Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Ξεκίνησε από μια ματιά, από ένα βλέμμα… Ύστερα ένα τυχαίο άγγιγμα, ένας λόγος, που όμως σήμαινε τόσα πολλά…

Ιούλιος : Πέμπτη Βράδυ, σε κάποιο r’n’b party σε ένα κλαμπ στη Θεσσαλονίκη. Η βραδιά κυλούσε σχετικά «ήρεμα», αδιάφορα θα έλεγα αφού κάτι έλειπε… Αυτό το ενδιαφέρον, αυτό το φλερτ που αν οι κοπέλες δεν το έχουμε όταν βγαίνουμε δεν περνάμε καλά… Ώσπου μπήκε αυτός ! Άσπρο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, ακαταμάχητο στυλ και μία μορφή που κάτι μου θύμιζε. Καθόμασταν στο μπαρ με τις φίλες μου και τον έβλεπα να πλησιάζει προς το μέρος μας. Σκούντηξα την κολλητή μου και της είπα: «Εγώ αυτόν τον τύπο θα τον γνωρίσω σήμερα!»                                                                                                         «Δεν πας καλά», μου είπε με ύφος. Μια φωτογραφία ήταν η αφορμή να έρθει και να μου μιλήσει. Εκεί το κατάλαβα. Είχε νιώσει κι αυτός  το ίδιο. Φωτογραφηθήκαμε. Μου ‘πιασε κουβέντα κι εκεί θυμήθηκα. Τον γνώριζα. Ήταν τόσο γνώριμο το πρόσωπο του. Πρέπει να μέναμε στην ίδια γειτονιά πριν χρόνια, γιατί εγώ είχα μετακομίσει πλέον.

- «Που θα πάτε μετά?», με ρώτησε.
- «Σπίτι, εσείς?»
- « Ε, και εμείς. Αλήθεια που μένεις ?»
- «Χαριλάου τώρα.»
- «Τι εννοείς τώρα? Γιατί παλιά έμενες αλλού?»
- «Ναι. Τριανδρία.», του απάντησα με χαμόγελο αφού ήξερα ότι κι αυτός από εκεί ήταν. Τρελάθηκε. Δεν μπορούσε να το πιστέψει ότι ήμασταν γειτονάκια κάποτε.
- «Δεν είναι τυχαίο που συναντηθήκαμε εμείς οι δύο. Λοιπόν άκου τι θα κάνουμε. Δεν θα ανταλλάξουμε ούτε τηλέφωνα, ούτε τίποτα. Αν το θέλει η τύχη θα μας ξαναφέρει κοντά. Και την επόμενη φορά που θα σε συναντήσω, θα σου κάνω πρόταση γάμου». Χαμογέλασα και δέχτηκα την πρόκληση της τύχης. Οι φίλες μου χασκογελούσαν και με έβριζαν επειδή ήμουν χαζή που δεν τον ρώτησα ούτε καν το όνομα του και το άφησα στη μοίρα. Όντως. Δεν θυμάμαι να μου είχε πει το όνομά του, αλλά ούτε κι αυτός ρώτησε το δικό μου.
- «Θα τα ξαναπούμε εμείς οι δύο», μου είπε και έφυγε.

Μετά από μια βδομάδα ανέβασε η φίλη μου τις φωτογραφίες  στο facebook.  Σχολίαζα την φωτογραφία μας και εκείνη τη στιγμή μου έστειλε μήνυμα ένα παιδί και με ρώτησε αν τον γνώριζα.

- «Όχι δυστυχώς. Γιατί ρωτάς ?» του είπα.
- «Είναι γνωστός μου. Ξέρεις πως τον λένε?»
- «Όχι. Πως?»
- «Θάνο. Έχει Facebook μπορείς να τον κάνεις add».

Αυτό ήταν . τον βρήκα και περίμενα με ανυπομονησία αν θα με δεχτεί, αν θα με γνωρίσει, αν θα θυμηθεί… Μετά από δυο ώρες αναμονής …«Thanos confirmed you as a friend». Πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσω μου στέλνει:

-  «Επιτέλους! Δέχεσαι να με παντρευτείς?»
- «Ναι!» ….μιλούσαμε μισή ώρα και μετά από πόσα ραντεβού που είχαμε κλείσει αλλά ακυρώνονταν συνεχώς… Βγήκαμε, γνωριστήκαμε… και πλέον είμαστε ένα χρόνο μαζί και ευτυχισμένοι γιατί βρήκαμε ο ένας τον άλλο. Αλληλοσυμπληρωνόμαστε σαν δύο κομμάτια του παζλ. Του δικού μας παζλ, του παζλ της ζωής μας.