Παρασκευή βράδυ.Άλλο ένα όρθιο,εξαντλητικό ξενύχτι για την Λυδία.Το κορίτσι πίσω από το μπαρ με τα κοτσιδάκια και το τεράστιο χαμόγελο!Ένα πλάσμα μικροκαμωμένο και γλυκό,που οι διαστάσεις του αλλάζουν από Vodka σε πορτοκάλι κι από tonic σε Gin...Μία πολυλογού χαριτωμένη,που σε κοιτάει πάντα στα μάτια και σε κάνει κόκκινο από ντροπή!Και είναι η παιδικότητα που σε κολλάει στον τοίχο,όχι η θυληκότητα.
Όλο το βράδυ οι μουσικές,οι καπνοί,τα γέλια και ο ζαλισμένοσ αέρας πετάνε πάνω από το κεφάλι της ανασαίνοντας βαριά.Και κάπου εκεί...στην άκρη της βραδιάς,στην άκρη των αδιάφορων προσώπων και των μικρών αισθήσεων,η ώρα λέει τέλος για σήμερα.Και η Λυδία μιλώντας και γελώντας όπως πάντα με όλους τρυπάει τη σιωπή της διάχυτης κούρασης,μαζεύει το πόστο της,πετάει μια τρελή ατάκα και φεύγει!
Σάββατο ξημερώματα κι ανάμεσα στους όλους ήταν κι ο Λάμπρος!Ο ψηλός,γεροδεμένος Λάμπρος με τη φάτσα μωρού και το πάθος με τη μουσική.Στα dexx ο Λάμπρος όλο το βράδυ,σήκωνε το κεφάλι μόνο για να χαρεί με τον παλμό του κόσμου.Ούτε μια φορά δεν την κοίταξε όλο το βράδυ,ούτε μια φορά κι η Λυδία δεν έριξε το βλέμμα της πάνω του!
Μόνο στο φευγιό αντάλλαξαν ονόματα και ο Λάμπρος,που είχε αιώνες να κρατήσει σφιχτά στη σκέψη του γυναικείο όνομα,άφησε το λακκάκι στο μάγουλό του να φανεί...Αχχ...και η Λυδία...ούτε που τον παρατήτησε!Είχε ξεχάσει να γοητεύεται απο ένα υπέροχο λακκάκι στο μάγουλο,κανένας άντρας δεν την είχε κεντρίσει εδώ και αιώνες.Κι έτσι ο Λάμπρος,που απλά έπαιζε τη μουσική του και ποτέ δεν έπαιζε με τα κορίτσια της νύχτας,έμεινε εκεί,ξημερώματα Σαββάτου,απορημένος με τον εαυτό του και μια ξένη γλύκα στο μυαλό του..Και ξαναβρέθηκαν..πολλές φορές..αλλά η σκέψη τους δεν συναντήθηκε!Ο Λάμπρος ίσα που προλάβαινε κάθε φορά να μυρίσει τ άρωμά της.Κι εκείνη η αλλοπαρμένη δεν θυμόταν ούτε το όνομά της!
Εκείνο το βράδυ,η Λυδία δούλευε στα εισιτήρια.Καθιστή και ήσυχη μοίραζε χαμόγελα...Κι ο Λάμπρος,που πήγε στο μαγαζι για να πληρωθεί,εγκλωβίστηκε σ ένα χαμόγελο κι αντι να πληρωθεί έμεινε όρθιος μεχρι το πρωί εκεί,στα εισιτήρια,μπλεγμένος στον ιστό μιας ατελείωτης συζήτησης που χωρούσε τα πάντα! Ολες τους οι λέξεις κούμπωναν μαγικά!Εκείνο το βράδυ γνωρίστηκαν..και η Λυδία γύρισε σπίτι της ξεμυαλισμένη.Την επόμενη μέρα ξέροντας οτι ο Λάμπρος θα παιξει μουσική στο μαγαζί και χωρίς ούτε η ίδια να καταλαβαίνει πώς και γιατί,πέρασε ώρες στον καθρέφτη μεχρι να ετοιμαστεί!
Ηρθε το βράδυ κι ήταν εκεί.Κι οι δυο.Ζαλισμένοι κι όμορφοι.Δύο μισά χωριστά.Γιόρταζε ο Λαμπρος και έκανε συνέχεια μικρές αποδράσεις προς το μπαρ...Κάποια στιγμή,με πρωτοφανή οικειότητα τσούγκρισαν και τα ποτήρια τους!Και γέλασαν.Η Λυδία δεν μπορούσε να πιστέψει τον εαυτό της!Της άρεσε τόσο πολύ!Και πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσει,το ρολόι έδωσε τέλος στη βραδιά.Και μια άλλη γυναίκα από το πουθενά έδωσε τέλος στη μελομένη σκέψη της!Τον πασπάλιζε με το βλέμμα της,του γελούσε,τον άγγιζε και του χόρευε επιδεικτικά..Τι ειρωνία!Από το πουθενά!!!Η μουσική έκλεισε και έφυγαν μαζί.Εκείνος.Με εκείνη... Άαρον τον εαυτό σου και περιπάτει..! είπε η Λυδία.... με το κεφάλι ψηλά!!! Κρίμα..
Πέρασαν πολλές μέρες..ο Λάμπρος στα dexx,ανίδεος για την εντύπωση που της έδωσε,απορήμενος με την αδιαφορία της,την κοιτούσε συνέχεια..!Εκείνη,ενα κουβάρι από εγωισμό κ παράπονο,μπέρδευε αδιάφορα κ περήφανα τα βήματά πίσω από τα οινοπνεύματα,αλλά δεν τού ριχνε ούτε μια ματιά!Ωσπου μια μέρα ο Λάμπρος πήρε μπροςκαι κατάλαβε την παρεξήγηση στην οποία είχε την ατυχία(και τη χαζομάρα!)να μπλεχτεί.Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κίνηση.Πήρε ένα μπουκάλι κρασί και ξημέρωμα μετά τη δουλειά βρέθηκαν οι δυο τους σένα πάρκο να δίνουν σχήμα στα σύννεφα!Και το μπουκάλι τέλειωσε και τα σύννεφα μείναν ασχημάτιστα!Ούτε τηλέφωνα δεν ανταλλάξανε!Δειλοί ως το κόκκαλο κι οι δυο......
Επρεπε να περάσει κι άλλος καιρός,έπρεπε να μετανιώνουν κι οι δυο κάθε μερα για όσα δεν είπαν αφού ο Λάμπρος σταματησε να παίζει μουσική στο μαγαζί και η Λυδία ούτως η άλλως δούλευε εκεί περιστασιακά...Έπρεπε λοιπόν να βρέθουν τυχαία..στο πουθενά..για να κολλήσουν οι σκέψεις τους..να κολλήσουν τα λόγια τους..και κάπου εκεί,στα ξημερώματα,στον ήχο μιας δυνατής κιθάρας,κολλησαν και τα χείλη τους!Έτσι απλά τελικά!Γνώριμη γεύση..γνώριμη ζάλη..γνωρίζονταν τα σώματά τους.Από πάντα.
Κι αυτοί οι δυο,γίναν το πιο τρελλό ζευγάρι στον κόσμο!Δυο ερωτευμένοι που όλο τσακώνονται κι όλο αγαπιούνται πάλι από την αρχή!Δυο μισά ενωμένα!Λάμπρος και Λυδία!Αλάτι και ζάχαρη........Εθιστικά και τα δυο..!
Post new Comment