Η δική σου ιστορία αγάπης γίνεται ταινία.

Έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που κοιταχτήκαμε για πρώτη φορά….Έρωτας με την πρώτη ματιά δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο….
Μόλις είχα γυρίσει από τις σπουδές μου στο εξωτερικό και προσπαθούσα να προσαρμοστώ, ήμουν μόνη δεν είχα παρέες… Άρχισα να κάνω την πρακτική μου σε ένα γραφείο και είχα αφοσιωθεί σε αυτό…Μια μέρα ήρθε αυτός για μία δουλειά και απευθύνθηκε σε μια συνάδελφο και οικογενειακή φίλη, τη Μαρία…Μόλις έφυγε την ρώτησα ποιος ήταν και μου είπε πρώτη φορά τον έβλεπε….

Πέρασαν κάποιες μέρες και ξαναεμφανίστηκε η καρδιά μου χτύπησε γρηγορότερα από ποτέ. Ήξερα πως αυτός ο άνθρωπος θα έμπαινε στη ζωή μου και θα την άλλαζε από όλες τις απόψεις. Ήξερα ότι θα ήμασταν μαζί κάποια στιγμή και ότι θα περάσουμε κάτι απίστευτα έντονο.
Η Μαρία τον εξυπηρέτησε πάλι και αφού τον γνώρισε (τον έλεγαν Γιάννη) του πρότεινε να πάμε για καφέ. Ήξερε ότι ήμουν μόνη και επειδή της είχα μιλήσει για αυτά που ένοιωσα μόνο από ένα βλέμμα αποφάσισε να μας γνωρίσει. Πήγαμε για καφέ όλοι μαζί μιλήσαμε για πολλά πράγματα για δουλειές (μια και ο Γιάννης ήταν και αυτός συνάδελφος), για πολιτική κλπ.

Έφτασε η συζήτηση σε πιο προσωπικά θέματα, μας είπε ότι είχε χάσει τον πατέρα του και δούλευε αυτός για να συντηρεί τη μάνα του και τον ανήλικο αδερφό του. Ήταν παντρεμένος και περίμενε να βγει το διαζύγιο του. Ένα πολύ δύσκολο διαζύγιο μια και η γυναίκα του δεν ήθελε να τον χωρίσει. Τον άκουγα να μιλάει και αυτά που ένοιωθα γίνονταν ακόμα πιο έντονα.
Η Μαρία τον ρώτησε πως έχασε τον πατέρα του. « Τροχαίο» είπε και χαμήλωσε τα μάτια δίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες για αυτό… Ένα αυτοκίνητο είχε χτυπήσει θανάσιμα τον πατέρα του…Είπε κάποια ακόμα στοιχεία… Δεν είπε τίποτα άλλο…

Γύρισα και κοίταξα την Μαρία Η οποία όπως και εγώ είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Εγώ εκτός από το ότι δεν μπορούσα να μιλήσω μου είχαν κοπεί τα πόδια το χρώμα μου είχε γίνει κάτι σε λευκό και με είχε λούσει κρύος ιδρώτας. Έπρεπε να φύγω. Με μια δικαιολογία ότι έπρεπε να επιστρέψω στο γραφείο πήρα τη Μαρία και φύγαμε χωρίς να μιλάμε καθόλου. Γύρισα έπιασα το τηλέφωνο και σχημάτισα τον αριθμό της μητέρας μου.
«Μαμά, πες μου πως τον έλεγαν αυτόν που χτύπησε με το αμάξι ο μπαμπάς με τον θείο???»

Μου είπε

Έκλεισα το τηλέφωνο και έφυγα χωρίς να ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Ήταν ο πατέρας του. Η Μαρία που κατάλαβε τι έγινε προσπαθούσε να το συνειδητοποιήσει.
Περνούσαν οι μέρες και εγώ προσπαθούσα να μην το σκέπτομαι και να προσεύχομαι να μην με πάρει τηλέφωνο όπως είχε πει ότι θα έκανε. Δεν ήθελα να τον αντιμετωπίσω. Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο δεν ήξερα και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν έτρεχε τίποτα μια και δεν τον ήξερα. Δεν ήταν έτσι όμως ήξερα ότι θα ήμασταν μαζί και ήξερα ότι ήταν για μένα και ήμουν για αυτόν. Δεν ξέρω πως αλλά ήμουν σίγουρη ότι ήταν αυτός το άλλο μου μισό και εγώ το δικό του.
Με πήρε τηλέφωνο μετά από ένα μήνα περίπου.
«Ήμουν ταξίδι» είπε «παντρευόταν ένας φίλος μου στη Αθήνα. Μετά έμπλεξα με δουλείες. Συγνώμη που καθυστέρησα τόσο να σε πάρω. Θέλεις να βρεθούμε αύριο στο γραφείο μου να ξεκινήσουμε τα μαθήματα για το πρόγραμμά?»
Αφού συμφωνήσαμε αποφάσισα ότι έπρεπε να του μιλήσω και του πρότεινα αντί να πάω εγώ στο γραφείο να βρεθούμε πρώτα για ένα καφέ να μιλήσουμε (ήθελα ουδέτερο έδαφος). Συμφώνησε και έτσι έγινε.

Μιλήσαμε, δεν περίμενα ότι θα μου μιλούσε έτσι. Του είπα τι έγινε και μου είπε «Εσύ δεν έχεις καμία σχέση με όλα αυτά δεν θέλω να συζητήσουμε κάτι τέτοιο μαζί. Αλλιώς θα μιλούσα στους δικούς σου και αλλιώς σε σένα». Μετά από αρκετό αλκοόλ, το οποίο χρειαζόμουν για να αντιμετωπίσω την κατάσταση φύγαμε. Πήγαμε στο γραφείο του έβαλε μια καρέκλα κοντά του και άρχισε να αναλύει το πρόγραμμα στο pc. Ακούμπησε το χέρι μου με το χέρι του και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από την αγωνία. Όταν τελειώσαμε, έφυγα και πήγα σπίτι με την ψυχή μου ανάλαφρη με την πορεία που πήραν τα πράγματα. Δεν το περίμενα, έπεσα για ύπνο και σηκώθηκα την επόμενη πιο ήρεμη από ποτέ και φυσικά περίμενα πως και πώς να μου τηλεφωνήσει.

Οι γονείς μου δεν συμφωνούσαν στην αρχή για να μην πληγωθώ. Εγώ ήθελα να το ζήσω και το πήραν απόφαση μετά από λίγο καιρό.
Βρεθήκαμε και άλλες φορές στο γραφείο του και όσο τον γνώριζα τόσο καταλάβαινα ότι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τα πάντα για μένα ο άνθρωπος που θα μπορούσα να είμαι μαζί του μέχρι την αιωνιότητα.
Ένα βράδυ με πήρε τηλέφωνο

«Θέλω να βρεθούμε είπε αλλά όχι στο γραφείο θέλω να πάμε για ποτό, θα περάσω να σε πάρω στης 10 να είσαι έτοιμη»
Βγήκαμε και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ συζητώντας επιτέλους για πράγματα διαφορετικά από τη δουλειά. Προσπαθούσε να καταλάβει τι άνθρωπος είμαι και εγώ το ίδιο για αυτόν. Βγήκαμε πολλές φορές ακόμα. Ήταν απίστευτα προστατευτικός και ευγενικός. Έκανε κινήσεις που ποτέ κανένας δεν είχε κάνει για μένα. Άνοιγε την πόρτα του αυτοκινήτου για να μπω ή να βγω, μου άναβε το τσιγάρο μόλις το ακουμπούσα στα χείλη. Ήταν ο τέλειος άντρας και δεν το έκανε βεβιασμένα αλλά επειδή το ένοιωθε.
Όταν κάναμε έρωτα νοιώθαμε ότι πραγματικά γινόμασταν ένα. Όλες οι αισθήσεις μας ήταν ζωντανές…το δωμάτιο ξεχείλιζε από πάθος και πόθο.

Πέρασαν 5 υπέροχοι μήνες. Μέσα σε αυτούς τους μήνες βγήκε και το διαζύγιο του. Ξαφνικά άρχισα να τον βλέπω σε άσχημη κατάσταση, στεναχωρημένος, πεσμένος ψυχολογικά κλπ. Τον ρωτούσα μου το έκοβε αμέσως. Του έλεγα να πει στη μητέρα του με ποια βγαίνει. «Καλύτερα να το μάθει από εσένα παρά από κάποιον άλλον». Έλεγε «όταν θα έρθει το πρόβλημα θα το αντιμετωπίσω» και σταματούσε τη συζήτηση εκεί.

Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο.
«Πάμε για καφέ» είπε
Βρεθήκαμε. Δεν τον είχα ξαναδεί έτσι. Ήταν μαυρισμένος. Οι δικοί του είχαν μάθει ποια είμαι. Δεν συμφωνούσαν. Του είπα
«Τι θες να κάνουμε? Δεν μπορώ να είμαι με έναν άνθρωπο που τον κάνω να νοιώθει τόσο χάλια έστω και αν εγώ δεν φταίω σε κάτι. Νοιώθω πολλά για σένα για να σε παιδεύω με αυτόν τον τρόπο. Θα φύγω. Εγώ θέλω να είσαι ευτυχισμένος όχι δυστυχισμένος και σε αυτήν την κατάσταση. Και αφού ευθύνομαι εγώ για αυτήν την κατάσταση θα φύγω»

Κοιτούσε το πάτωμα, δεν μίλησε καθόλου, δεν μου είπε τι ήθελε να κάνω, δε είπε τίποτα απολύτως. Ακόμα δεν ξέρω τι πραγματικά ήθελε αυτός ο άνθρωπος. Δεν έχω ιδέα αν ήθελε να χωρίσουμε ή όχι. Έξι μήνες μετά παντρεύτηκε κάποια άλλη. Ίσως ήταν ένας τρόπος να ηρεμήσει τα πνεύματα με τους δικούς του. Ίσως πάλι όχι. Πέρασα και τον είδα γαμπρό στην εκκλησία για να το πιστέψω. Πέρασα με το αυτοκίνητο, δεν ξέρω αν με είδε.

Πήρα την κατάσταση των δικαστηρίων στα χέρια μου. Ήταν μια κατάσταση που έπρεπε να λήξει όσο πιο ανώδυνα γινόταν και από τις δύο μεριές. Απόφαση … συμβιβασμος…
Τελείωσαν όλα.
Πλήρωσα κάτι για το οποίο δεν είχα καμία ευθύνη…
Εγώ θέλω μόνο να είναι καλά και ευτυχισμένος…
Τον αγαπάω πολύ για να εύχομαι το αντίθετο…