Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Η δική μου Ιστορία αγάπης ξεκινα πριν πεντε καλοκαιρια περίπου στο πιο ομορφο νησι του Αιγαίου τη Σκιάθο.

Ξεκινήσα απο τη Θεσσαλονίκη να βρώ τις δυο φιλες μου που κάνανε ήδη διακοπές στη Σκιαθο. Ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα ένα τέτοιο ταξίδι μόνη μου και πραγματικά η ιδέα και μόνο με έκανε να αδημονώ να ξεκινήσω.

Η διαδρομή ήταν ευχάριστη θυμάμαι ότι μέσα στο καράβι γνώρισα ένα παιδί που βαρετότερο δεν έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Μου μιλούσε ώρες σχεδόν πέντε ώρες. Προσπάθησα να τον αποφύγω αλλά μάταια όταν έφτασα στο νησί και συναντηθηκα με τις φίλες μου γιαλισε το μάτι του γιατι προφανώς θεώρησε οτι θα ήταν και αυτός μαζί μας όμως τελικα του είπα ευγενικότα ότι δεν θέλω να μας ξανενοχλήσει γιατί δεν ενδιαφερόμασταν.

Το νησί με μάγεψε απο την πρώτη στιγμή , κόσμος πήγαινε και ερχόταν όλα ήταν τόσο όμορφα. Με το που συνάντησα τις φίλες μου και αγκαλιαστήκαμε μου είπαν και οι δύο ότι ήταν ερωτευμένες η Λουκία με τον Τάσο έναν 36 χρονο Άθηναίο πολύ ωραίο απ ότι έλεγε που έκανε τις διακοπές του και αυτός στο νησι μαζί με έναν φίλο του . Η Μαρία είχε αφήσει τον έρωτα της στο Βόλο και το όνομα αυτού Δημήτρης . Τον οποίο και ξέχασε σύντομα.

Πήγαμε στο ξενοδοχείο αφήσαμε τα πράγματα και πήγαμε για μπάνιο , φάγαμε επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και έσκασε μύτη ο Τάσος . ΄Ηταν εντυπωσιακός ψηλός, μελαχρινός και αθλητικός τύπος, όμως κάτι δεν μου άρεσε επάνω του μου θύμιζε κατι τύπους που την έίχανε δεί ωραίοι.

Το βράδυ τις ίδιας μέρας η Λουκία μας ανακοίνωσε οτι θα έβγαινε μόνη της με τον ΄Τάσο και εμείς καλά θα κάναμε να γυρίζαμε στις 6 το πρωί ή και πιο αργά.

Ετσι γύρω στις 9 αποχωρήσαμε απο το δωμάτιο με τη Μαρία και βγήκαμε για μια βόλτα στα στενά σοκάκια του νησιού. Εκεί που περίφερόμασταν άσκοπα εδώ και εκεί, αποφασίσαμε πραγματικά να κάνουμε την υπέρβαση και να πάμε σε ένα αγγλικό μπαρ. Στο σημείο αυτό πρέπει να σας πω ότι εγώ και η Μαρία είμαστε δύο κοπέλες χαμηλών τόνων και δεν κάνουμε πολυ εξεζητημένα πράγματα για να καταλάβετε δεν πίνουμε καφε , μόνο τσάι , δεν καπνίζουμε και όταν βγαίνουμε πάμε στην καφετέρια της γειτονίας και το ντύσιμό μας είναι πολυ συμμαζεμένο καθόλου προκλητικό. Γι αυτό το να πάμε στο Αγγλικό μπάρ ήταν κάτι το πολύ προχωρημένο για μας.

Ετσι λοιπόν καθώς προχωρούσαμε ο δρόμος μας έβγαλε μπροστά σε ένα μπάρ ονόματι ΤΟΤΕΜ απ όπου ακούγωνταν φωνές και φασαρία γινόταν πανικός. Κοιταχτήκαμε με τη φίλη μου και συμφωνήσαμε να μπουμε και να καθήσουμε δίπλα στην πόρτα για κάθε περίπτωση και να πιούμε ένα ποτό.

Το μπαρ ήταν σκοτεινό και είχε μόνο τέσσερις παρέες Άγγλων και αφού λοιπόν βεβαιωθήκαμε ότι το περιβάλλον ήταν ας το πουμε καθως πρέπει παραγγείλαμε το ποτό μας και καθήσαμε κοντά στην πόρτα , εγώ με πρόσωπο την πόρτα και η Μαρία έβλεπε το μαγαζί. Και τότε άλλαξε η ζωή μου΄...

Εκεί που μιλούσαμε και γελούσαμε με τη φίλη μου ήρθε και μας μίλησε ένας άντρας γύρω στα 38.Το όνομα αυτού ήταν Αντώνης.

Ήταν φανερό ότι του άρεσε η Μαρία και καθώς μιλούσαμε όλοι μαζί, άνοιξε η πόρτα και μπήκε εκείνος και όλα ήταν σα να σβήσαν απο μπροστά μου. Ξέρεις πως όλα γίνονιαι σκοτάδι και είσαι εσύ και αυτός κάπως έτσι... Ηταν όχι πολύ ψηλός , ξανθός τα μαλιά του ήταν κοντοκουρεμένα φορούσε άσπρη μπλούζα κοντομάνικη και τζίν παντελόνι ξεβαμένο.

Και εκεί που για μένα ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματίσει ακούω τον Αντώνη να τον φωνάζει. Αυτός γύρισε μας είδε και τότε αντίκρισα τα μάτια του για πρώτη φορά . Ήταν τα πιο όμορφα μπλέ μάτια που είχα δεί ποτέ στη ζωή μου. Μας χαμογέλασε παραγγειλε το ποτό του και μας πλησίασε. Το όνομά του ήταν Πέτρος.

Αρχίσαμε να μιλάμε , δεν ήταν απο τους τύπους που σου την πέφτουν με τη μία ήταν πολύ διακριτικός , ευγενικός και ήταν τοσο μα τόσο όμορφο να του μιλας και να σου μιλάει.

Σε κάποιά φάση ακουσα τον αντώνη να προτείνει να φύγουμε και οι υπόλοιποι να συμφωνούν. Βγαίνοντας απο το μαγαζί ο Αντώνης πήρε τη Μαρία και φύγανε για μία βόλτα και έμεινα μόνη με τον Πέτρο.

Μου πρότεινε να μου δείξει το νησί και έτσι αρχίσαμε την περιπλάνηση μας στα σοκάκια του νησιού. Μου είπε ότι ήταν απο την Αλβανία .Αρχικά έπαθα ένα σόκ γιατί πραγματικά δεν το περίμενα όμως δεν εδωσα και ιδιαίτερη σημασία μιας και εγώ θα έμενα μόνο για λίγο και η παρέα του ήταν τόσο ευχάριστη. Μιλούσαμε για τα πάντα, για τη ζωή του στη Σκίαθο μου είπε ότι έμενε στο νησι 10 Χρόνια και είχε δική του καφετέρια ενώ παράλληλα ασχολιόταν με οικοδομικές επιχειρήσεις και κατασκεύαζε μικρά καράβια απο ξύλα που έβγαζαν τα κύματα τις θάλασσας στην στερια .

Εγώ του είπα για μένα ότι σπούδαζα λογιστική στη Θεσσαλονίκη ότι δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα τολμιρή και ότι η δική μου ζωή ήταν κάτι παραπάνω απο προβλεπόμενη.

Μέσα σε όλα όσα είπαμε ήταν και η αρχιτεκτονικη των σπιτιών. Μου αρέσουν πολύ τα παλιά πέτρινα σπίτια και όταν του το είπα με κοίταξε σαν να μη το πίστευε. Ήταν και αυτός λάτρης των σπιτιών αυτών. Με πήρε και με πήγε σε ένα σοκάκι που όλα τα σπίτια ήταν παλιού τύπου. Εμοιαζε με καρτ ποστάλ. Μάλιστα θυμάμαι ότι άπο ένα μπαλκόνι κρεμόταν ένας ξύλινος γλάρος. Ήταν μαγευτικο.

Αφού περιπλανιθήκαμε κάμπωση ώρα στα στενά αποφασίσαμε να πιούμε ακόμα ένα ποτό και να περιμένουμε και τους άλλους. Πράγματι αφού επικοινωνήσαμε μαζί τους, ήρθαν και μας βρήκανε.
και καταλήξαμε στο μαγαζί του Πέτρου .

Eagle cafe ήταν το όνομα του μαγαζιού ήταν πραγματικά ένας πολύ ζεστός χώρος στις αποχρώσεις τις τερακότας και του σκούρου καφέ. Πέξαμε μπιλιάρδο , γελάσαμε ενώ φλερταραν απροκάλυπτα η Μαρία και ο Αντώνης. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα ή ώρα πέρασε τόσο γρήγορα που καποια στιγμή η Μαρία πήρε τον Αντώνη και φύγανε μα πριν φύγει μου είπε να μην την περιμένω και ότι τώρα που είμαστε μακρία απο την τακτοποιημένη ζωή μας όλα επιτρέπονται και κανείς δεν είναι εδώ για να μας δει και φεύγοντας μου κλεισε το μάτι και εξαφανίστικαν.

Έμεινα μόνη στο άδειο μαγαζί με τον Πέτρο να με κοιτάει καθησμένος στο μπαρ. Γύρισα και τον κοίταξα κάπως αμήχανα και μου χαμογέλασε, τον είδα να σηκώνεται άναψε μερικά κεράκια έσβησε τα φώτα για να μη φαίνεται το μαγαζί ανοιχτό έβαλε ένα πολύ όμορφο τραγούδι στο στερεο ήρθε μπορστά μου και μου άπλωσε το χέρι του λέγοντάς μου Χορεύεις;

Για άλλη μια φορά ο χρόνος σταμάτησε ... ήταν όλα τόσο υπέροχα... η άισθηση της ελευθερίας ... ο υπέροχος αυτός άνθρωπός... η ατμόσφαιρα... όλα έμοιαζαν σαν παραμύθι και γώ εκεί να στεκομαι απέναντί του να τον κοιτώ και να νιώθω μαγεμένη απο τα μπλέ του μάτια ... απλωσα το χέρι μου διστακτικά, έπιασα το δικό του, τον πλησίασα και αφήσαμε τη μουσική να μας παρασύρει σε ένα χορό που εκτός απο τα κορμιά μας ένωνε με κάποιο τρόπο και την ήδια την ζωή μας. Ήξερα πως τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο για μένα μετά απο κείνει τη στιγμή.

Μου ψιθύριζε όμορφα λόγια, με φλέρταρε τόσο διακριτικά και με κρατούσε στα χέρια του σαν να ήμουν κατί τόσο πολύτιμό. Πρώτη φορά ένιωσα να ταιριάζω κάπου τόσο απόλυτα. Έμοιαζε σαν ένα κομάτι του παζλ να μπήκε στη θέση του. Κοιταζόμασταν στα μάτια και ένιωθα τα μάτια του να μου μιλούν. Το έβλεπα πως ένιωθε το ίδιο.

Μου χαμογελούσε και ένιωθα πως ο κόσμος είναι όμορφος τελικά και τοτε συνειδητοποίησα ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί του και τον ερωτεύτηκα απο την πρώτη στιγμή που τον είδα να μπαίνει στο μπάρ.

Χωρίς να μιλάμε βγήκαμε απο το μαγαζί ανεβήκαμε στη μηχανή του και πήγαμε σπίτι του. Ναι κοιμήθηκα μαζί του απο το πρώτο ραντεβού. Δεν μου το ζήτησε το κατάλαβα και θυμήθηκα τα λόγια της φίλης μου να κάνω κάτι έξω απο την τακτοποιημένη μου ζωή και το έκανα.

Ηταν κάτι πολύ όμορφο. Έμοιαζε σαν χορός. Με κοιτούσε στα μάτια και μου ψιθύριζε λέξεις που δεν καταλάβαινα... το αγγιγμα του έφτανε μέχρι την ψυχή μου ενώ το φιλί του ήταν μεθύστικό. Όλα ήταν τοσο οικία σαν να τον ήξερα χρόνια.

Αφου τελείωσε όλο αυτό , έμείνα να απορώ με τον ευατό μου πως άφησα να τον ερωτευτώ και πολύ περισσότερο να προχωρήσω σε κάτι τόσο σύντομα φοβίθηκα μη με θεωρήσει εύκολη. Του εξήγησα ότι πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο και ότι το στύλ μου δεν ήταν έτσι.

Χαμογέλασε και μου είπε ότι το κατάλαβε απο την πρώτη στιγμή , με αγκάλιασε και μου είπε να κοιμηθώ γιατι ήταν χαράματα σχεδόν. Μας πήρε ο ύπνος σε κάποια φάση άνοιξα τα μάτια μου και τον έιδα να με κοιτα. Του χαμογέλασα , μου είπε ότι είμαι πολύ όμορφή ακόμη και όταν κοιμάμαι και έσκυψε και με φίλησε.

Απο κείνη τη μέρα και όλες οι μέρες στο νησί κύλισαν σαν νερό. Ήμασταν μαζί όλες τις μέρες ,πηγαμε σε όλα τα μέρη του νησιού γνώρισα τους φίλους του , φτιαξαμε καραβάκια τα πουλήσαμε στους τουρίστες, κάναμε ψώνια στα τοπικά μαγαζάκια , τρώγαμε σε όμορφες ταβέρνες και μετά πηγαίναμε για χορό και τα βράδια καταλήγαμε να κοιμόμαστε μαζι και όλα ήταν τοσό υπέροχα σαν παραμύθι.

Ωσπου έφτασε αναπόφευκτα και η τελευταία μέρα. Το μεσημέρι θα έφευγε το καράβι . Αφού ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, είχαμε όλες κάτι μούτρα και μια γκρίνια που θα φεύγαμε.... Ήρθε ο πέτρος και με πήρε με πήγε στο μαγαζί του ήταν άδειο. Με έβαλε σε μια καρέκλα να κάτσω και έκατσε και αυτός απέναντί μου. Πήρε τα χέρια μου στα χέρια του και τα μάτια του είχαν μια μελαγχωλία που πραγματικά ένιωσα εντελώς μα εντελώς απελπισμένα. Δεν ήθελα να φύγω.και μου είπε:

Άπ όταν σε είδα κατάλαβα ότι έισαι αυτό που άλλοι ψάχνουν μια ζωή γιά να το βρούν. Χαίρομαι που σε συνάντησα όμως τώρα που φεύγεις δεν θέλω να σε χάσω... Θέλω να μη τελειώσει αυτό εδώ ... θέλεις να συνεχίσουμε ; με ποιο τρόπο ρώτησα η ζωή μου είναι στη Θεσσαλονίκη και η δική σου είναι εδώ; και μου είπε ¨ Θα βρούμε τρόπο κορίτσι μου αρκεί να θές... και πραγματι είπα θέλω με αγκάλιασε και με φίλισε σαν όλη η ζωή να ήταν μέσα σ΄εκείνο το φιλί.

Εφυγα απο το νησί, και τα χρόνια πέρασαν βρισκόμασταν πότε στο νησί πότε στο Βόλο πότε στη Θεσσαλονίκη . Μαλώναμε , αγαπίόμασταν , με στήριζε και τον στήριζα μέχρι που κάτι έγινε και χρειάστικε να επιστρέψει πίσω στη χώρα του. Μου είπε πως θα ερχόταν πάλι πίσω να με βρει και γώ που τον αγάπησα πιο πολύ και απο την ίδια μου τη ζωή τον περίμενα περίμενα .

Ο καιρός περνούσε και αυτός πουθενα μόνο τηλεφωνιώμασταν και τώρα που το σκέφτομαι εγώ του τηλεφωνούσα συνέχεια.

Ενα απογεμα στη δουλεια μου έτυχε να πω σε κάποιον συνάδελφο απο τη δουλειά που είναι και αυτός Αλβανός για τον Πετρο και μου είπε ότι στάνταρ είναι παντρεμένος γι αυτό έφυγε . Δεν τον πίστεψα και μου είπε βάζεις στοίχημα; του είπα ναί. και Πραγματικα είχε δίκιο ήταν παντρεμένος. Παντρεύτικε όταν έφυγε για την Αλβανία.

5 Χρόνια απο τη ζωή μου για ένα όνειρο ή ένα ψέμα; Στην απέλπισία μου επάνω και στην προσπάθεια μου να ξεχάσω παντρεύτηκα και γω με κάποιον άλλο.

Πώς όμως μπορείς να ξεχάσεις τον άνθρωπο που σου έδειξε πως είναι η ζωή; Μοιάζει σαν να προσπαθείς να ξεχάσεις την ίδια σου τη ζωή.
Τωρα πια δεν ξέρω αν θα ξανάρθει ή αν θα τον συναντήσω μα νιώθω ότι τελικά το μόνο που θα ήθελα να του πώ είναι πως όλη η χώρα ήταν ένα πρόσωπο και έμεινε αδεια όταν έφυγες.


Σας ευχαριστώ πολύ που σπαταλίσατε λίγο χρόνο για να διαβάσετε και τη δική μου ιστορία . Σε γενικές γραμμες αυτή είναι.