Τον περίμενα στο εστιατόριο. Ένα μικρό συμπαθητικό εστιατόριο με γαλλικές γεύσεις, που μου είχε συστήσει μια φίλη μου. Είχε αργήσει σαράντα πέντε λεπτά. Μου έστειλε μήνυμα πριν από επτά λεπτά και τριάντα δύο δευτερόλεπτα. «Θ’ ΑΡΓΗΣΩ. ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ. ΑΝ ΠΕΙΝΑΣ, ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΕ ΚΑΙ ΦΑΕ» Πρόβλημα με το καινούργιο πρότζεκτ! Πρωτότυπο. Εδώ και περίπου τρεις μήνες, κάθε φορά που είχαμε ραντεβού, υπήρχε πρόβλημα με το καινούργιο πρότζεκτ και αργούσε. Σήμερα όμως που είχα τα γενέθλιά μου- έκλεινα τα τριάντα - περίμενα να είναι συνεπής. Ο Αλέξανδρος, τριάντα - δύο ετών, ήταν προγραμματιστής και ιδιοκτήτης μιας μεσαίας εταιρείας πληροφορικής που πήγαινε αρκετά καλά. Είχαμε δεσμό δύο χρόνια. Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά χωρίς βέβαια τις εξάρσεις των πρώτων μηνών της γνωριμίας μας. Δεν είμαι από τις κοπέλες που πανικοβάλλονται επειδή φθάνουν στα τριάντα και αρχίζουν να σκέφτονται γάμο και παιδιά. Εγώ είμαι φιλόλογος, απέτυχα μέχρι στιγμής δύο φορές στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ και παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Κερδίζω άνετα τη ζωή μου και δεν ψάχνω κάποιον να με αποκαταστήσει. Αλλά αν…..αν λέω…… έψαχνα για έναν τέτοιο άνθρωπο, ο Αλέξανδρος δεν ήταν κακή περίπτωση. Οι τρελοί έρωτες είναι για μικρότερες κοπέλες; Πόσο θ’ αργήσει άραγε;
Τον κάλεσα στο κινητό. Το σήκωσε στο δέκατο χτύπημα.
-Έλα Λουκία, πνίγομαι!
-Θ’ αργήσεις πολύ;
- Σε μια ώρα θα είμαι εκεί!
-Μια ώρα! Σοβαρολογείς;
- Τι κάνω! Προέκυψε σοβαρό πρόβλημα και αύριο έχουμε παρουσίαση στον πελάτη!
-Κι εγώ, τι θα κάνω άλλη μια ώρα μόνη μου! Θα κοιτάζω τον τοίχο;
- Σου είπα να παραγγείλεις………
-Αλέξανδρε, είναι τα γενέθλιά μου………………..
-Το ξέρω βρε Λουκία, αλλά τι να γίνει;
Σωστά! Τι να γίνει. Τι μπορούσε να γίνει; ΄Εκλεισα το τηλέφωνο. Αυτό το μπούκωμα, τι είναι τώρα; Δάκρυα; Θέλω να κλάψω; Όχι, ρε γαμώτο. Ασφαλώς και δε θέλω να κλάψω στα γενέθλιά μου!
-Κερασμένο! Από το μαγαζί!
Γύρισα και κοίταξα ξαφνιασμένη το σερβιτόρο. Κρατούσε ένα μικρό ατομικό μπουκάλι γαλλικής σαμπάνιας. Κι ένα μικρό πιατάκι με βουτυρωμένο φρέσκο ψωμάκι και μια φέτα καπνιστό σολωμό.
-Για τα γενέθλιά σας! Μέχρι να έρθει η παρέα σας!
Χριστέ μου! Ο σερβιτόρος με είχε ακούσει να μιλάω με τον Αλέξανδρο! Τόσο δυνατά μιλούσα; Σήκωσα το κεφάλι και τον κοίταξα. ‘Ηταν ένας ωραίος νεαρός, ψηλός, μελαχρινός, με μελιά μάτια και γυμνασμένος. Εκκολαπτόμενο μοντέλο, παρουσιαστής, ηθοποιός που δουλεύει σερβιτόρος μέχρι να του τύχει η μεγάλη ευκαιρία; Ο σερβιτόρος έβαλε το περιεχόμενο του μπουκαλιού στο κολονάτο ποτήρι.
-Στην υγειά σας! Ευτυχισμένα γενέθλια!
‘Εμεινα να κοιτάζω το ποτήρι. Μήνυμα στο κινητό. Από τον Αλέξανδρο. «ΛΥΠΑΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΡΘΩ! ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!» Πάτησα αμέσως κλήση στον αριθμό του. Χτύπησε πολλές φορές. Δεν το σήκωσε! Προσπάθησα πάλι! Ξανά και ξανά! Δεν το σήκωνε! ΄Ηπια τη σαμπάνια μονορούφι. Έκανα νόημα στο σερβιτόρο.
-Άλλη μία! Αυτή τη φορά με χρέωση δική μου, φυσικά!
Ο σερβιτόρος απομακρύνθηκε κι εγώ προσπάθησα και ξαναπροσπάθησα να καλέσω τον Αλέξανδρο. Δεν το σήκωνε. Ο σερβιτόρος έφερε άλλο ένα μικρό μπουκάλι σαμπάνιας, το ήπια κι αυτό μονορούφι και άρχισα να ζαλίζομαι. Ο Αλέξανδρος εξακολουθούσε να μην απαντάει στις κλήσεις μου. Ξανακάλεσα το σερβιτόρο.
- Άλλη μία!
- Να σας φέρω ένα κανονικό μπουκάλι; Συμφέρει περισσότερο!
Το μπούκωμα που ένοιωθα τόση ώρα έγινε λυγμός. Ξέσπασα σε κλάματα. Ο σερβιτόρος κάθισε απέναντί μου.
-Δε θάρθει! Ο φίλος μου……. δε θάρθει.
- Αυτός θα χάσει μια υπέροχη βραδιά με μια υπέροχη κοπέλα!
- ΄Εχει δουλειά! ‘Εχει δική του εταιρεία πληροφορικής! Αύριο παρουσιάζει ένα καινούργιο πρότζεκτ….. (κλάμα, ρούφηγμα μύτης)…… σ’ ένα πελάτη!
Γαμώτο, γιατί δικαιολογώ τον Αλέξανδρο σ’ έναν άγνωστο σερβιτόρο που με ακούει γεμάτος κατανόηση. Ποιος ξέρει τι σκέφτεται από μέσα του! Την καημένη την κοπέλα την έστησε ο δικός της στα γενέθλιά της! Φαντάσου πόσο νοιάζεται γι’ αυτήν! Κάνει λάθος όμως! Ο Αλέξανδρος νοιάζεται για μένα. Μ’ αγαπάει! Είμαστε δύο χρόνια μαζί! Απλώς τους τελευταίους τρεις μήνες…….έχει πολύ δουλειά. Υπερβολικά πολύ δουλειά. Τυχαίνουν αυτά. Ή μήπως όχι;
-Μπορώ να δανεισθώ το κινητό σου;
Ο σερβιτόρος μου δίνει το κινητό του.
-Δεν έχεις απόκρυψη ε;
Κουνάει αρνητικά το κεφάλι του. Δε θέλω απόκρυψη. Θέλω να δει ένα άγνωστο νούμερο και να το σηκώσει από περιέργεια.
Σχηματίζω τον αριθμό του Αλέξανδρου. Το σηκώνει αμέσως. Ακούγεται μουσική στο βάθος. Απαλή ερωτική μουσική. Περίεργο. Αφού δουλεύει για το πρότζεκτ!
-Αλέξανδρε!
-Λουκία! ( αμήχανη σιωπή) Από πού με παίρνεις;
-Από το κινητό του σερβιτόρου!
-Λουκία! Λυπάμαι πολύ! Νόμιζα……νόμιζα ότι είχες καταλάβει!
Η σαμπάνια με βοηθά να διατηρήσω την ψυχραιμία και την αξιοπρέπειά μου,
-Περίμενα να μου το πεις εσύ!
- Η Νάντια επέμενε να στο πω, αλλά ……..
Η Νάντια! Η καινούργια προγραμματίστρια, είκοσι δύο ετών, απόφοιτος των ΤΕΙ. Προσλήφθηκε πριν από τρεις μήνες………… Κεραυνοβόλος έρωτας να υποθέσω;
Επιστρέφω στο σερβιτόρο το κινητό του. Ο σερβιτόρος σίγουρα με κοιτάζει με λύπη. Τότε, γιατί χαμογελάει γαμώτο;
-Να φέρω τη σαμπάνια! Δεν αξίζει τον κόπο να χαλάσεις τα γενέθλιά σου! ‘Η μάλλον θα τη φέρει ο σερβιτόρος! Ήρθε!
‘Ενας νεαρός , όχι τόσο όμορφος όπως αυτός που κάθεται απέναντί μου, έχει μπει στο εστιατόριο.
-Μάνο, μια μεγάλη σαμπάνια και έλα να σου πω τι θα φέρεις για φαγητό. Η Λουκία είναι καλεσμένη μου. ΄Εχει τα γενέθλιά της σήμερα!
- Μα δεν είναι ανάγκη…………….
-Πρώτη φορά, έρχεσαι στο μαγαζί μου, έχεις τα γενέθλιά σου και δε θα σε περιποιηθώ!
Στο μαγαζί του; Τι λέει; Δεν είναι σερβιτόρος, εκκολαπτόμενο μοντέλο, ηθοποιός, παρουσιαστής; Όχι , ο Παύλος σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και πήγε για μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Παρίσι. Εκεί ανακάλυψε και ερωτεύτηκε τη γαλλική κουζίνα. Παράτησε το μεταπτυχιακό και πήγε σε μια σχολή σεφ. Εκεί γνώρισε το συνέταιρό του τον Αντουάν. Τον έπεισε να έρθουν στην Αθήνα, ν’ ανοίξουν το εστιατόριο και να καταπλήξουν τα πλήθη. Ο Αντουάν είναι ο σεφ, ο Παύλος τον βοηθάει και ασχολείται παράλληλα με τη διοίκηση και τη διαφήμιση της επιχείρησης. Σήμερα ανέλαβε για λίγο το σερβίρισμα γιατί θ’ αργούσε ο σερβιτόρος. Μα καλά, πόσο χρονών είναι και πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά;
-Είκοσι έξη! Δεν είμαι και πολύ μικρός!
-Μπροστά σ’ εμένα που κλείνω σήμερα τα τριάντα!
-Λένε ότι τα τριάντα είναι η ωραιότερη ηλικία για μια γυναίκα!......
‘Εχω πιεί πολύ ή ο Παύλος με φλερτάρει; ΄Η μήπως τα δύο χρόνια που πέρασα με τον Αλέξανδρο μ’ έκαναν να ξεχάσω πως φλερτάρει ο κόσμος; Το φαγητό είναι εκπληκτικό. Νόμιζα ότι δε θα μπορούσα να φάω ούτε μια μπουκιά μετά την προδοσία του Αλέξανδρου. Ο Παύλος όμως επέμενε να το δοκιμάσω και δε μπορούσα να αρνηθώ, γιατί θα τον πρόσβαλα.
-……άλλωστε εσύ δε φαίνεσαι πάνω από είκοσι πέντε!
Με φλερτάρει! Δε μπορεί! Με φλερτάρει! Αλλά εγώ δεν είμαι έτοιμη για νέο έρωτα! Μ’ έναν άντρα……ένα παιδί τέσσερα χρόνια μικρότερό μου! Πρέπει να ξεπεράσω τον Αλέξανδρο! Που με απατάει με τη Νάντια που είναι δέκα χρόνια μικρότερή του!
-Δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριέσαι, πίστεψέ με!
Αλλά εγώ στεναχωριέμαι, γαμώτο! Κι έχω πιει ένα κουβά σαμπάνια! Εγώ είμαι σοβαρό άτομο! Δεν είμαι της μιας βραδιάς! Εγώ είχα τρεις σοβαρούς δεσμούς στη ζωή μου! Ο τρίτος ήταν ο Αλέξανδρος! Τι δουλειά έχω με το παιδί; Είναι όμως τόσο γοητευτικός! Σαν εκκολαπτόμενο μοντέλο ή ηθοποιός ή παρουσιαστής! Αλλά είναι και τόσο καλλιεργημένος! ΄Οχι , αποκλείεται!
Την επόμενη μέρα ξύπνησα σ’ ένα διπλό κρεβάτι. Μόνη μου! Αλλά πως βρέθηκα σ’ αυτό το κρεβάτι; Γαμώτο, η σαμπάνια!
-Τι καφέ θέλεις για πρωινό; Εσπρέσο, καπουτσίνο, φίλτρου, ελληνικό, νες;
Το χαμογελαστό πρόσωπο του Παύλου ξεπρόβαλλε από την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Της κρεβατοκάμαράς του, όπου κοιμήθηκα μόνη μου. Ο Παύλος κοιμήθηκε στον καναπέ. Είχα πιει τόσο πολύ σαμπάνια που δε θυμόμουνα τη διεύθυνσή μου! Ο Παύλος μου έφερε ένα δίσκο με τον ωραιότερο καπουτσίνο και τα ωραιότερα κρουασάν που έφαγα στη ζωή μου. Τα έφτιαξε μόνος του, μου έστυψε και χυμό πορτοκάλι. Με φίλησε τρυφερά, αλλά εγώ δεν είμαι έτοιμη για σχέση. Είναι πολύ νωρίς. Πρέπει να ξεπεράσω τον Αλέξανδρο! Ο Παύλος με ξαναφίλησε τρυφερά. Δώσαμε ραντεβού για το βράδυ! Σε ένδεκα ώρες, τριάντα οκτώ λεπτά και δεκατρία δευτερόλεπτα δε θα έχω ξεπεράσει τον Αλέξανδρο, γαμώτο; Τι λέτε;
ΤΕΛΟΣ Η ΑΡΧΗ;
Post new Comment