Η Φένια είναι πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα της αγγλικής φιλολογίας και έχει πάει εκδρομή με το πανεπιστήμιο στο Λονδίνο…Εκεί το τελευταίο βράδυ πριν φυγουν γνωρίζει ένα αγόρι,τον Daniel…Αμέσως κατά ένα περίεργο τρόπο τον συμπαθεί πάρα πολύ κ δημιουργούν μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα…Αλλά η Φένια φέυγει το επόμενο πρωί…Βγαίνουν λοιπόν απ το μπάρ όπου γνωρίστηκαν και κάνουν μια βόλτα…Όλα είναι μαγικά για την Φένια ειδικά όταν φτάνουν στην περιβόητη London bridge και νομίζει πως ζεί ένα όνειρο…Βρίσκεται σε ένα υπέροχο μέρος με έναν άνθρωπο που ξέρει μια ώρα κ όμως του έχει πει τοσα για αυτήν…Η ώρα περνάει κ η Φένια πρέπει να γυρίσει στο ξενοδοχείο γιατί σε λίγες ώρες πετάει για Ελλάδα,φεύγοντας καταλαβαίνει ότι αυτή δεν ήταν μια απλή φιλική κουβέντα αλλα κάτι παραπάνω…Ο Daniel μόλις χαιρετά την Φένια της λεει για ακόμα μια φορά ότι έχει ένα απίστευτο χαμόγελο κ ότι είναι πανέμορφη όταν χαμογελάει…Τα δύο παιδιά ανταλλάσουν email…H Φένια στο αεροπλάνο βλέπει στην τσάντα της το email κ σκέφτεται ότι μόλις στείλει στον Daniel αυτός θα αναρωτιέται ποια είναι αυτή,συνηδητοποιεί ότι αυτή τον σκέφτεται συνέχεια…Δεν γνωρίζει ότι ο Daniel στο Λονδίνο μιλά σε όλους τους φίλους του για το κορίτσι από την Ελλάδα…Ολοι επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους,όμως κάτι έχει αλλάξει σε αυτή την καθημερινότητα…Ο Daniel και η Φένια μιλάνε ώρες ατέλειωτες στο internet…Είναι πια μέρος της καθημερινότητας τους…Εχουν περάσει δύο μήνες και όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει…Είναι πιο δύσκολο τώρα και για τους δυο…Ο ένας αρχίσει να ερωτεύεται τον αλλον,είναι παράλογο αλλά η λογική δεν κάνει καμία αίσθηση στα δύο παιδιά…
Κάπου εκέι ο Daniel θα πάρει μια δύσκολη απόφαση,θα έρθει στην Ελλάδα μόνο και μόνο για την Φένια…Μόνο και μόνο για να την δει…Η Φένια δεν έχει μιλήσει σε κανένα για αυτόν,κανένας δεν πρόκειται να την καταλάβει απόλυτα…Γενίκα είναι πολύ περίεργος άνθρωπος και δύσκολα την καταλαβαίνει κανείς…Αντίθετα ο Daniel έχει μιλήσει στους φίλους του,οι οποίοι αντιδρούν για αυτό το ταξίδι…Αυτός όμως έχει πάρει την απόφαση του…μέσα σε μια βδομάδα ο Daniel είναι έτοιμος να πετάξει και όλα είναι μια χαρά,έχει κανονίσει με την Φένια ότι θα μείνει στο σπίτι της κ είναι σίγουρο ότι θα περάσουν μια υπέροχη εβδομάδα…Ο Daniel φτάνει στην Ελλάδα νώρις το πρωί…Το χαμογελό του δεν είναι απλα μεγάλο,νίωθει απίστευτα…Είναι έτοιμος να πάρει τηλέφωνο την Φένια όταν λαμβάνει ένα μήνυμα από αυτήν στο οποίο του ζητά συγγνώμη και του λέει ότι δεν θα μπορέσει να τον δει…Δεν είναι έτοιμη και σιχαίνεται τον εαυτό της αλλά απλα δεν μπορεί…Ο μαγικός κόσμος του Daniel γκρεμίζεται…Αυτός όμως δεν νευριάζει…την παίρνει τηλέφωνο…δεν απαντά…της στέλνει ένα μήνυμα που της λέει ότι είναι κοντά της κ το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να νίωθει καλά,θέλει απλά να μάθει το γιατί…του λέει ότι δεν υπάρχει λόγος απλά δεν μπορεί…δεν θέλει να την πιέσει…της λέει απλα ότι θέλει να την δεί,μόνο αυτό…δεν θα της μιλήσει,απλα να την δει…δεν μπορεί να κάνει αλλιώς,δέχεται…με την προϋπόθεση ότι δεν θα της μιλήσει…δίνουν ένα ραντεβου στο σύνταγμα…Ολοι περπατούν ευτυχισμένοι,όμως κάπου μέσα στο πλήθος βρίσκεται ο Daniel και περιμένει την Φένια,και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι και τόσο χαρούμενος…Οποιοσδήποτε στην θέση του θα είχε κάποιο θυμό,και όμως αυτός θέλει όντως απλά να την δεί,και περιμένει εκεί…Η Φένια φτανει στο μετρό και διστάζει,πιστεύει ότι θα της μιλήσει,θα της φωνάξει…Δεν έχει καταλάβει ακόμα τον λόγο που γίνεται όλο αυτό…πιστεύει ότι αυτή και ο Daniel έχουν κάτι πραγματικα ιδιαίτερο,αλλά η συμπεριφορά της είναι άθλια προς αυτόν…παρόλα αυτά ανεβαίνει,του εχει πει ότι θα πάει σε ένα παγκάκι στο σύνταγμα,θα κάτσει ένα λεπτό και θα φύγει χωρίς να πει τίποτα…αυτό και κάνει…κάθεται στο παγκάκι και λαμβάνει ένα μήνυμα στο κινητό της…είναι από τον Daniel…
”Give me a smile…”Είναι το μόνο πράγμα που της λέει,μετα από όλα αυτά είναι το μόνο πραγμα που της λεει…κάθε μέρα της έλεγε για το χαμόγελο της,από εκέινη την πρωτη μέρα στο London bridge μέχρι και τώρα στο σύνταγμα…Ασυναίσθητα χαμογελά και λαμβάνει ένα ακόμα μήνυμα…”that was just what I wanted…I m going back to London now…”Αυτό ήταν…το είχε πεί…πάω στην Ελλάδα μόνο και μόνο για να την δω…την άλλη μέρα πρέπει να φύγει…Μιλούν συνέχεια στο τηλέφωνο,λένε άσχετα πράγματα…καμία στιγμή η κουβέντα δεν οδηγείται στην συνάντηση…της μιλά και χαίρεται που την ακόυει χαρούμενη…Είναι έτοιμος να φύγει,το αεροπλάνο φεύγει σε μία ώρα…μιλόυν ακόμα στο τηλέφωνο,συζητάνε τόσο άνετα για τα πάντα αλλά καθόλου για αυτούς…Της λέει ότι πρέπει να κλείσει γιατί σε λίγο θα μπεί στο αεροπλάνο…του λεει ότι θα του στείλει ένα τελευταίο μήνυμα…Δεν ξέρει τι να περιμένει,έχει αποδειχτεί ότι η Φένια είναι εντελώς απρόβλεπτη…το κινητό χτυπα…”I m smiling all the time,everybody around me ask me why…I say no reason…but the reason is you…I m so so sorry…you didn’t deserve it Daniel…I will never do this to you again…I m waiting for you outside the airport…do whatever you want…I totally understand you…”O Daniel δεν σκέφτηκε τίποτα…μόνο το ότι θα την αγκάλιαζε θα άκουγε την φωνή της θα χαιρόταν το χαμόγελο της θα κράταγε το χέρι της…Πήγε …κ την φίλησε εκεί,έξω από το αεροδρόμιο…για πρώτη φορά…
Post new Comment