Ονομάζομαι Πάνος και είμαι φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ, στο τμήμα ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΚΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η δική μου ιστορία, είναι η κλασσική ιστορία αγάπης ενός φοιτητή που ερωτεύεται την «ωραία» της σχολής. Αυτός, ανώριμος, κλειστός χαρακτήρας, ρομαντικός και ευαίσθητος. Εκείνη, δυναμική, με αυτοπεποίθηση και πολύ κοινωνική. Ήξερα από την αρχή ότι δεν είχα καμία ελπίδα.
Αυτό που παρατήρησα πρώτη φορά στη Χαρά, ήταν ότι ήταν όμορφη χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Είχε αυτή την φυσική ομορφιά που όταν τη βλέπεις να περνάει από δίπλα σου, σου τραβάει την προσοχή, και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω της. Άλλοι το λένε έρωτα με την πρώτη ματιά, άλλοι απλά ξελόγιασμα. Ίσως την είχα όντως ερωτευτεί. Εγώ και άλλοι τόσοι φοιτητές στο τμήμα μου, και σε όλη τη σχολή. Το θέμα είναι ότι δεν πίστευα πως έχω κάποια ελπίδα.
Την πρωτοείδα στις εγγραφές, πρωτοετείς και οι δύο, ήθελα πολύ να την γνωρίσω και να την προσεγγίσω με όποιον τρόπο μπορούσα. Κάθε φορά που την έβλεπα ένιωθα ότι ήθελα να της πιάσω το χέρι, να την τραβήξω προς το μέρος μου, να της ψιθυρίσω στο αυτί, τι πραγματικά νιώθω γι’ αυτήν. Αλλά ποτέ δεν το έκανα. Πολλές φορές ξεχνιόμουν και την κοίταζα συνέχεια, αδιαφορώντας για το αν θα μου δώσει έστω λίγη σημασία. Είχα αρχίσει πλέον να πιστεύω ότι το είχε καταλάβει και η ίδια, αν έστω παρακολουθούσε τη συμπεριφορά μου κατά τη διάρκεια της μέρας.
Μία μέρα, όπως όλες τις άλλες, είχα αργήσει για ένα μάθημα και αποφάσισα να πάρω το ασανσέρ. Περίμενα για ώρες να έρθει, όταν ξαφνικά ένα από τα τρία ασανσέρ της σχολής σταμάτησε στον όροφό μου. Μία κοπέλα βγήκε και μπήκα αμέσως εγώ. Για μεγάλη μου έκπληξη βρήκα μέσα τη Χαρά. Πάτησα το κουμπί για τον όροφό μου και έπειτα της έπιασα κουβέντα. Αρχικά τη ρώτησα αν πηγαίνουμε στο ίδιο μάθημα, και είπε πως ναι και πως με έχει προσέξει αρκετές φορές μέσα στο μάθημα. Εκεί αποφάσισα να της μιλήσω. Είπα αρχικά ότι την έχω προσέξει κι εγώ και ότι μου έχει τραβήξει πολλές φορές την προσοχή. Της έκανα αρκετά κομπλιμέντα και την φλέρταρα όσο μπορούσα. Ξαφνικά το ασανσέρ σταμάτησε και τα φώτα τρεμόπαιξαν. Διακοπή! Η Χαρά ξαφνιάστηκε αρχικά όπως και εγώ στη συνέχεια. Άρχισε να φέρετε νευρικά και να ιδρώνει ασταμάτητα. Ήταν κλειστοφοβική. Άρχισε να ανασαίνει βαθιά και να προσπαθεί να ξαναβρεί την ψυχραιμία της. Τη ρώτησα αν θέλει βοήθεια. Μου αποκάλυψε ότι ήταν κλειστοφοβική και μου ζήτησε να της μιλήσω για κάτι άλλο, ώστε να ξεχαστεί.
Άρχισα να μιλάω περί ανέμων και υδάτων, για άσχετα θέματα που δεν με είχαν απασχολήσει ποτέ ξανα. Πίστευα ότι ήταν η καλύτερη στιγμή να της αποκαλύψω το δικό μου μυστικό. Εκείνη όσο περνούσε η ώρα, άρχισε να κόβεται η ανάσα της. Επαναλάμβανε ότι δεν ήταν καλά. Την πλησίασα κι άλλο και της ζήτησα να ηρεμήσει. Της ζήτησα να πάρει βαθιές ανάσες αλλά δεν μπορούσε να με ακούσει, ήταν πανικοβλημένη. Της κράτησα το κεφάλι με τα δυο μου χέρια και την κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια. Είπα το όνομα της για να με προσέξει. Με κοίταξε στα μάτια. Της είπα ότι όλα θα πάνε καλά και την αγκάλιασα σφιχτά. Εκείνη τρεμάμενη έμεινε σφιχτά στην αγκαλιά μου. Ξαφνικά το ασανσέρ άρχισε και πάλι να κινείται. Της είπα ότι τελείωσαν τα βάσανά της. Όταν ηρεμήσαμε και οι δύο ήρθαμε σε πολύ δύσκολη θέση, έτσι αγκαλιασμένοι όπως ήμασταν. Την άφησα για να πιάσει την τσάντα της, που την είχε αφήσει κάτω πιο πριν. Τη ρώτησα αν είναι καλά. Μου είπε πως ήταν εντάξει. Σιγά-σιγά φτάναμε στον όροφό μας. Εκείνη έφτιαχνε τα μαλλιά της στον καθρέφτη. Δεν πρόλαβα να της ζητήσω να βγούμε και μου έκανε την ίδια πρόταση.
Δέχτηκα!
Post new Comment