκαμε στις Πολιτιστικες εκδηλωσεις του Δημου μας...
Εκεινη με τις ξαδελφες της, εγω με τους φιλους μου.
Δεν μιλησαμε...Δεν ξερω γιατι...
Και χαθηκαμε..
Ετσι απλα...Ποτε δεν ξαναβρεθηκαμε...

Τοτε συσσωρευμενες απογοητευσεις, με μεγαλυτερη αυτην της Λετας, με ωθησαν να κανω μια ανοησια...
Ομως τα καταφερα.
Ορκιστηκα να μην κανω ποτε ξανα λαθη στην ζωη μου.

1 1/2-2 χρονια μετα εμαθα οτι γνωρισε ενα αλλο παιδι, τον Κωστα, που αργοτερα παντρευτηκε λογω προωρης εγκυμοσυνης.
Εν τω μεταξυ ειχα γνωρισει κι εγω καποια άλλη, την Γιωτα, την οποια παντρευτηκα το 1991.

1995. Η δευτερη επαφη.

Εναμιση χρονο μετα τον γαμο μου βρεθηκαμε με την γυναικα μου σε διασταση.
Δεν ειχα κανενα νεο πλεον απο την Λετα.
Ομως οσα ειχαν γινει και κυριως ο τροπος που τελειωσε κι απο μενα αλλα κι απο εκεινη με ειχαν σημαδεψει εντονα.
Απο εκεινη την βραδια της Αναστασης δεν ειχαμε ξαναμιλησει...
Πιστευα πως ειχε ερωτευτει τρελλα τον αντρα της κι εμενα με ειχε πια ξεχασει...

Το πατρικο σπιτι της ηταν σε ενα κεντρικο δρομο που διεσχιζα καθημερινα...
Και παντα οταν περνουσα απο εκει γυρνουσα το κεφαλι μου ενστικτωδως...Μηπως την δω...
Επι ματαιω..
Σιγα σιγα απορροφήθηκα απο τις συνθηκες της ζωης μου και τα προβληματα της και η περαντζαδα μου αυτη εγινε πια μηχανικη συνηθεια...
Και σταματησα πια να κοιταζω.

Μια μερα σταματησα σε ενα ψιλικατζιδικο πανω απο το σπιτι της.
Μπαινοντας μεσα επαθα ενα σοκ βλεποντας την μητερα της Λετας που ηταν και ιδιοκτητρια του καταστηματος το οποιο ειχε μολις ανοιξει μετα τον θανατο του αντρα της.
Μαλιστα ημουν τοσο απορροφημενος με τα προβληματα της διαστασης με την γυναικα μου που δεν την προσεξα καν.
Εκεινη ομως με θημηθηκε αμεσως.
Μπορω να πω οτι η επαφη μας θα μου μεινει αξεχαστη για την αγαπη που μου εδειξε τοτε αυτος ο ανθρωπος. Σαν γιο της που ειχε να τον δει πολλα χρονια...

Πιασαμε την κουβεντα και της ειπα τα δικα μου, μου ειπε κι εκεινη τα δικα της, για τον αντρα της, τον γιο της...
Και ηρθε και η κουβεντα μας στην ΛΕΤΑ...

Μου ειπε οτι κι η Λετα ειχε πολλα προβληματα με τον αντρα της, που δεν την αφηνε να τον χωρισει, πως μιλαει παντα για μενα με αγαπη, πως λεει οτι εχει κανει λαθος που με εχασε απο κοντα της και δεν κρατησε μια φιλικη επαφη και θαθελε με καποιο τροπο να με δει, να μαθει τα νεα μου, να μαθει για τον πρωτο της ερωτα...πως τα καταφερα κι αν ειμαι καλα...

Ακουγα την μητερα της να μου μιλαει για εκεινη κι απλα την φανταζομουν...ηθελα να την δω.
Οτι κι αν σημαινε αυτο...
Και σιγουρα δεν σημαινε κατι προστυχο...

Ηταν παντρεμενη πια και εγω ειχα ηδη αρκετα προβληματα και ημουν σιγουρος οτι η αξιοπρεπεια μας και η τιμη μας δεν θα μας επετρεπαν να παρεκτραπουμε...
Ομως υπηρχαν ερωτηματα που θαθελαν να απαντηθουν.
Μιλαμε παντα για τον πρωτο ερωτα...Την πρωτη ΑΓΑΠΗ..
ΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ....!!!!!

Η επαφη μας με την μητερα της Λετας στο ψιλικατζιδικο ειχε γινει τακτικοτατη, η κουβεντα μας δε ειχε καλυψει ολα τα χρονια που ειχαν περασει, ολα τα περιστατικα, ολα τα γεγονοτα...
μικρα η μεγαλα...
Οσα απασχολουσαν εμενα, εκεινη, την Λετα...
Μαλιστα την Λετα την ειχα δει εντελως φευγαλεα, εντελως συμπτωματικα μια δυο φορες εκει...
στο ψιλικατζιδικο της κ. Αμαλιας.

Μια μερα η κ. Αμαλια με καλεσε για φαγητο.
Πηγα, βραδυ Σαββατου...
Ηταν και η Λετα εκει..
Φαγαμε, γελασαμε, περασαμε υπεροχα...

Μιλησα με την Λετα για τα προβληματα της με τον αντρα της, της ειπα για τα δικα μου προβληματα...ειπαμε οτι καναμε λαθη στην ζωη μας με κυριοτερο το οτι χαθηκαμε ετσι...
ειπαμε για τα παλια...
Απαντηθηκαν πολλα ερωτηματα που ειχαμε κι οι δυο...
Λυσαμε πολλες παρεξηγησεις του τοτε....

Φευγοντας, ηρεμοτερος απο ποτε, τους αποχαιρετησα με ενα φιλι στο μαγουλο και μια αγκαλια ανταλλασοντας με την Λετα τα τηλεφωνα μας για να κρατησουμε τηλεφωνικη επαφη..

Στην πορεια ομως ειδαμε οτι δεν ηταν τοσο ευκολο να υπαρξουμε απλοι φιλοι οταν υπηρξαμε τοσο ερωτευμενοι...
Και ηδη τα προβληματα μας ηταν μεγαλα, υπηρχαν παιδια πια ...
Δεν επρεπε να δημιουργησουμε αλλα προβληματα.
Τουλαχιστον οχι πριν λυσουμε τα θεματα μας με τους αλλους ανθρωπους...
Ετσι λιγο λιγο ξαναχαθηκαμε...

Αποφασισαμε να εξαντλησουμε τα περιθωρια με τους ανθρωπους που καναμε οικογενεια, οποτε γυρισε εκεινη στον αντρα της κι εγω στην γυναικα μου...
Δεν συναντηθηκαμε πια και δεν ξαναμιλησαμε παρα μονο μια δυο φορες κι αυτες για ελαχιστα ελαχιστα λεπτα...

Εγω μετακομισα σε αλλη περιοχη, οποτε και η επισκεψη μου στο ψιλικατζιδικο της κ.Αμαλιας εγινε περιστασιακη πια...
Στα χρονια που περασαν πουλησε μαλιστα το μαγαζακι της κι εφυγε για την Κερκυρα αφηνοντας πισω της μια ανοιχτη προσκληση σε μενα να την επισκεφτω οποτε θελω...
Η αγαπη αυτης της γυναικας θα μου μεινει αξεχαστη για ολη μου την ζωη...
Ειχα αποκτησει μια δευτερη μανα...
Εγω ειχα βρει νεο τροπο πια και εστελνα χαιρετισμους στην Λετα με μια ξαδεφη της που δουλευε στην τραπεζα που με εξυπηρετουσε...

Ετσι απλα κυλησαν πολλα χρονια...
Εγω και η Λετα δεν υπηρξαμε ποτε μα ποτε εραστες...
Σεβαστηκαμε τους ορους της ζωης που ειχαμε επιβαλλει στους εαυτους μας...
Καλως η κακως ειχαμε αφησει ομως ατεκμηριωτη μια αγαπη και συνηθως τα πραγματα πανε μονα τους...
Δυναμη Θεικη;
Το Συμπαν συνομωτει;
Ποιος το ξερει;

2009. Η τριτη επαφη

Το 2006 χωρισα οριστικα με την γυναικα μου και τελη Μαιου του 2009 μετακομισα ξανα στην παλια μου γειτονια...
Χαρηκα που ειδα φτανοντας το μαγαζακι της κ.Αμαλιας ανοιχτο...
Μπηκα μεσα και ζητησα ενα baygon για τα κουνουπια...

Με υποδεχτηκε μια κοπελα που ειχε αγορασε το μαγαζακι...
- Γεια σου, ο Θοδωρης δεν εισαι;
- Ναι...
- Δεν με θυμασαι καθολου; εχω αλλαξει τοσο πολυ;
εσυ ομως εισαι ιδιος...
- Πηγαιναμε σχολειο μαζι παλια;
- Ημουν φιλη της Λετας, τοτε στο σχολειο
Ξεκινησαμε μια κουβεντα και μου ειπε πως ειχε δει εκεινη την αγαπη μας...ποσο ειχε σημαδεψει την ιδια αλλα και ολους τους γνωστους οχι μονο η σχεση μας και ο ερωτας μας αλλα και το πως χαθηκαμε...
- Γιατι χαθηκατε;
Δεν απαντησα, οποτε αλλαξε θεμα...
- Έμαθες τι εγινε με την Λετα;
Ανησυχησα...
- Όχι, τι επαθε η Λετα..;ειναι καλα; εγινε κατι; δεν ξερω τπτ..
Μου ειπε οτι πεθανε ο αντρας της στις 5 Μαρτιου ...
Τρελλαθηκα...Δεν ηξερα τι να κανω...Πως να της συμπαρασταθω...Πως να βρεθω κοντα της τωρα στα δυσκολα...;;
Της λεω: Σε παρακαλω πολυ, δωσε το τηλεφωνο μου στην Λετα και πες της οποτε θελει για οτι χρειαζεται να με παρει τηλ.
Μου λεει: Θες να σου δωσω το δικο της να την παρεις...;;
- Οχι, δεν ειναι σωστο... της απανταω...
- Καλυτερα να δωσεις το δικο μου κι οποτε θελει η ιδια να με καλεσει...
Εδωσα το τηλεφωνο μου κι εφυγα...

Εναν μηνα μετα χτυπησε το τηλεφωνο μου...
Ηταν η Λετα...
Ειπαμε να βρεθουμε, να τα πουμε...
Ηταν πολυ καταπονημενη...Συντετριμενη απο τον θανατο του ανθρωπου που εζησε μαζι του τα τρια τεταρτα της ζωης της...

Βγηκαμε το πρωτο μας ραντεβου μετα το 1981...πηγαμε για καφε στην παραλιακη...
Ειχαμε τοσα πολλα να πουμε που ειμαστε αμιλητοι για παρα πολυ ωρα κοιτωντας απλα μια ο ενας τον αλλον και μια την θαλασσα...
Μου ειπε οτι της εκανε καλο που με ειδε...
Μιλησαμε για την ζωη μας μεχρι τοτε, τους στοχους που ειχαν κατακτηθει, τις αστοχιες...
Ειπαμε για τα παιδια μας...
Ειμαι 42 πια κι εκεινη 40...

Εχει 2 παιδια τον Τασο στα 24 και τον Γιαννη στα 19.
Εχω τον Χρηστο στα 18 και την Τατιανα στα 13.

Φευγοντας απο το ραντεβου ειπαμε να αφησουμε λιχο χρονο να περασει να κλεισει χρονο ο Θανατος του αντρα της γιατι η τοσο χαρακτηριστικη σχεση μας θα μπορουσε να μας αδικησει και
θα ηταν κριμα, ενω ειχαμε θυσιασει την ζωη μας για να ειμαστε συνεπεις στους αλλους, να πει καποιος ελαφρια την καρδια, οτι εμεις συνηπηρχαμε τοσα χρονια παρανομα...

Ειπαμε λοιπον να κρατησουμε μια επαφη τηλεφωνικα και να βρεθουμε ξανα σε λιγο καιρο...

Ναι καλα...!!!!!
Την επομενη μερα ειμαστε παλι μαζι, στο ιδιο μερος...
Και την επομενη...
Και την μεθεπομενη...

Αυτην την στιγμη ειμαστε μαζι προσπαθωντας να γνωρισουμε ξανα ο ενας τον αλλον...
Εχει δυσκολιες...ειμαστε 2 ανθρωποι που εχουμε ζησει πολλα, που εχουμε ζησει διαφορετικα κι εχουμε διαμορφωσει πια τον χαρακτηρα μας...

Μεσα σε ολες αυτες τις διαδικασιες προσπαθουμε να κρατησουμε και την σχεση μας κρυφη απο τα παιδια της που μπορει να πληγωθουν (ειναι μολις 7 μηνες απο τον θανατο του πατερα τους), η να μας χαρακτηρισουν με οποιον τροπο μας χαρακτηρισουν μαθαινοντας ποσο γρηγορα μετα τον θανατο του αντρα της ειμαστε μαζι...

Μεχρι αυτη τη στιγμη τα εχουμε καταφερει καλα...Δυσκολα, αλλα τα εχουμε καταφερει...
Περναμε καλα...προστατευει ο ενας τον αλλον κι ονειρευομαστε την ζωη μας μαζι...
Ελπιζουμε οτι μια αγαπη που κρατησε τοσα χρονια, που την ξερουν τοσοι πολλοι καποια στιγμη να μας δικαιωσει...
Ελπιζουμε οταν γινει αυτο να υπαρχουν γυρω μας μονο ευτυχισμενοι ανθρωποι με εμας πρωτους, τα παιδια μας κι ολους οσοι μας αγαπουν με την ψυχη τους...
Τολμαμε να ελπιζουμε.....